جمعه 17 صفر 1448
۹ مرداد ۱۴۰۵
31 جولای 2026

(۲۳۶۸) اگر غذا حاضر بود و نماز نیز اقامه کرد در این حالت کدام یک افضل است؟

(۲۳۶۸) سوال: اگر غذا حاضر بود و نماز نیز اقامه کرد در این حالت کدام یک افضل است؟

جواب:

اگر غذا حاضر بود و نماز اقامه کرد افضل غذا خوردن است برای این که اگر به مسجد برود قلبش مشغول آن است زیرا رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم می‌فرماید: «لَا صَلَاةَ بِحَضْرَةِ الطَّعَامِ، وَلَا هُوَ يُدَافِعُهُ الْأَخْبَثَانِ»[۱] : (به هنگام آماده بودن غذا یا به وقت غلبه‌ی آدرار و مدفوع، خواندن نماز صحیح نیست): و همچنین فرمودند: «إذا أقيمت العِشاء و حضر العَشاء فابدؤوا بالعَشاء»[۲] : (هنگامی که اقامه‌ی عشا کرد و غذای شب آماده بود ابتدا غذا بخورید): اما اگر شخص با رفتنش به مسجد و اینکه آنجا نماز بخواند برایش اهمیتی ندارد بنابراین افضل است که به مسجد برود و نماز بخواند زیرا علت تقدیم غذا بر نماز ترس از مشغول شدن قلب به غذا است لذا هنگامی که علت آن نباشد حکم آن نیز وجود ندارد.

ولی باید انسان مسئله‌ای را مورد توجه قرار دهد که زمان سرو غذا را نزدیک وقت نماز قرار ندهد مثل این که هر روز وقت شام را نزدیک نماز عشا قرار دهد زیرا که موجب ترک دائمی آن می‌شود.

بله اگر در روزی از روزها چنین چیزی رخ داد حکمش آن‌طور که در اول گفتیم که اگر حاضر بودن غذا او را از نماز مشغول می‌کند افضل این که ابتدا بخورد اما اگر او را مشغول نمی‌کند افضل این است که ابتدا نماز بخواند.


[۱] رواه مسلم (۵۶۰).

[۲] تخریج آن گذشت.

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: إذا حضر الطعام وأقيمت الصلاة فما هو الأفضل في هذه الحال؟

فأجاب -رحمه الله تعالى-: إذا حضر الطعام وأقيمت الصلاة الأفضل أن يأكل الطعام، إذا انشغل قلبه به لو ذهب إلى المسجد؛ لقول النبي صلى الله عليه وسلم «لا صلاة بحضرة طعام، ولا وهو يدافعه الأخبثان» وقال -عليه الصلاة والسلام-: «إذا أقيمت العشاء وحضر العشاء فابدؤوا بالعشاء»، أما إذا كان الرجل لا يهمه أن يذهب إلى المسجد ويصلي فإن الأفضل أن يذهب ويصلي؛ لأن العلة في تقديم العشاء على الصلاة هو خوف انشغال القلب بما حضر من الأكل، فإذا زالت هذه العلة زال الحكم.

ولكن ينبغي أن يتنبه الإنسان لمسألة، وهي: أن لا يجعل وقت أكله مقارنا لوقت الصلاة، مثل أن يجعل وقت عشائه مقارناً لصلاة العشاء كل يوم، فإن هذا يؤدي إلى تركها دائما.

نعم لو حصل هذا في يوم من الأيام لسبب من الأسباب فالحكم كما قلنا أولا: أنه إذا كان ينشغل عن الصلاة بما حضر من الأكل فالأفضل أن يأكل، وإذا كان لا ينشغل فالأفضل أن يصلي.

مطالب مرتبط:

(۲۳۵۶) حکم بالا بودن صدای مأمومین در نماز

برای ماموم جایز نیست که با بلند کردن صدایش بر اطرافیانش تشویش ایجاد کند....

ادامه مطلب …

(۲۳۷۳) حکم خندیدن امام در اثنای نماز

در هر صورت اگر امام در نماز فرض یا نفل بخندد نمازش باطل می‌شود....

ادامه مطلب …

(۲۳۶۲) حکم خواندن نماز با عمامه

هنگامی که بر قسمتی از عمامه‌اش سجده می‌کند توجه داشته باشد هنگامی که با عمامه که بین پیشانی‌اش و موضع سجده قرار دارد مانع رسیدن بینی به موضع سجده نشود....

ادامه مطلب …

(۲۳۵۷) راه حل خشوع در نماز

نصیحت من این است که چشمش را باز کند و نفسش را بر خشوع در این حال نگه دارد و اگر او از الله در این امر کمک بخواهد و الله از راستی نیت او می‌داند و کمکش می‌کند.....

ادامه مطلب …

(۲۳۶۵) کیفیت بر پاشنه نشستن مستحب و مکروه در نماز

قول صحیح آن می‌باشد که در نماز نشستن بر روی پاشنه‌ی پا وجود ندارد و فقط به حالت افتراش نشسته می‌شود مگر در تشهد آخر که در سه رکعتی و چهار رکعتی به صورت تورک نشسته می‌‌شود....

ادامه مطلب …

(۲۳۷۲) حکم ورود به مسجد با بوی دخانیات

بله در مورد بوی دخانیات نیز شامل می‌شود.....

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه