چهارشنبه 22 صفر 1448
۱۴ مرداد ۱۴۰۵
5 آگوست 2026

۲۳۱ – حکم ذبح کردن برای غیر الله

۲۳۱ – از شیخ رَحِمَهُ‌الله در مورد حکم ذبح برای غیر الله سوال شد.

جواب دادند: در جاهای دیگری گفتیم که توحید عبادت، یکتا دانستن الله تعالی در عبادت است. این گونه که هیچ احدی غیر از او با هیچ یک از انواع عبادات، پرستش نشود. واضح است که قربانی، قربتی است که بنده به وسیله‌ی آن به الله تقرب می‌جوید، زیرا الله تعالی به آن دستور داده و فرموده: {فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ}[۱]، یعنی: {و برای پروردگارت نماز بخوان و قربانی کن}، و هر عملی که برای تقرب انجام می‌گیرد، عبادت است. بنا بر این وقتی انسان چیزی را برای غیر الله قربانی کرد، و همچنان که این کار را تقرب به پروردگار و تعظیم او می‌کند، برای تعظیم غیر الله و تذلل در مقابل او و برای تقرب جستن به او انجام دهد، به الله عز و جل مشرک است، و الله تعالی بیان کرده که بهشت بر مشرک حرام، و جایگاهش آتش است.

بنا بر این می‌گوییم: قربانی کردنی که برخی مردم نزد قبور انجام می‌دهند – قبور کسانی که به زعم خودشان، اولیاء هستند – شرک اکبر بوده و انسان را از دین خارج می‌کند، و نصیحتمان به آنان، این است که از این کار به سوی الله توبه کنند، و وقتی توبه کرده و قربانی را مثل نماز و روزه، فقط برای الله تعالی انجام دادند، گذشته‌شان آمرزیده می‌شود. چنان که الله تعالی می‌فرماید: {قُلْ لِلَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ يَنْتَهُوا يُغْفَرْ لَهُمْ مَا قَدْ سَلَفَ}[۲]، یعنی: {به کافران بگو: اگر (از کفر) باز آیند، گذشته‌هایشان بخشیده می‌شود}، بلکه حتی بالاتر از آن، الله بدی‌هایشان را تبدیل به نیکی می‌کند، چنان که می‌فرماید: {وَالَّذِينَ لَا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُونَ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ يَلْقَ أَثَامًا (۶۸) يُضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَخْلُدْ فِيهِ مُهَانًا (۶۹) إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا}[۳]، یعنی: {و آنان كه معبودی جز الله را نمى‏پرستند، و كسى را كه الله، خونش را حرام كرده است، جز به‏حق نمى‏كشند و زنا نمى‏كنند؛ و كسى مرتکب اين (اعمال) شود، مجازات سختى خواهد دید. روز قيامت عذابش دو چندان مى‏شود، و با ذلت و خوارى برای همیشه در آن مى‏ماند. مگر آنان كه توبه كنند و ايمان بیاورند و كار شايسته انجام دهند كه الله، بدى‏هايشان را به نیکی‏ تبديل مى‏كند. و الله، بسيار آمرزنده و رحیم است}.

نصیحتم به کسانی که برای تقرب به صاحبان قبور، برایشان ذبح می‌کنند، این است که از این کارشان توبه کنند و به سوی الله باز گردند، و دینشان را خالصانه برای او قرار دهند، و بشارت می‌دهم به آنها که وقتی توبه کردند، الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ از توبه‌‌ی توبه کنندگان و منیبان، بسیار خوشحال می‌شود.


[۱] – سوره کوثر، آیه «۲».

[۲] – سوره أنفال، آیه «۳۸».

[۳] – سوره فرقان، آیات «۶۸-۷۰».

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

(231) سئل فضيلة الشيخ : عن حكم الذبح لغير الله؟

فأجاب بقوله:تقدم لنا في غير هذا الموضع أن توحيد العبادة هو إفراد الله – سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ – بالعبادة بأن لا يتعبد أحد لغير الله –تعالى –بشيء من أنواع العبادة ، ومن المعلوم أن الذبح قربة يتقرب بها الإنسان إلى ربه لأن الله –تعالى– أمر به في قوله: (فصل لربك وانحر) (سورة الكوثر ، الآية “2”) وكل قربة فهي عبادة ، فإذا ذبح الإنسان شيئاً لغير الله تعظيماً له ، وتذللاً ، وتقرباً إليه كما يتقرب بذلك ويعظم ربه –عَزَّوَجَلَّ – كان مشركاً بالله-عَزَّوَجَلَّ- وإذا كان مشركاً فإن الله –تعالى قد بين أنه حرم على المشرك الجنة ومأواه النار .

