(۵۲۰۰) سوال: همه‌ی ما باور داریم که بر جوانی که از همه‌ی جهت توانایی ازدواج را دارد بر او به خاطر فرمانبرداری از امر رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم واجب است که ازدواج کند تا از نفسش در امان باشد ولی ما الان در این زمان از بهره بردن از این حق شرعی محروم ماندیم چون با موانع و عوایق احاطه شده است که آن را سخت گردانیده است اگر که مستحیل نشده باشد مثل بالا بودن مهریه و هزنیه‌ها عروسی و اسراف در آن و امور دیگری که مانند امر فرضی در آمده است و اسلام از آن برئ است و از شما می‌خواهم که لطفا در این‌باره اولیای دختران را در عدم سخت‌گیری در شروط نصحیت کنید و امر ازدواج را آسان و سهل کنند و ولیمه‌ای متوسط باشد.

جواب:

آنچه برادر در مورد موانع نکاح بیان کردند، امری واقع است مانند بالا بودن مهریه‌ها و اسراف در ولیمه‌ها و هدیه‌های برای عروس و نزدیکانش و مانند آن و موانع دیگری نیز وجود دارد که بعضی از مردم العیاذ بالله دخترش را به منزله‌ی کالایی که می‌فروشند قرار می‌دهند لذا هر کسی که مال بیشتری بخشید به ازدواج او در می‌آورند اگر چه در دین و اخلاقش کفء و مناسب دختر نباشد و برخی اولیا هستند که از دختری که تحت سرپرستی دارند نفع می‌برند از این جهت که به حقوق‌شان زیاد می‌گردد و می‌ترسند که اگر او را به ازدواج در آورند از آن محروم گردند و اموری دیگری که بر آن گریه کرده می‌شود و جای تأسف دارد از شخصی واقع شود که به الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ و آخرت ایمان دارد.

اولیای امور باید تقوای الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ را در مورد کسی که تحت سرپرستی دارند رعایت کنند و بدانند که در مهریه حقی ندارند و مهریه برای زن است زیرا الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ آن را به زن نسبت داده است و می‌فرماید: {وَءَاتُوا۟ ٱلنِّسَاۤءَ صَدُقَـٰتِهِنَّ نِحۡلَةࣰۚ فَإِن طِبۡنَ لَكُمۡ عَن شَیۡءࣲ مِّنۡهُ نَفۡسࣰا فَكُلُوهُ هَنِیۤـࣰٔا مَّرِیۤـࣰٔا} [سوره النساء: ۴] : (و مهریه زنان را به عنوان هدیه (و فریضه‌ای الهی) با طیب خاطر به آنان بدهید، پس اگر آنان چیزی از آن را با رضایت خاطر به شما بخشیدند، آن را حلال و گوارا بخورید): پدر و کسی دیگر در آن حقی ندارد لذا برای پدر یا کسی دیگر حلال نیست که چیزی از آن را برای خودش شرط کند ولی هنگامی که عقد بسته شد و زن مهریه را دریافت کرد، پدر می‌تواند مالک چیزی از آن گردد زیرا پدر حق این را دارد که مال پسرش را صاحب گردد اگر که ضرری به پسرش نرسد و متعلق به چیزی نباشد که پسرش به آن نیاز دارد.

من حل این مشکل را اتفاق نمودن بزرگان و رؤسای بلد می‌بینم و این که ایشان اولین نفری باشند که این کار را انجام دهند زیرا مردم از بزرگان و رؤسا و شرفای خود پیروی می‌کنند لذا وقتی بزرگان بلد اقدام به این کار نمایند و مردم نیز آن را ببیند سپس برایشان آسان می‌گردد اگرچه با تدریج باشد و امکان ندارد که به یک باره از بین برود همانطور که به یک باره به وجود نیامده است بلکه با تدریج می‌باشد والله المستعان.