(۵۱۰۱) سوال: به مدت دو سال وبیشتر است که ازدواج کردم، صاحب دختری هستم، آیا ازدواجش بدون اجازه­ی پدرش گناه است ونافرمانی پدر به شمار می­رود، با این وجود که تا الان نمیداند دخترش ازدواج کرده و صاحب نوزادی است؟ اما در مورد نحوه­ی ازدواجش، خواهری دینی دارد که با او در کلاس های دینی شرکت می­کرد، که این خواهر عمویی داشت که شخصیت دینی بالایی در خانوده­ی انان داشت، نامه­ای به رئیس دادگاه می نویسد مبنی بر اینکه قاضی به عنوان سرپرست ایشان باشد، بعد از اینکه دادگاه چند بار ایشان به سوی پدرش ارسال می­کرد، و جواب پدرش منفی بود، ازدواج صورت می­گیرد و دختر هیچ صحبتی نمی­کند، زیرا تجربه­ی کافی نداشت و چیزی از زندگی اجتماعی نمی­دانست، اما قاضی دستش را در دستان شوهرش قرار داد وبه او بگوید: خودم را به ازدواج شما در آوردم با مهریه ….  . و همه­ی آنان را در عقد نامه نوشت، و شوهرش به وی گفت: قبول کردم. ایا چنین روشی صحیح و مطابق با دستور الله است و من هم با این ازدوج موافقت کردم، زیرا کار کردن را دوست ندارم و میخواهم شوهری باشد که از وی محافظت و سرپرستی کند؟

جواب:

تا زمانی که این ازدواج از طریق قانون و دادگاه صورت گرفته است، و قاضی تصمیم گرفته که خودش را به ازدواج این فرد در بیاورد، نیازی نیست که دراین باره پرس و جو شود، و من در مورد مساله ای که از طریق یکی از علما صورت گرفته اظهار نظر نمی­کنم، زیرا فتوا و حکمی است که زمانش پایان یافته است، بلکه شایسته است در مورد مسائلی سوال شود که هنوز حکمی درمورد آن صورت نگرفته است، و من دوست ندارم که فرد درمورد مساله از همه فتوا بگیرد، زیرا این کار سبب فتنه و سروصدا می­شود وسبب می شود که فرد در کارش شک و تردید کند بلکه زمانی خواست که در مورد مساله ای سوال کند فردی انتخاب کند که از لحاظ علمی و تقوا به حق نزدیک تر باشد وبه این فرد بسنده کند.