(۴۸۶۵) حکم شرعی وصیت شفاهی و اعتبار آن در صورت فوت فرد

(۴۸۶۵) سوال: مردی فوت کرد و به دلیل بی سوادی وصیتی از خود بر جای نگذاشت. اما همیشه به صورت شفاهی وصیت‌هایش را به فرزندانش و همسرش می‌گفت و اموالش را بین آنها تقسیم می‌کرد. آیا این وصیت با شهادت فرزندانش قابل قبول است یا باید وصیتش را در روز وفاتش یا در حین مرگش ادا می‌کرده؟

جواب:

اولا باید بدانیم که وصیت کردن برای هیچکدام از ورثه جایز نیست مگر اینکه به همه حقشان را اعطا کرده باشد. اگر چنین وصیتی که در این سوال آمده اتفاق افتاد یعنی وصیت شفاهی بود و در هیچ جا نوشته نشده بود و کسی بر آن شاهد نبود، اما خود ورثه آن را قبول داشته و به صحت آن اقرار دارند، پس باید ورثه این وصیت را اجرا نمایند زیرا خود به صحت آن اقرار کرده‌اند و کسی که به امری اقرار کرده در صورت اهلیت، بر آن قرار مواخذه خواهد شد و علی هذا هر کدام از ورثه که از این وصیت آگاه است باید آن را اجرا کند، مگر اینکه وصیت از ثلث فراتر رود که در این صورت مازاد ثلث در اختیار ورثه قرار می‌گیرد و به اختیار خود می‌توانند آن را اجرا یا ملغی کند.

تعداد بازدید: 33

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: توفي رجل دون أن يكتب وصيته، نظرا لأنه كان أُميا لا يعرف القراءة، أو الكتابة، ولكنه دائما يوصي شفويا لأولاده وزوجته بما يملك في فترة حياته، ويقسم ذلك بينهم، فهل تقبل هذه الوصية بشهادة الأبناء، أم أنه كان يجب عليه أن يُملي وصيته في يوم وفاته، أو أثناء موته، أفيدونا أفادكم الله؟

فأجاب رحمه الله تعالى: أولا يجب أن نعلم أن الوصية لا تصح لأحد من الورثة إلا أن يوصي لكل وارث بمقدار حقه، فهذا من باب التأكيد، وليس وصية مستقلة، فإذا وقعت مثل هذه الوصية التي ذكرت في السؤال، وأوصى شفويا بدون أن يكتب، وبدون أن يُشهد عليها، واعترف الورثة بها بعد موته، فإنهم ينفذونها، لأنهم يقرُّون على أنفسهم، والمقِرُّ على نفسه مؤاخذ بإقراره إذا كان أهلا للإقرار، وعلى هذا ، فمَن عَلِم منهم أي من الورثة بالوصية، فإنه ينفذها، إلا إذا زادت على الثلث فإن ما زاد على الثلث يرجع إلى اختيار الورثة، فإن شاءوا نفذوه، وإن شاءوا منعوه.