شنبه 8 ربیع‌الثانی 1448
۲۸ شهریور ۱۴۰۵
19 سپتامبر 2026

(۳۸۷۵) حکم مضمضه در ماه رمضان

(۳۸۷۵) سوال: ما دو دوست هستیم که درباره‌ی حکم مضمضه (شستن دهان و چرخاندن آب در آن) در رمضان، دچار اختلاف شده‌ایم. یکی از ما می‌گوید: (مضمضه واجب است مگر در ماه رمضان) و دیگری می‌گوید: (مضمضه در ماه رمضان نیز واجب است اما در رمضان نباید در انجام آن مبالغه نمود)؛ لطفا حکم این مسئله را توضیح دهید؟

جواب:

مضمضه (شستن دهان و چرخاندن آب در آن) در وضو و غسل، واجب است و فرقی ندارد که در رمضان یا غیر رمضان باشد و این که شخص، روزه‌دار باشد یا در حال روزه نباشد. برای انسان جایز نیست که در انجام آن، خلل وارد کند اما روزه‌‌دار نباید در انجام آن مبالغه و زیاده‌روی کند؛ زیرا رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم به لقيط بن صبره رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ فرمود: «وَبالِغ في الاستنشاق إلا أن تكون صائماً»[۱] : (در استنشاق و شستن بینی، مبالغه کن، مگر این که روزه‌دار باشی). پس وقتی در انجام استنشاق در حالت روزه نباید زیاده‌روی شود، رعایت این امر درباره‌ی مضمضه اولویت دارد. بدان که مضمضه برای روزه‌‌دار به سه قسمت تقسیم می‌شود:

قسمت اول: واجب: زمانی که مضمضه در وضو و غسل باشد.

قسمت دوم: جایز: وقتی روزه‌دار به آن احتیاج داشته باشد؛ چنان که مثلا دچار خشکی دهان و کمبود بزاق دهان شود. در این حالت، جایز است مضمضه کرده و دهانش را با آب، مرطوب نماید. البته نباید آب را ببلعد و فرو ببرد.

قسمت سوم: مكروه: این در صورتی است که بیهوده و برای بازی انجام شود. در این حالت، مکروه است که روزه‌‌دار، مضمضه کند زیرا نیازی به انجام آن ندارد؛ مانند چشیدن غذا که برای روزه‌‌دار، مکروه است مگر زمانی که بدان نیاز داشته باشد.


۱-تخریج آن گذشت.

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائلان: نحن اثنان زميلان واختلفنا على حكم المضمضة في الوضوء في نهار رمضان، فيقول أحدنا: إنها واجبة إلا في رمضان. ويقول الثاني: إنها واجبة حتى في شهر رمضان، ولكن بدون مبالغة في المضمضة في رمضان. نرجو من فضيلتكم التوضيح عن الحكم في ذلك.

فأجاب رحمه الله تعالى: المضمضة واجبة في الوضوء والغسل، سواء في نهار رمضان أم في غيره أي سواء كان الإنسان صائمًا أم مُفطِرًا، ولا يجوز للإنسان أن يُخل بها، لكن الصائم لا يبالغ فيها؛ لقول النبي صلى الله عليه وسلم للقيط بن صَبْرة: «وَبَالِغُ فِي الاسْتِنْشَاقِ إِلَّا أَنْ تَكُونَ صَائِها». فإذا كان الاستنشاق لا يُبالغ فيه في الصيام فالمضمضة من باب أولى واعلم أن المضمضة للصائم تنقسم إلى ثلاثة أقسام:

۱ – قسم واجب، وهو إذا ما كان في وضوء أو غُسل.

2- قسم جائز، وهو ما إذا احتاج الصائم إليها لقلة لُعابه، وییس فمه فإنه يجوز حينئذ أن يتمضمض ليبل فمه بهذا الماء، من غير أن يبتلعه.

3- وقسم مكروه، وهو إذا كان عبئًا ولعبا، فإنه يكره للصائم أن يتمضمض؛ لأن ذلك لا حاجة له، فهو كذوق الطعام يكره للصائم إلا لحاجة.

مطالب مرتبط:

(۳۸۴۴) حکم سرمه یا قطره برای روزه دار

برای روزه‌دار جایز است که در چشم و گوشش قطره بچکاند و سرمه استفاده کند. چنان‌چه طعمش را در حلق احساس کند نیز ایرادی ندارد زیرا این، خوردنی و نوشیدنی نبوده و معادل خوردن و نوشیدن نیست....

ادامه مطلب …

(۳۸۸۴) کفاره باطل کردن عمدی روزه

اگر باطل شدن روزه‌اش در رمضان با چیزی غیر از هم‌بستری بوده است، فقط باید قضای آن روزه را انجام دهد اما اگر با هم‌بستری بوده باشد، بر وی واجب است که توبه نماید، قضا را انجام دهد و کفاره بپردازد؛ کفاره‌اش آزاد کردن برده است که اگر نیافت، دو ماهِ پیاپی را روزه بگیرد و اگر نتوانست، شصت مسکین را غذا دهد....

ادامه مطلب …

(۳۸۶۴) حکم خوردن و آشامیدن در هنگام روز‌داری از روی فراموشی

اگر روزه‌‌دار از روی فراموشی چیزی بخورد، روزه‌اش صحيح است و تفاوتی ندارد که در رمضان یا غير رمضان باشد....

ادامه مطلب …

(۳۸۸۶) حکم هم‌بستری مرد روزه‌دار با همسر باردار در روز رمضان

شوهر مرتکب گناه شده و واجب است به درگاه الله توبه نماید و با آزاد کردن برده کفاره بده...

ادامه مطلب …

(۳۸۸۷) حکم همبستری مرد روزه‌دار با همسرش در روز رمضان

اگر منظورش این است که نفسش بر او غلبه کرده، او را به انجام آن کار واداشته و اختیارش را از وی گرفته تا این که چنین کاری انجام داده است، باید به درگاه الله جَلَّ‌جَلَالُهُ توبه نماید و اگر می‌تواند، دو ماهِ پیاپی را روزه بگیرد اما اگر نتوانست، باید شصت مسکین را غذا دهد.....

ادامه مطلب …

(۳۸۶۹) حکم روزه‌داری در صورت باقی ماندن بر جنابت تا طلوع فجر

اگر روزه‌‌دار، جُنُب باشد و فجر طلوع کند، روزه‌اش صحيح است و چیزی بر وی لازم نیست....

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه