(۵۶۷۷) سوال: او دختری است که در خانواده‌ای بزرگ شده که از قدیم دختر را دوست ندارند، در حالی که من بسیار پایبند و مقید به پوشش شرعی، یعنی جلباب، هستم. اما نگاه خانواده­ی ما به دختران ناخوشایند است. همچنین، پدرم همیشه از زنان تمسخرآمیز سخن می‌گوید و می‌گوید: ناقصات عقل و دین. این باعث شده که از دختر بودن خود بیزار شوم. شیخ بزرگوار! از دیدگاه شما، نظر شریعت در این باره چیست؟

جواب:

بر بنده واجب است که بر آنچه الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ او را به آن می‌آزماید، چه از افعال خودش سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ و چه از افعال بندگان، صبر کند. بنابراین، بر تو واجب است که بر آنچه از اذیت و آزار از سوی خانواده می‌شنوی یا احساس می‌کنی، صبر کنی و برای آن پاداش الهی را طلب نمایی. همچنین، من خانواده‌هایی را که دختران را تحقیر می‌کنند و برای آن‌ها ارزشی قائل نیستند، نصیحت می‌کنم که تقوای الهی را در مورد دختران پیشه نمایند و بدانند که آن‌ها نیز از فرزندان آدم و همتای مردان‌اند، لذا بر آن‌ها واجب است که به زن با نگاه شایسته و مناسب بنگرند، نه کم‌ارزش شمردن و نه زیاده­روی و ظلم. اما اهانت به زن، تحقیر، بی‌ارزش شمردن و تمسخر او جایز و حلال نیست. رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم می­فرماید: «بحسب امرئ من الشر أن يحقر أخاه المسلم كل المسلم على المسلم حرام دمه وماله وعرضه»:[۱] (همین شرارت و بدی برای انسان کافی است که برادرش را تحقیر کند؛ خون و دارایی و آبروی هر مسلمان بر مسلمانان دیگر حرام است).

[۱] مسلم: کتاب البر و الصلة و الآداب، باب تحریم الظلم المسلم و عذله و إحتقاره و ده و عرضه و ماله، شماره­ی (۲۵۶۴).