(۴۷۹۴) حکم برداشت محصول زمین وقفی به نفع شخصی

(۴۷۹۴) سوال: پدرم زمینی دارد که به آن السبیل میگویند و برای مسجد وقف شده است. کارهای این زمین را پدرم انجام میدهد و نصف آن (محصول) را در ازای این کارها برای خود برمیدارد و نصف دیگر را به مسجد اختصاص میدهد که این امر پس از مشخص کردن قیمت انجام میگیرد. در واقع پول تنها در قالب یک رسید نزد او باقی میماند و چیزی از آن برای مسجد مصرف نمیشود! آیا این کار جایز است؟ آیا باید تمام این زمین را برای مسجد اختصاص دهد. آیا پدرم به دلیل اینکه هیچ مبلغی را برای مسجد خرج نمیکند مرتکب گناه شده است؟ آیا او ملزم به این کار است؟

جواب:

بدون شک پدربزرگت که این زمین را وقف کرده است، یکی از بچههایش یا کس دیگر را ناظر آن قرار داده است. اگر پدرت ناظر آن است، پس باید تمام تلاش خود را برای توسعه و پیشرفت آن و بهبود محصول آن انجام دهد. اگر به او حقوقی داده نمیشود باید حق خود را از این محصول برداشت کند. زیرا لازم نیست کار بدون مزد انجام دهد و باید طبق عرف و عادت مزد خود را بردارد. اما آنچه از محصول بدست میآید را باید صرف مصالح مسجد کند و اگر مقدار بیشتری حاصل شد میتواند آن را صرف مسجد دیگری کند تا ثواب وقف کننده بیشتر شود. در هر حال نباید این زمین پرثمر بایر بماند.

تعداد بازدید: 27

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: توجد عند والدي أرض يقال لها السبيل، وهي وقف على مسجد، ووالدي يقوم بواجب هذه الأرض، ويأخذ النصف مقابل القيام بها والنصف الآخر للمسجد يسجله عنده بعد تحديد القيمة، ويظل المبلغ عنده رصيدا دون أن يعمل به شيئًا لصالح المسجد، فهل يجوز ذلك، أم يجب ترك هذا السبيل للمسجد بالكامل، وهل على والدي شيء لعدم قيامه بأي عمل لصالح المسجد من المبلغ الموجود عنده، وهل هو ملزم بذلك؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: لا شك أن جدك الذي أوقف هذا السبيل قد جعل له ناظرا عليه من الذرية، أو من غيرهم، وإذا كان والدك هو الناظر عليه، فإنه عليه أن يفعل ما هو أحسن لهذا الوقف من تنميته، أو تنمية مُغَلِّه، وله أن يأخذ إذا لم يتبرع بقدر ،عمله، لأنه لا يلزم أن يعمل بشيء بدون أجرة فله أن يأخذ ما يأخذه غيره بحسب العادة، وحسب العُرف، وأما ما يحصل من المغل، فالواجب عليه أن يصرفه في مصالح هذا المسجد، ولا يعطله، فإن كان المغل أكثر مما يحتاجه المسجد، وكان المُغَلَّ يتوفر كل سَنَة، فإنه يُصرف الفاضل عن حاجة المسجد إلى مسجد آخر ليكثر بذلك أجر الموقف، ولا يعطل هذا المغل.