(۶۲۰۳) سوال: برادری دارم که نماز نمی‌خواند و او را به نماز امر کرده و نصیحتش کردم و برایش توضیح دادم که ترک نماز موجب کفر می‌شود ولی نصیحت مرا نپذیرفته است در حالی‌که با ما زندگی می‌کند، با ما غذا می‌خورد، می‌نوشد و در خانه ما ساکن است، در این وضعیت، حکم چیست؟ آیا ما در حق او مداهنه می‌کنیم یا نه؟ ما را راهنمایی فرمایید، مأجور باشید.

جواب:

شما را به این توصیه می‌کنم که یک بار دیگر او را نصیحت کنید، اگر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ او را هدایت کرد و نماز خواند، این همان چیزی است که مطلوب است و این نعمتی از جانب الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ بر او و بر شما خواهد بود اما اگر برعکس شد و از نماز امتناع ورزید، پس او کافر مرتدی است که باید از او دوری کرد، باید از او کناره گرفت و او را از خانه بیرون نمود، به‌شرط آن‌که خانه متعلق به او نباشد ولی اگر خانه ملک اوست، واجب است که شما از آن خارج شوید؛ چراکه ترک‌کننده‌ی نماز، کافر مرتدی است که باید از او دوری نمود و از او فاصله گرفت و او را بیرون کرد، لذا اگر کسی بگوید: می‌ترسیم که اگر او را بیرون کنیم، شرّش بیشتر شود، می‌گوییم: هیچ شری بزرگ‌تر از کفر نیست، او والعیاذ بالله، کافر است و اگر در همان حال که در خانه باقی بماند بر کفر خود باقی باشد، چه خیری از او می‌توان انتظار داشت؟

اما اگر انسان با علائم و قرائنی واقعی، امید داشته باشد که او متمایل به توبه است، در این صورت می‌گوییم: تا وقتی که امیدی هرچند اندک به هدایت او به دست الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ وجود دارد، در خانه بماند و نصیحتش تکرار شود.