دوشنبه 21 شعبان 1447
۱۹ بهمن ۱۴۰۴
9 فوریه 2026

(۲۹۷۹) حکم اقامت طولانی معلم مهاجر و تأثیر آن بر قصر یا اتمام نماز

(۲۹۷۹) سوال: شیخ بزرگوار! حکم معلمی که از کشور خودش برای کار به کشور دیگری مسافرت می‌‌کند چیست؟ آیا نماز را در مدت اقامتش در کشوری که در آن مشغول به کار است قصر کند یا اینکه باید کامل بخواند؟

جواب:

کسی که به کشور دیگر به قصد تحصیل یا تدریس مسافرت می‌‌کند اهل علم رَحِمَهُمُ‌الله پیرامون قطع شدن سفرش اختلاف نموده‌‌اند برخی از علما می‌‌گویند: شخص مسافر در صورتی که قصد ماندن بیشتر از چهار روز را دارد بر او واجب است نماز را کامل بخواند و از رخصت‌‌های سفر استفاده نکند اما به عنوان مقیم محسوب نمی‌‌شود لذا نماز جمع به وسیله‌‌ی او بسته نمی‌‌شود و بر او واجب نیست مگر همراه کسانی دیگر بنابراین از جهتی احکام مسافر و از جهتی احکام شخص مقیم را دارد یا اینکه مردم را به سه قسمت تقسیم می‌‌کنند: مسافر، مقیم و شهروند.

شیخ الإسلام ابن تیمیه رَحِمَهُ‌الله ذکر نموده که تقسیم مردم به اقسام سه‌‌ گانه‌‌ی: مسافر، مقیم و شهروند دلیلی از قرآن، سنت و اجماع ندارد.

برخی از علما رَحِمَهُمُ‌الله می‌‌گویند: هرگاه مسافر نیت ماندن پانزده روز یا بیش از پانزده روز را نماید بر او واجب است نماز را کامل بخواند و کمتر از آن مسافر محسوب می‌‌شود.

برخی می‌‌گویند: اگر نیت ماندن بیش از نوزده روز را داشته باشد واجب است نماز را کامل بخواند و در صورتی که کمتر از نوزده روز باشد مسافر است.

اقوال در این مسأله زیاد است نووی رَحِمَهُ‌الله آن را در مجموع ذکر نموده (المجموع شرح المهذب) که به بیش از بیست قول رسیده است.

آنچه نزد من ترجیح پیدا می‌کند بر حسب نیت او است در صورتی که نیت اقامت مطلق را در کشوری که به آن سفر نموده را دارد مقیم است و احکام سفر در حق او قطع می‌‌شود و جایز نیست قصر بخواند.

اما در صورتی که چنین نیتی را نداشته باشد بلکه نیتش اقامت در آن جا به خاطر حاجتی است که هرگاه به پایان رسید به کشورش بر می‌‌گردد مسافر محسوب می‌‌شود و تفاوتی ندارد که مدت را مشخص کند یا اینکه مشخص نکند.

می‌‌گویم: کسی که در شهری اقامت گزیده است – هر چند یک شبانه روز یا کمتر یا بیشتر باشد و هر چند نیت اقامت مطلق را نداشته باشد- بر او واجب است که همراه جماعت نماز بخواند و تخلف از جماعت برای او جایز نیست به دلیل عموم ادله‌‌ای که دلالت بر وجوب نماز جماعت می‌‌دهد همچنین عدم وجود تخصیص دهنده‌‌ای که مسافر را از وجوب خارج سازد و واضح است که اگر همراه جماعت نماز بخواند و امامش نماز را کامل می‌‌خواند بر او واجب است که نماز را کامل بخواند به دلیل عموم فرموده‌‌ی پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم : ‌‌«ما أدرکتم فصلوا، و ما فاتکم فأتموا»[۱](هر آنچه را درک نمودید بخوانید و آنچه از شما فوت شد را تکمیل کنید) اما اگر نماز جماعت از او فوت شد یا در شهری بود که نماز جماعت در آن جا برگزار نمی‌‌شود یا از مسجد دور بود در این حالت جایز بودن قصر خواندنش و عدم جواز آن مبنی بر اختلافی است که به آن اشاره نمودیم با این وجود اگر کامل خواند به دلیل اختلاف علما در این مسأله بر او انکار نمی‌‌شود.


[۱] تخریج آن گذشت.

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: فضيلة الشيخ ما حكم الْمُدَرِّسِ الذي يسافر من دولته إلى دولة أخرى للعمل ؟ هل يَقْصُر الصلاة مدة إقامته في الدولة التي يعمل فيها أم يُتِمُّ؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: المدرس الذي يسافر إلى بلد آخر ليَدْرُسَ به أو ليدرس فيه: قد اختلف أهل العلم -رحمهم الله- في انقطاع سفره، فمن العلماء من يقول: إن الرجل المسافر إذا نوى إقامة أكثر من أربعة أيام وجب عليه الإتمام، ولم يترخص برخص السفر، لكنه لا يعتبر مستوطنا، فلا تنعقد به الجمعة، ولا تجب عليه إلا بغيره، فيحكمون له بحكم السفر من وجه وبحكم الإقامة من وجه آخر، أو يقسمون الناس إلى ثلاثة أقسام: إلى مسافر، ومقيم، ومستوطن.

