(۶۶۷۲) حکم بازگو کردن عیوب دیگران در نفس خود و تفاوت آن با غیبت

(۶۶۷۲) سوال: وقتی کسی عصبانیم می‌کند گاهی در نفس خود عیوب او را بازگو می‌کنم و این برای راحت شدن نفسم می‌باشد، آیا من به خاطر آن گناهی دارم؟ و آیا این غیبت محسوب می‌گردد؟

جواب:

این غیبت نیست یعنی اینکه در نفس خود عیوب برادرت را بازگو کنی (غیبت محسوب نمی‌گردد) ولی اولی‌تر است که این کار را نکنی و از آن اجتناب کنی و سعی در فراموشی عیوب برادرت که با آن به تو بدی کرده، داشته باشی ولی اگر به خاطر اینکه در مورد عیب‌هایش او را نصیحت کنی، آن را به یاد آوری، این خوب است و اشکالی ندارد اما این که عیوب برادرت را به خاطر مداومت دشمنی و کینه‌‌ی بین او و خود به یاد آوری، اشتباه است و برای انسان شایسته نمی‌باشد ولی از غیبتی که از گناهان کبیره می‌باشد، نیست.

تعداد بازدید: 21

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: إذا أغضبني شخص، فإنني أحيانًا أتكلم بيني وبين نفسي بما فيه من عيوب، وذلك للترويح عن النفس، فهل أنا آثم بذلك؟ وهل تكون هذه غيبة؟

فأجاب -رحمه الله تعالى-: ليست هذه من الغيبة، أعني كونك تُحدث نفسك بما في أخيك من المعايب ولكن الأولى أن تُعرض عن هذا، وأن تتجنبها، وأن تحاول نسيان عيوب أخيك التي أساء إليك بها، لكن لو أن الإنسان تذكَّر عيوب أخيه من أجل أن يقوم بنُصْحِه فيها، فهذا طَيِّب، ولا بأس به، أما أن يذكر عيوب أخيه من أجل أن تبقى العداوة والضغائن بينه وبين أخيه، فهذا خطأ، ولا ينبغي للإنسان، ولكنه ليس من الغيبة التي هي من كبائر الذنوب.