(۶۲۵۵) سوال: پدرم در حالی وفات یافت که از من ناراضی بود؛ آن هنگام من ۱۵ سال داشتم، زیرا در مسیر شیطان و گناه و نافرمانی بودم اما هنگامی که به ۲۰ سالگی رسیدم، به سوی الله، دینم و نمازهایم بازگشتم، حالتم تغییر کرد و به خاطر نارضایتی پدرم پشیمانی سختی بر من چیره شد، اکنون جوانی هستم که به الله بازگشته‌ام و با مادرم که تنها بازمانده‌ام در این دنیاست، زندگی می‌کنم، روزی نمی‌گذرد مگر آنکه با سوز دل به خاطر کوتاهی‌ام، به‌ویژه وقتی درباره‌ی نیکی به والدین می‌خوانم، می‌گریم اما چیزی که دلم را آرام می‌کند، این است که با کتاب الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ زندگی می‌کنم؛ تنها همدمم در این دنیاست، با تلاوت آن به عبادت الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌پردازم، و این‌گونه دلم آرام می‌گیرد، اعضایم سکون می‌یابد، و غم و اندوه از من دور می‌شود، پدرم را به یاد می‌آورم که در حالی از دنیا رفت که از من ناراضی بود اما تنها تسلی من در این دنیا، این است که تمام تلاشم را وقف محبت به مادرم و شرکت در کارهای خیر و دعوت به سوی الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ کرده‌ام، باشد که پروردگارم توبه‌ام را بپذیرد، ای شیخ گرامی، آیا نصیحتی هست که دلم را آرام کند؟ بارک الله فیکم.

جواب:

گفته‌اند «خرما را به هَجَر نمی‌فرستند» (کنایه از اینکه چیزی را به جایی نمی‌برند که خودش خاستگاه آن چیز است) و حالتی که این مرد از خود نقل کرده، حالتی نیکوست، شخص نصیحت‌گر هرقدر هم که در نصیحت‌گری توانمند باشد، نمی‌تواند شخصی را که نصیحتش می‌کند به چنین حالتی برساند که خود او از خود وصف کرده است و من او را بشارت می‌دهم که این حالت، حالتی نیکوست، و از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ امید دارم که با این حالت، گناهان، خطاها، و کوتاهی‌های گذشته‌اش در حق پدرش را بیامرزد و به او می‌گویم: تو قطعاً این آیه را خوانده‌ای که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌فرماید: {قُلۡ یَـٰعِبَادِیَ ٱلَّذِینَ أَسۡرَفُوا۟ عَلَىٰۤ أَنفُسِهِمۡ لَا تَقۡنَطُوا۟ مِن رَّحۡمَةِ ٱللَّهِۚ إِنَّ ٱللَّهَ یَغۡفِرُ ٱلذُّنُوبَ جَمِیعًاۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡغَفُورُ ٱلرَّحِیمُ* وَأَنِیبُوۤا۟ إِلَىٰ رَبِّكُمۡ وَأَسۡلِمُوا۟ لَهُۥ مِن قَبۡلِ أَن یَأۡتِیَكُمُ ٱلۡعَذَابُ ثُمَّ لَا تُنصَرُونَ* وَٱتَّبِعُوۤا۟ أَحۡسَنَ مَاۤ أُنزِلَ إِلَیۡكُم مِّن رَّبِّكُم مِّن قَبۡلِ أَن یَأۡتِیَكُمُ ٱلۡعَذَابُ بَغۡتَةࣰ وَأَنتُمۡ لَا تَشۡعُرُونَ} [سوره الزمر: ۵۳-۵۵]: ([ای پیامبر،] به بندگانم که [در ارتکاب به شرک و گناه] زیاده‌روی کرده‌اند، بگو: «از رحمت الهی مأیوس نباشید؛ چرا که [اگر توبه کنید،] الله همه‌ی گناهانتان را می‌بخشد. به راستی که او تعالی بسیار آمرزنده و مهربان است* پیش از آنکه عذاب به سراغتان بیاید و هیچ کس نتواند یاری‌تان کند، به سوی پروردگار‌تان بازگردید و تسلیم [فرمانِ] او شوید* و پیش از آنكه ناگهان ـ در حالی که غافلید ـ عذاب به سراغتان بیاید، از بهترین دستورهایى كه از جانب پروردگارتان بر شما نازل شده است، پیروى کنید).

و امید دارم که این توصیف، در حق او صادق باشد؛ که به سوی الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ بازگشته و تسلیم او شده است و از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ برای خودم و او، پایداری بر دین تا لحظه‌ی مرگ را خواستارم.

می‌گویم: گوارایت باد این منت که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ به تو ارزانی داشته؛ بازگشت به سوی پروردگارت، استقامت بر دینش، نیکی به مادرش، و محبت به کار خیر؛ از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌طلبم که از فضل خود بر او بیفزاید و برای من، تو، شنوندگان و همه‌ی مسلمانان آنچه را آرزو داریم از پیروزی و عزت در دنیا و کرامت در آخرت، محقق سازد، بی‌گمان او بر هر چیزی تواناست.