وبناء على ذلك نقول : إن ما يفعله بعض الناس من الذبح للقبور – قبور الذين يزعمون بأنهم أولياء – شرك مخرج عن الملة ، ونصيحتنا لهؤلاء أن يتوبوا إلى الله – عَزَّوَجَلَّ- مما صنعوا ، وإذا تابوا إلى الله وجعلوا الذبح لله وحده كما يجعلون الصلاة والصيام لله وحده ، فإنه يغفر لهم ما سبق كما قال الله –تعالى – : (قل للذين كفروا إن ينتهوا يغفر لهم ما قد سلف) (سورة الأنفال ، الآية “38”) بل إن الله تعالى – يعطيهم فوق ذلك فيبدل الله سيئاتهم حسنات كما قال الله –تعالى: (والذين لا يدعون مع الله إلهاً آخر ولا يقتلون النفس التي حرم الله إلا بالحق ولا يزنون ومن يفعل ذلك يلق أثاماً . يضاعف له العذاب يوم القيامة ويخلد فيه مهاناً . إلا من تاب و آمن وعمل عملاً صالحاً فأولئك يبدل الله سيئاتهم حسنات وكان الله غفوراً رحيماً) (سورة الفرقان ، الآيتان “68-70”) .

فنصيحتي لهؤلاء الذي يتقربون إلى أصحاب القبور بالذبح لهم : أن يتوبوا إلى الله من ذلك ، وأن يرجعوا إليه ،وأن يخلصوا دينهم له سبحانه ،وليبشروا إذا تابوا بالتوبة من الكريم المنان ، فإن الله – سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ- يفرح بتوبة التائبين وعودة المنيبين.

مطالب مرتبط:

۲۲۷ – کسی که به غیر آنچه الله نازل کرده، حکم کند

۲۲۷ – از شیخ رَحِمَهُ‌الله سوال شد: حکم کسی که به غیر آنچه الله نازل کرده، حکم کند، چیست؟ جواب دادند: می‌گویم، و به حول و قوه‌ی الهی می‌گویم و از او خواهان هدایت و صواب هستم: حکم به آنچه الله نازل فرموده، جزئی از توحید ربوبیت است؛ زیرا این کار، تنفیذ حکم الله تعالی […]

ادامه مطلب …

۲۲۱ – حکم کسی که نمی‌داند دعا کردن به سوی غیر از الله، شرک است؟

۲۲۱ – از شیخ رَحِمَهُ‌الله در مورد کسی سوال شد که نمی‌داند متوجه کردن چیزی از دعا به کسی غیر از الله، شرک است؟ جواب دادند: جهل نسبت به حکم کاری که انسان با انجام آن کافر می‌شود، مانند جهل نسبت به حکم کاری است که انسان با انجام آن، فاسق می‌شود. همان طور که […]

ادامه مطلب …

۲۴۵ – آیا گفتن «یا رحمة الله»، شامل خواستن از صفت الله است که ممنوع می‌باشد؟

۲۴۵ – از شیخ رَحِمَهُ‌الله سوال شد: آیا اگر انسان بگوید: «یا رحمة الله»، شامل خواستن از صفت الله است، که ممنوع می‌باشد؟ جواب دادند: اگر منظور دعا کننده از گفتن «یا رحمة الله»، استغاثه کردن با توسل به رحمت الله است، یعنی از خودِ صفت رحمت چیزی نمی‌خواهد، بلکه دارد دعا می‌کند که الله […]

ادامه مطلب …

۲۳۷ – شخصی که ملتزمین به دین را مسخره کرده و مورد استهزا قرار می‌دهد

آنهایی که از ملتزمین به دین تمسخر می‌کنند، در آنها نوعی نفاق وجود دارد....

ادامه مطلب …

۲۱۷ – آیا انکار خالق، کفر به حساب می‌آید؟

۲۱۷ – از شیخ رَحِمَهُ‌الله سوال شد: آیا انکار خالق، کفر به حساب می‌آید؟ جواب دادند: این سوال مانند این است که بپرسد: آیا خورشید، خورشید است؟ آیا شب، شب است؟ آیا روز، روز است؟ چه کسی این اشکال برایش پیش می‌آید که آیا کسی که منکر خالق است، کافر است یا نه؟ گر چه […]

ادامه مطلب …

۲۳۹ – حکم کسی که شخص صاحب ریش یا شخصی که لباسش بالاتر از قوزک پا است را تمسخر می‌کند

اگر قصدش تمسخر از عمل این شخص است و می‌داند که این عمل، جزئی از شریعت الهی است، بدون شک از شریعت الله تمسخر کرده، و اگر قصدش تمسخر از آن شخص به انگیزه‌ی شخصی است، تکفیر نمی‌شود....

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه