از نظر کفایت یک بار نیز کفایت می‌کند که بگوید: در رکوع: سبحان ربی العظیم و در سجده: سبحان ربی الأعلی...

دعا کردن در رکوع با آنچه از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم وارد شده است مشکلی ندارد و رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم در رکوع و سجودش بسیار این دعا را می‌گفتند: {سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي}

مشروع برای انسان این که اذکار رکوع و سجود و قیام  و نشستن را سری بخواند مگر قرائت که مشروع است در نماهای عید، جمعه، استسقاء، مغرب، عشاء و فجر جهری خوانده شود...

در رکوع پس زیاد تعظیم الله را می‌کند و سبحان ربی العظیم و مانند آن را که دلالت بر تعظیم الله می‌دهند زیاد تکرار می‌کند....

چون رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرموده است: آگاه باشید و بدانید که من از خواندن قرآن در حالت رکوع و سجود نهی شده‌ام....

اکثر علما می‌گویند که نمازگزار در حالت قیام، رکوع و سجده به موضع سجده نگاه می‌کند و اما در حالت تشهد و نشستن بین دو سجده به موضع اشاره‌اش یعنی با انگشتش که اشاره می‌کند...