وقد ذكر شيخ الإسلام ابن تيمية رحمه الله، أنَّ تَقْسِيمَ الناس إلى هذه الأقسام الثلاثة: مسافر، ومقيم، ومستوطن ليس عليه دليل من كتاب ولا سُنَّة ولا إجماع. ومن العلماء من يقول: إن المسافر إذا نوى إقامة خمسة عشرة يوما أو أكثر لزمه الإتمام، وما دون ذلك فهو على سفر.

ومنهم من يقول : إذا نوى أكثر من تسع عشر يوما لزمه الإتمام، وإن نوى دون ذلك فهو مسافر.

والأقوال في هذا كثيرة حدها النووي رحمه الله في (المجموع شرح المهذب)، وبلغت أكثر من عشرين قولاً.

والذي يترجح عندي أنه على حسب نِيَّتِهِ : فإن كان قد نوى الإقامة المطلقة في هذا البلد الذي سافر إليه فهو مقيم، ينقطع في حقه أحكام السفر، ولا يجوز له القصر.

وأما إذا لم ينو ذلك، وإنما نوى إقامة لحاجة متى انتهت رجع إلى بلده، فهو مسافر سواء حدد المدة أم لم يحددها.

ولكني أقول: إن الذي يقيم في بلد – ولو يوما وليلة، أو أقل أو أكثر، ولو لم ينو الاستيطان أو الإقامة المطلقة – فإنه يلزمه أن يصلي مع الجماعة، ولا يحل له التخلف عنها؛ لعموم الأدلة الدالة على وجوب الجماعة، وعدم وجود مُخصص يخرج المسافر من الوجوب، ومعلوم أنه إذا صَلَّى مع الجماعة وإمامه يتم فإنه يلزمه الإتمام؛ لعموم قول النبي – صلى الله عليه وعلى آله وسلم-: «ما أدركتم فصلوا، وما فاتكم فأتموا» لكن لو فاتته الصلاة، أو كان في بلد لا تقام فيهم الجماعة، أو كان بعيدا عن المسجد، ففي هذه الحال ينبني جواز قصره وعدمه على الخلاف الذي أشرنا إليه آنفا، ومع هذا لو أتم فإنه لا ينكر عليه؛ لاختلاف العلماء في هذه المسألة.

مطالب مرتبط:

(۲۹۷۶) حکم استمرار قصر نماز برای شاغلانِ دائم‌السفر

مادامی که مسافر هستی -هر چند که مدت سفر و منتقل شدنت بین شهرها طولانی باشد- جایز است نمازها را قصر کنی بلکه در حق تو مشروع است یا واجب  یا سنت بنابر اختلافی که در این زمینه بین اهل علم وجود دارد...

ادامه مطلب …

(۲۹۷۲) آیا رخصت سفر از آستانه خانه شروع می‌شود؟

رخصت‌‌های سفر جایز نیست مگر در صورتی که انسان از شهرش خارج شود اما مادامی که در شهرش است مسافر نیست زیرا سفر با تصمیم گرفتن آن حاصل نمی‌‌شود مگر زمانی محقق شود و به سفر برود حتی اگر حرکت کند مادامی که در شهر است نماز را قصر نمی‌‌کند...

ادامه مطلب …

(۳۰۰۲) حکم جمع تقدیم نماز برای کارگران روزانه با بازگشت پیش از وقت عصر

از نظر من درست نیست زیرا این‌‌ها از لحاظ عرف مسافر نیستند  لذا بر آن‌‌ها جایز نیست که قصر و جمع بخوانند مگر اینکه در صورت ترک نمودن جمع دچار مشقت شوند در این صورت می‌‌توانند به ‌‌خاطر مشقت و نه به خاطر سفر جمع ببندند ...

ادامه مطلب …

(۲۹۵۰) رخصت‌‌های سفر چیست؟

رخصت‌‌های سفر عبارت‌‌‌‌اند از:...

ادامه مطلب …

(۲۹۸۳) حکم وجوب شرکت در جماعت برای مسافر در اقامت کمتر از چهار روز

نماز جماعت بر مردان واجب است و نصوصی که در این زمینه وجود دارد مطلق است و مسافران از این نصوص خارج نمی‌‌شوند لذا هرگاه انسان در شهری باشد و برای نماز اذان داده شود او با این اذان فراخوانده می‌‌شود لذا بر او واجب است که اجابت کند ...

ادامه مطلب …

(۲۹۵۲) آیا قصر و جمع نمودن نمازها در سفر جایز است؟

قصر نمودن نماز برای مسافر در نماز مشروع است و تأکید شده است و بر انسان مکروه است که در هنگام سفر نمازش را کامل بخواند...

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه