(۴۵۰۳) سوال: جزای شهید و مکانت او در نزد الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ چگونه است و آیا الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ گناهان کبیره‌ای که این شهید قبل از آن که توبه کند را خواهد بخشید و آیا شهید جز آن شش گروهی که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ آن را در سایه‌ی خود قرار می‌دهد قرار می‌گیرد؟

جواب:

پاداش و مکانت شهید در نزد الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ آن چیزی است که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌‌فرماید: {وَلَا تَحۡسَبَنَّ ٱلَّذِینَ قُتِلُوا۟ فِی سَبِیلِ ٱللَّهِ أَمۡوَ ٰ⁠تَۢاۚ بَلۡ أَحۡیَاۤءٌ عِندَ رَبِّهِمۡ یُرۡزَقُونَ} [سوره آل عمران: ۱۶۹] : (و هرگز کسانی را که در راه الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ کشته شده‌اند؛ مرده مپندار، بلکه زنده‌اند، نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند): لذا فرمود: {بَلۡ أَحۡیَاۤءٌ عِندَ رَبِّهِمۡ یُرۡزَقُونَ} [سوره آل عمران: ۱۶۹] : (بلکه زنده‌اند، نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند): و ارواح شهدا در دل پرندگان سبز در زیر عرش به پرواز در می‌آیند و الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ همه‌ی گناهان شهدا را می‌بخشد مگر دَیْن که صاحب دین در روز قیامت آن را طلب می‌کند.

اما این گفته‌ی سوال کننده: آیا جز شش گروهی که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ آن‌ها را در سایه‌ی خویش قرار می‌دهد قرار می‌گیرند. این که گفت شش، اشتباه کرد زیرا در حدیث هفت کسانی که در سایه‌ی (عرش) الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ قرار می‌گیرند آمده است، رسول الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ فرموده است: «سَبْعَةٌ يُظِلُّهُمُ اللَّهُ فِي ظِلِّهِ يَوْمَ لَا ظِلَّ إِلَّا ظِلُّهُ : الْإِمَامُ الْعَادِلُ، وَشَابٌّ نَشَأَ فِي عِبَادَةِ رَبِّهِ، وَرَجُلٌ قَلْبُهُ مُعَلَّقٌ فِي الْمَسَاجِدِ، وَرَجُلَانِ تَحَابَّا فِي اللَّهِ ؛ اجْتَمَعَا عَلَيْهِ وَتَفَرَّقَا عَلَيْهِ، وَرَجُلٌ طَلَبَتْهُ امْرَأَةٌ ذَاتُ مَنْصِبٍ وَجَمَالٍ فَقَالَ : إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ، وَرَجُلٌ تَصَدَّقَ أَخْفَى حَتَّى لَا تَعْلَمَ شِمَالُهُ مَا تُنْفِقُ يَمِينُهُ، وَرَجُلٌ ذَكَرَ اللَّهَ خَالِيًا فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ»[۱] : (هفت گروهند که در روزی که هیچ سایه‌ای به جز سایه (عرش) الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ وجود ندارد، الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ آنها را زیر سایه (عرش) خود قرار می‌دهد. حاکم عدالت‌پیشه، جوانی که در عبادت الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ رشد کرده باشد، و مردی که قلبش به مسجد معلق است، و دو نفری که در راه الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ با یکدیگر دوست شده و نشست و برخاستشان به خاطر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ باشد، و مردی که وقتی زنی با شخصیت و زیبا از او تقاضای فعل حرامی را کند بگوید: من از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌ترسم، و کسی که آنقدر مخفیانه صدقه می‌دهد که دست چپش از صدقه دست راستش بی‌خبر می‌ماند، و کسی که در خلوت با یاد الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ اشک بریزد).

[۱] رواه البخاری (۶۶۰) و مسلم (۱۰۳۱).