پنج‌شنبه 20 ذیقعده 1447
۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵
7 می 2026

(۱۷۷۳) حکم تعامل با کسانی که نماز نمی‌خوانند مگر وقتی که جماعتی را یافتند

(۱۷۷۳) سوال: نزد ما برادرانی وجود دارند که نماز نمی‌خوانند مگر وقتی که جماعتی را یافتند یا کسی آنها را به نماز امر کند. آیا برای ما جایز است که به ایشان سلام کنیم و با آنها مجالست داشته و با آنها غذا بخوریم؟

جواب:

به حال این‌ها نگاه می‌شود اگر نماز نمی‌خوانند مگر از ترس مردم پس هیچ نفعی به ایشان نمی‌رساند و ایشان به این اعتبار، تارک نماز هستند.

اما اگر برای الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ با حضور مردم نماز می‌خوانند و در غیابشان نمی‌خوانند، علما در کفر ایشان اختلاف کرده‌اند و اگر حالت اولی را دارند، نصحیت می‌شوند اگر باز هم بر آن اصرار ورزیدند که کافر و مرتد هستند و سلام کردن و اجابت دعوتشان جایز نیست و با آنها معامله‌ی مسلمان نمی‌شود ولی آنها بارها و بارها نصحیت می‌شوند شاید الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ آنها را هدایت کرد.

و اما اگر حالتشان دومی است که فاسق هستند و کافر نمی‌باشند و نگاه کرده می‌شود اگر هجر ایشان بر ایشان تأثیر دارد هجر کرده می‌شوند وگرنه خیر زیرا که هجر اگر نفعی برساند خیر است و اگر نفعی نداشته باشد پس برای مؤمن هجر آن جایز نیست و همین در مورد همه‌ی معصیت کاران گفته می‌شود.

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل لنا إخوة لا يصلون إلا إذا وجدوا جماعة أو من يأمرهم بالصلاة، وإلا تركوا الصلاة هل يحل لنا أن نسلم عليهم ونجالسهم ونأكل معهم؟

فأجاب رحمه الله تعالى: ينظر في حال هؤلاء: إذا كانوا لا يصلون إلا خوفا من الناس فإنه لا صلاة لهم، ولا تنفعهم الصلاة، ويعتبرون من تاركي الصلاة.

أما إذا كانوا يصلون الله بحضور الناس وبغياب الناس لا يصلون فهؤلاء قد اختلف العلماء -رحمهم الله – هل يكفرون بذلك كفرًا أكبر مخرجًا عن الملة، أم هم بذلك مسلمون فسقة، لأنهم يصلون ويخلون؟ فإن كانت الحال هي الأولى ونصحوا ولكنهم أصروا على ما هم عليه فهم كفار مرتدون لا يجوز السلام عليهم، ولا إجابة دعوتهم، ولا يعاملون معاملة المسلم، ولكن. ينصحون الفينة بعد الفينة – يعني: تارة وتارة – لعل الله يهديهم.

وأما الحال الثانية: التي يكونون فيها فَسَقَة ولا يكفرون فإنه ينظر: إن كان هجرهم يؤدي إلى استقامتهم فإنهم يهجرون، تأديبا لهم وتوصلا إلى استقامتهم، وإن كانوا لا يُبَالُون بالهجر فإنهم لا يهجرون، وذلك لأن الهجر دواء إن نفع فهو خير، وإن لم ينفع فالأصل أن المؤمن لا يجوز هجره، وهكذا يقال في كل العصاة: إنهم لا يهجرون إلا إذا كان الهجر يُفيدهم بالاستقامة وترك المعاصي، وإلا فلا يهجرون.

مطالب مرتبط:

(۱۷۷۴) راهنمایی شما برای جوانانی که نماز نمی‌خوانند مگر وقتی که جماعتی را ببینند چیست؟

او اشتباه می‌کند و چگونه از مردم حیا می‌کند ولی از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ حیا نمی‌کند؟ و چگونه از مردم می‌ترسد ولی از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ نمی‌ترسد؟

ادامه مطلب …

(۱۷۸۸) حکم ترک نماز و بازگشت به آن

بر تو واجب است که الان به سوی الله توبه کنی از ترک کردن نماز و زیاد عمل صالح انجام دهی و طبق قول راجح قضای آن بر تو واجب نیست...

ادامه مطلب …

(۱۷۴۴) حکم ترک بعضی از نمازها بدلیل عدم حواس

قول راجح در مورد بی‌هوشی، اگر بدون اختیار مریض باشد قضا ندارد یعنی آن نمازی که از او فوت شده را قضا نمی‌کند زیرا زمانی که او عقلش را از دست داده است...

ادامه مطلب …

(۱۷۸۳) حكم اشخاصي كه برخی موقع نماز می‌خوانند و برخی موقع نمی‌خوانند

علمشان فسق بسیار بزرگی است و بر طبق قول راجح اهل علم از اسلام خارج نمی‌شوند زیرا که نماز را مطلقا ترک نکرده‌اند ....

ادامه مطلب …

(۱۷۶۰) مناظره‌ی دو امام بزرگوار امام شافعی و امام احمد درباره‌ی تارک نماز

نیاز است که اثبات شود یعنی ثابت شود که بین این دو امام واقع شده است که باید با شرایطی که محدثین برای اثبات سند می‌گذارند مقبول باشد و این مجرد نقل از سبکی می‌باشد که چند صد سال با این دو امام فاصله دارد که پر ثبوت آن حجت نمی‌باشد....

ادامه مطلب …

(۱۷۹۸) آیا قضای نماز روزهای عادت ماهیانه واجب است؟

قضای نماز برای زن حائض واجب نیست و شستن سر در أثنا حیض اشکالی ندارد و چیزی نشنیده‌ام که جایز نباشد بلکه می‌تواند سرش یا بدنش هر طور که خواست بشوید...

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه