شنبه 8 ربیع‌الثانی 1448
۲۸ شهریور ۱۴۰۵
19 سپتامبر 2026

(۱۰۷۲) منظور از زیور آلات مومن در بهشت چیست؟

(۱۰۷۲) سوال: حدیثی هست که دائم آن را می‌شنوم، اما معنای آن را نمی‌فهمم. حدیث این است: «تَبْلُغُ الحِلْيَةُ مِنَ الرّجل حَيْثُ يَبْلُغُ الوَضُوءُ»: «زیور مرد تا جایی است که آب وضو به آن می‌رسد». معنی این حدیث چیست؟

جواب:

حدیث چنین است: «زینت مومن – در بهشت – تا جایی است که آب وضو بدان می‌رسد».[۱] معنایش این است که اهل بهشت وقتی وارد آن شدند، با زیور آلاتی زینت داده می‌شوند. چنان که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌فرماید: {يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَلُؤْلُؤًا} [حج:۲۳]: (آنان با دستبندهایی از طلا و مروارید زینت می‌یابند). نیز می‌فرماید: {وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِنْ فِضَّةٍ} [انسان: ۲۱]: (با دستبندهایی از نقره زینت می یابند). آنها دست‌بندهایی از طلا و لولو و نقره می‌پوشند. مومن، چه زن باشد چه مرد، در بهشت به آنها دست‌بندهایی از طلا و مروارید و نقره پوشانده می‌شود. این زیورها تا جایی می‌رسند که آب وضو به آنجا می‌رسد. با این توضیح، زیور آلات تا آرنج می‌رسند؛ زیرا در وضو تا آرنج باید شسته شود. این معنی حدیثی است که به آن اشاره شد.

سائل: آیا این خود تشویقی بر این نیست که گستره‌ی بیشتری از عضو را در هنگام وضو، بشوییم؟

جواب: خیر، چنین نیست.

سائل: چنین فهمیده نمی‌شود؟

جواب: خیر، چنین فهمیده نمی‌شود. زیرا مکان وضو تا جایی است که الله تَعَالَىٰ آن را در قرآن مشخص کرده است. الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌فرماید: {وَأَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرَافِقِ } [مائدة: ۶]: (و دست‌هايتان را تا آرنج بشویید).

***


[۱] صحیح مسلم: کتاب الطهارة، باب تبلغ الحلیة حیث یبلغ الوضوء. حدیث شماره: (۲۵۰). از ابوهریره رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ با این لفظ: «تَبْلُغُ الحِلْيَةُ مِنَ المُؤْمِنِ، حَيْثُ يَبْلُغُ الوَضُوءُ».

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: حديث شريف أسمعه دائما ولكنني لا أدرك معناه، وهو: «تَبْلُغ الحلية من الرجل حيث يبلغ الوضوء». فما معناه؟ فأجاب -رحمه الله تعالى-: الحديث «تَبْلُغ الحِلْيَة من المؤمن حيث يَبْلُغ الوضوء»، هذا لفظ الحديث، والمعنى: أن أهل الجنة إذا دخلوا الجنة فإنهم فيها كما قال الله -عز وجل-: ﴿ يُحلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٍ ولولوا ﴾ [الحج: ۲۳]، ﴿ وَحُلُوا أَسَاوِرَ مِن فِضَّة ﴾ [الإنسان: ٢١]. فهم يحلون أَسْوِرَة من ذهب ولؤلؤ وفضة، فالمؤمن يُحَلَّى في الجنة – رجلًا كان أو امرأة بهذه الحلية إلى حيث يبلغ الوضوء، فعلى هذا تبلغ الحلية إلى المرفقين؛ لأن الوضوء يبلغ إلى المرفقين هذا معنى الحديث الذي أشار إليه. يقول السائل: أليس فيه حثّ على زيادة الوضوء على الأماكن المحددة؟

فأجاب رحمه الله تعالى-: لا، ليس فيه.

يقول السائل: لا يُفهم منه؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: لا يفهم منه؛ لأن الوضوء يبلغ إلى مكان مُعَيَّن قَدَّرَه الله – تعالى- في القرآن في قوله تعالى: ﴿ وَأَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرَافِقِ ﴾[المائدة: ٦].

مطالب مرتبط:

(۱۲۴۰) حدیث شخص کور و انواع توسل

این حدیث در صورتی که صحت داشته باشد، از باب توسل به ذات پیامبر صلی الله علیه و سلم نیست. بلکه از باب توسل به دعای ایشان صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم است

ادامه مطلب …

(۱۰۶۳) آیا این حدیث با آیه تعارض دارد؟

حدیثی که در سوال ذکر شده دلالت بر رویت الله در خواب دارد. اما آیه در مورد رویت الله در بیداریست که به هیچ عنوان امکان آن وجود ندارد.

ادامه مطلب …

(۱۰۶۱) استدلال به حدیث انما الاعمال بالنیات

استدلال به این حدیث برای اعمال ظاهری صحیح نیست. زیرا این حدیث در مورد اعمال قلب است. برای اعمال ظاهر به حدیث ام المومنین عایشه استناد می‌شود.

ادامه مطلب …

(۱۱۱۹) صفت منافقان: و إذا خاصم فجر

معنی این فرموده‌ی پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم این است که هر گاه با کسی خصومتی داشت و به خاطر اختلاف مالی یا حقوقی نزد قاضی رفتند، فجور می‌کند. یعنی: دروغ می‌گوید

ادامه مطلب …

(۱۱۵۴) آیا نمازی به نام نماز تسبیح وجود دارد؟

نماز تسبیح مشروعیت ندارد. چون حدیثی که در مورد آن وجود دارد، ضعیف است و شیخ الاسلام ابن تیمیه نیز گفته هیچ یک از ائمه آن را مستحب ندانسته است

ادامه مطلب …

(۱۱۷۱) حدیث صلوات بر پیامبر در صبح و شب

(۱۱۷۱) سوال: صحت این حدیث تا چه اندازه است؟ «هر کسی که هنگام صبح، ده بار و هنگام شب نیز ده بار بر من صلوات بفرستد، روز قیامت شفاعتم شامل او می‌شود»[۱]. جواب: از صحت این روایت اطلاعی ندارم. *** [۱] روایت طبرانی، چنان که در «مجمع الزوائد» آمده، (ج۱۹، ص۱۲۰). با این لفظ: «مَن […]

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه