(۱۴۹۲) حکم شرعی نماز در صورت شک در خروج باقی‌مانده ادرار پس از وضو

(۱۴۹۲) سوال: وقتی ادرار می‌کنم، به طور کامل خارج نمی‌شود و مقدار اندکی از آن می‌ماند. تلاش می‌کنم آن‌ مقدار باقی مانده را خارج کنم اما نمی‌توانم. سپس برای نماز، وضو می‌گیرم و در حال رفتن به مسجد یا در حال نماز، احساس می‌کنم که بقیه‌ی ادرار فرو می‌ریزد لذا به خانه بر می‌گردم و محل آلوده به نجاست را می‌شویم. آیا نمازم درست است؟ حکم و راه حل در این باره چیست؟

جواب:

راه حل در این حالت، این است که به پزشک متخصص مجاری ادرار مراجعه کنید و امید است نزد وی چیزی را بیابید که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ به سبب آن، بیماری شما را شفا دهد.

در مورد حکم شرع در این باره می‌گویم: شایسته است که قبل از رسیدن وقت نماز، ادرار کرده و منتظر بمانید تا همه‌ی ادرار خارج شود. هرگاه ظن غالب و اطمینان حاصل کردی که کاملا خارج شده است، به استنجا کردن می‌پردازی و وضو می‌گیری سپس به طرف مسجد می‌روی. اگر در این حالت چیزی خارج شد: اگر یقین نداشتی که قطره‌ای از بدنت خارج شده است یا نه، نیازی نیست کاری انجام دهی اما اگر یقین داشته باشی، پس وضویت باطل شده است لذا باید به خانه باز گردی، قسمت‌هایی از لباس و بدنت که آلوده به ادرار شده را بشویی و دوباره وضو بگیری تا نمازی صحیح بخوانی.

تعداد بازدید: 253

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: عندما أتبول لا ينزل جميع البول، وإنما يبقى منه قليل، وأحاول إنزاله ولكن لا أستطيع، وبعد ذلك أتوضأ للصلاة، وأنا في الطريق إلى المسجد، أو في الصلاة، أُحِسُّ أن الباقي قد نزل، فأذهب إلى البيت، وأغسل مكان النجاسة، فهل تصح صلاتي؟ وما الحكم والحل في هذه الحال؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: الحل في هذه الحالة أن تراجع الطبيب المختص في المسالك البولية، لعلك تجد عنده ما يَشْفِي الله به هذا المرض.

وأما بالنسبة لحكم الشرع في ذلك: فإنه ينبغي لك أن تتقدم قبل أن يحين فعل الصلاة، فتتبول وتبقَى على بولك حتى يخرج جميع البول، فإذا غلب على ظنك أنه خرج جميع البول، فقمتَ بعد الاستنجاء وتوضأت، ثم خرجت إلى المسجد، وأحسست بأنه نزل فإن لم تتيقن أنه خرج فلا شيء عليك، وإن تيقنت أنه خرج فقد انتقض وضوؤك ، وعليك أن ترجع إلى البيت، وتغسل ثيابك، وما لَوَّثَك من البول، وتُعيد الوضوء لتصلي صلاة صحيحة.