(۶۴۲۵) سوال: بعضی از مردم، الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ ایشان را هدایت کند، وقتی آن‌ها را به یک واجب دینی امر می‌کنی، می‌گویند: «لَکُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ»، پس مسلمان در برابر این برخورد چه موضعی باید داشته باشد؟

جواب:

او در گفتنِ «لَکُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ» راست می‌گوید؛ ولی این سخن مانع از امر به معروف و نهی از منکر نیست، به‌ویژه اگر آن شخص خود را ملتزم به شریعت بداند؛ چرا که مسلمان ملتزم به شریعت است، و جز با التزام به احکام اسلام مسلمان نشده است، پس اگر در این احکام کوتاهی کند و آن‌ها را ضایع نماید، باید بر آن‌ها ملزم شود، از این‌رو بر اجرای احکام اسلام مجبور می‌گردد؛ مثلاً بر روزه گرفتن، پرداخت زکات، نماز و حج مجبور می‌شود، و اگر این کارها را فقط برای رهایی از اجبار انجام دهد، از او پذیرفته نمی‌شود؛ ولی اگر به خاطر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ انجام دهد، از او پذیرفته می‌شود.

نکته‌ی مهم این است که از جمله دستورات دین انسان این است که دیگران را به معروف امر کند و از منکر بازدارد، پس اگر کسی به من بگوید: «لَکُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ»، من به او می‌گویم: آری، دین تو برای تو و دین من برای من، ولی دین من، مرا امر کرده که تو را به معروف فرمان دهم و از منکر بازدارم؛ پس این، بخشی از دین من است.