هر کس یک روز از رمضان را به خاطر داشتن عذر شرعی روزه نگیرد، باید قبل از رسیدن رمضان بعدی قضای آن ‌را انجام دهد؛ اگر این کار را نکرد، باید بعد از رمضان دوم قضایش را انجام دهد....

بر این زن واجب است که از این رفتارش به درگاه الله جَلَّ‌جَلَالُهُ توبه نماید و استغفار کند. همچنین روزهایی که قضایش بر وی واجب است را با احتیاط محاسبه کرده و قضایش را انجام دهد....

قضای روزهایی که روزه گرفته، بر او واجب نیست زیرا انجام داده و از او پذیرفته است...

اگر قضای روزه‌ی رمضان را به خاطر عذر شرعی ترک کرده باشد چنان که اگر مثلا بعد از عمل جراحی دچار ضعف بدنی بوده است، گناهی بر او نیست و هر وقت توانست باید قضایش را انجام دهد....

بر دخترش واجب نیست که به جای او روزه بگیرد؛ زیرا اگر امیدی به درمان بیماری وی نبوده و ترس آن بوده که بر اثر آن از دنیا برود، واجب است در ازای هر روز، یک مسكين را غذا دهند...

آیا این زن، قضای روزه را انجام داده است یا خیر؟ آیا بیماری داشته که امیدی به درمانش نبوده و طعام داده است یا خیر؟ تا زمانی که این موارد را نمی‌دانیم، اصل بر عدم مسئولیت است و ما نسبت به دیگران مكلف نیستیم؛ اما اگر بخواهد، می‌تواند به جای او روزه بگیرد و نیت کند که اگر روزه‌ی واجبی بر مادرش بوده است، به جای مادرش باشد...