(۱۲۵۵) حدیث در مورد خوردن از ظرف مشترک

(۱۲۵۵) سوال: آیا این حدیث صحیح است: «وقتی دو نفر در یک ظرف آب بخورند، مورد مغفرت قرار می‌گیرند، یا اینکه وارد بهشت می‌شوند»؟^[۱]

جواب:

در موردش چیزی نمی‌دانم، اما گمان نمی‌کنم صحیح باشد. اینکه دو نفر از یک ظرف آب بخورند اشکالی ندارد و اجتناب از این مساله، سخت است. اگر انسان نخواهد از هر ظرفی که کسی دیگر از آن نوشیده، بنوشد، در حرج بزرگی واقع می‌شود. بدنش هم توانایی پیشگیری از بیماری‌ها را از دست می‌دهد؛ چون با خوردن از ظرف مشترک، میکروب‌هایی که در بدن دیگران هست و در بدن او نیست، وارد بدنش می‌شوند. انسان‌های مرفهی که از نوشیدن در ظرفی که دیگران از آن نوشیده‌اند، خودداری می‌کنند، بیشتر از دیگران دچار مریضی می‌شوند. بهتر است انسان در این مسائل خیلی بر خود سخت نگیرد؛ چون در حرج واقع می‌شود و بدنش ضعیف می‌شود و در این صورت با کوچک‌ترین چیزی تاثیر می‌پذیرد.

من شنیده‌ام که حتی بسیاری از مردم در کشورهای به اصطلاح پیشرفته از این خودداری دست کشیده و به همان حالت طبیعی بازگشته‌اند و دیگر در این مسائل بر خود سخت نمی‌گیرند. بله اگر فرض شود که شخصی دارای مرضی واگیردار است، خوب نیست انسان از ظرفی که این شخص از آن می‌نوشد، آب بنوشد. به دلیل اینکه رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم می‌فرماید: «از کسی که جذام دارد فرار کن چنان که از شیر فرار می‌کنی».^[۲]

اما با این حال ایمان به این مساله واجب است که مرض واگیردار به خودی خود واگیردار نیست، بلکه به اذن الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ واگیردار است. چرا که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ برای هر چیزی سببی قرار داده است.

***

[۱] این روایت را جایی نیافتم.

[۲] مسند احمد: (ج۲، ص۴۴۳، حدیث شماره ۹۷۲۰)، و بخاری به صورت معلق در کتاب الطب، باب الجذام، حدیث شماره (۵۳۸۰)، از ابوهریره رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ با این لفظ: «فِرَّ مِنَ الْمَجْذُومِ ‌فِرَارَكَ ‌مِنَ الْأَسَدِ».

تعداد بازدید: 42

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: ما صحة هذا الحديث: «إذا شرب اثنان في إناء واحد غُفر لهما، أو دخلا الجنة»؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: هذا لا أعلم عنه، لكن لا أظن أنه يصح عن النبي صلى الله عليه وسلم . وشرب الاثنين من الإناء الواحد لا بأس به ولا حرج فيه، والتنزه عن مثل هذا أمر صعب، ولو أراد الإنسان أن يَتَنَزَّه عن كل إناء شَرِب فيه غيره للحقه بذلك حرج شديد، ولم يكن في بدنه مناعة؛ لما يدخل إليه من الميكروبات التي تكون عند كثير من الناس وهو خالٍ منها، وقد كان المترفون يَتَحَرَّزون من أن يشربوا بإناء شَرِب فيه غيرهم، فيصابون بأمراض أكثر مما يصاب الآخرون، والذي ينبغي للإنسان ألا يشق على نفسه في مثل هذه التَّحَرُّزات؛ لأن فيها حرجًا، ولأنه يبقى جسمه لا مناعة فيه، وحينئذ يتأثر بأدنى سبب.

وبلغني أن كثيرًا من الناس في الأمم المتطورة في الحياة الدنيا رجعوا عن هذا التَّحَرُّز الشديد إلى الحالة الطبيعية التي عليها كثير من الناس، في كون الإنسان لا يشق على نفسه في هذا التحرز الشديد. نعم، لو فرض أن أحدًا من الناس مصاب بوباء جرت العادة أنه مُعْدِ، فهذا ليس من المُسْتَحْسَن أن يشرب الإنسان في هذا الإناء الذي شرب فيه هذا المصاب بالمرض الذي جرت العادة بأنه يُعْدِي؛ لقول النبي صلى الله عليه وسلم: «فِر من المَجْذُوم فِرارك من الأسد».

هذا يجب أن نؤمن بأن العدوى لا تكون مُعْدِيَة بطبيعتها ولكن مع الذاتية، ولكنها مُعْدِيَة بإذن الله عز وجل، فإن الله -تعالى- قد جعل لكل شيء سببا.