(۲۹۱۰) سوال: هنگامی که برای مردم نماز می‌‌خوانم احساس می‌‌کنم که از آن‌‌ها بهتر هستم لذا قسم خوردم که امام آن‌‌ها نشوم، حکم این کار چیست؟

جواب:

این سؤال دارای دو قسمت است:

اول: آنچه شیطان در قلب انسان هنگامی که کار خوبی انجام می‌‌دهد می‌‌اندازد گاهی شیطان به انسان القا می‌‌کند که خود شیفته و بهتر از دیگران است لذا در آن چه این سؤال کننده واقع شده قرار می‌‌گیرد و از پیشی گرفتن در اعمال صالح را دست می‌‌کشد زیرا شیطان به او گفته که تو از آن‌‌ها بهتر هستی و این اشتباه است و بر انسان واجب است که وسوسه‌‌های شیطان رها کند و خودش را در جایگاهی که شایسته او است قرار دهد و اگر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ بر او با علم و فضیلت منت نهاده تا اینکه از دیگران  برای این مقام بهتر باشد حمد و سپاس الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ را بگوید و جلو برود و از آن چه شیطان در قلبش القا می‌‌کند که ‌‌خودشیفته باشد یا اینکه از دیگران بهتر است را رها کند.

دوم: ترک نمودن عمل به این دلیل، ترک نمودن عمل به خاطر این وسوسه‌‌ها ذلت و ترسویی است زیرا بر او واجب است که در انجام اعمال صالح جدیت و شجاعت داشته باشد به صورتی که در مقابل وساوس شیطانی تسلیم نشود لذا شیطان برخی اوقات تو را با ترساندن از ریاء، غرور، خودشیفتگی وادار به ترک کردن عمل صالح می‌‌کند لذا عمل را ترک می‌‌کند به خاطر ترس از اینکه آن ریا، خودشیفتگی و… باشد بنابراین بر انسان واجب است که برای دور کردن شیطان و وساوش شجاع و قوی باشد و آن چه الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ او را به آن امر نموده انجام می‌‌دهد به عنوان سنت در آن چیزهایی که مستحب است و پایبند باشد  به چیزهایی که واجب است