(۵۳۱۰) سوال: بعضی مردم طلاق را سبک می‌شمارند و به قاضی رجمع می‌کنند و عذر می‌آورند، لطفا دراین‌باره توجیه‌ بفرمایید؟

جواب:

واقعیت همانطور که گفتی مردم طلاق را امری سبک می‌شمارند و انسان به خاطر کوچک‌ترین سبب زن خود را طلاق می‌دهد سپس هنگامی که طلاق داد در علماء را می‌زنند و پیش ایشان می‌نشینند تا که شاید راه چاره‌ی بیابند ولی کسی که تقوای الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ را پیشه نکند الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ نیز راه نجاتی برای او قرار نمی‌دهد، الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌‌فرماید: {وَمَن یَتَّقِ ٱللَّهَ یَجۡعَل لَّهُۥ مَخۡرَجࣰا} [سوره الطلاق: ۲] : (و هرکس که از الله بترسد، (الله) راه نجاتی برای او قرار می‌دهد): بر مزدان واجب است که زبان خودشان را از لفظ طلاق دور کنند و صبر نمایند و در هنگام عصبانیت از شیطان به الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ پناه برند و به عواقب آن بنگردند.

همانطور که مردم مسئله‌ی طلاق را سبک می‌شمارند، مسئله‌ی قسم به طلاق را نیز سبک می‌شمارند و بسیاری از مردم به خاطر کوچک‌ترین سبب می‌گویند: اگر فلان کار را نکردم همسرم طلاق است یا فلان کار را انجام دهید همسرم طلاق است یا اگر فلان کار را انجام دادم همسرم طلاق است یا اگر بر سر سفره‌ی من ننشستی و نخوردی همسرم طلاق است و مانند آن از معلق کردن طلاق به چیز‌های ناچیز که انسان به نیاز و ضرورتی ندارد سپس وقتی در این باطل افتاد زند علماء می‌روند و از تمام جهات می‌خواهند که شاید از تنگنا درشان بیاورد و همه‌ی اینها به سبب سبک شمردن شریعت الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ و عدم اهتمام به آن است.

و عجیب این است چه بسا اینهایی که به این راحتی زنان خود را طلاق می‌دهند، زنانشان را به سختی بسیار به دست آورده‌اند یا با بالا بردن مهریه‌ یا مردم ایشان را رد می‌کردند و کسی را به ازدواجشان در نمی‌آورده‌اند و یا به اسباب دیگر با این وجود می‌یابی که با کوچک‌تریم چیز به زن خود می‌گوید: تو طلاقی.

لذا نصیحت من به برادرانم این است که در طلاق و قسم به طلاق شتاب نکنند و عزم و قوتی داشته باشند که بر عصبانیت خود غلبه کنند همانطور که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم می‌‌فرماید: «لَيْسَ الشَّدِيدُ بِالصُّرَعَةِ ، إِنَّمَا الشَّدِيدُ الَّذِي يَمْلِكُ نَفْسَهُ عِنْدَ الْغَضَبِ»[۱]: (توانمند (پهلوان) آنيست كه نيرومندان را بر زمين بيفكند؛ بلكه توانمند (پهلوان) كسى است كه بتواند در هنگام خشم خود را كنترل كند).

[۱] رواه البخاری (۶۱۱۴) و مسلم (۲۶۰۹).