(۶۶۲۲) سوال: شیخ بزرگوار، حکم سفر طولانی بدون همراه چیست و آیا احادیثی در نهی از سفر به تنهایی وارد شده است؟
جواب:
بله ذکر می‌گردد که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرموده است: «الرَّاكِبُ شَيْطَانٌ، وَالرَّاكِبَانِ شَيْطَانَانِ، وَالثَّلَاثَةُ رَكْبٌ»[۱]: (يک سواره (يا کسی که به تنهایی سفر می‌کند)، يک شيطان می‌باشد و دو سواره، دو شيطان هستند و سه سواره، يک کاروان به شمار می‌آيند) و این دلالت بر تحذیر سفر به تنهایی را می‌دهد ولی این در سفرهایی می‌باشد که در آن مسیر رهگذرهایی زیادی قرار ندارند ولی سفرهایی که در آن مسیر رهگذرهایی زیادی قرار دارند، گویا وسط شهر هستی مثل مسیر قصیم به ریاض یا ریاض به دمام و مانند آن از مسیرهایی که در آن رهگذرهایی زیادی قرار دارند همچنین مانند جاده حجاز در ایام مواسم، در حقیقت تنهایی به حساب نمی‌آید زیرا مردم در آن مسیر بسیار عبور می‌کنند و او در اتومبیلش تنها می‌باشد ولی در سفر تنها نیست بلکه مردم در اطراف، پشت و جلوی او در هر لحظه قرار دارند.
[۱] سنن أبو داود: كتاب الجهاد، باب في الرجل يسافر وحده، شماره (٢٦٠٧)، و سنن ترمذي: كتاب الجهاد، باب ما جاء في كراهية أن يسافر الرجل وحده، شماره (١٦٧٤) وقال: حسن صحيح.