(۱۳۱۲) حکم وضو گرفتن با آب آلوده به ادرار انسان یا حیوان در صورت نبودن آب جایگزین

(۱۳۱۲) سوال: مکانی داریم که از آب باران پر می‌شود؛ اما این آب در معرض آلودگی قرار دارد و کودکان و حیوانات در آن ادرار می‌کنند و غیر از این مکان نیز مکان دیگری برای آب نداریم؛ آیا می‌توانیم با آن وضو بگیریم؟

جواب:

واجب است در مورد آب مذکور که چنین توصیف شد، دقت شود و وقتی چنین حالتی دارد و به چیزهایی که سبب بیماری می‌شود آلوده است، در آن ادرار می‌شود و با نجاست، آلوده می‌شود، نباید اجازه بدهند که مردم از آن استفاده کنند. دسترسی به این آب بدین صورت برای سلامتی و طهارت مردم، خطرناک است.

درباره‌ی صحت و درستی وضو با این آب: اگر طعم، رنگ و بوی آب با نجاست تغییر نکرده باشد، ایرادی ندارد که انسان از آن وضو بگیرد زیرا آب، پاک است و چیزی آن ‌را نجس نمی‌کند مگر این‌ که چیز نجس، طعم، رنگ یا بویش را تغییر دهد. اگر یکی از این ویژگی‌های سه‌گانه (طعم، رنگ و بو) تغییر نکرد، وضو گرفتن با آن جایز است. اما همان طور که گفتم بهتر بلکه واجب است مردم از استفاده از آن آب منع شوند زیرا تا وقتی که در معرض چنین آلودگی قرار دارد و سبب بیماری می‌شود برای سلامتی مردم خطرناک است.

تعداد بازدید: 34

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: لدينا مكان يمتلئ بماء الأمطار، وهذا الماء عُرضة للتلوث، ويتبول فيه الأطفال، وأيضًا تتبول فيه البهائم، وليس لدينا مصدر للماء غير هذا، فهل لنا أن نتوضأ منه؟

فأجاب رحمه الله تعالى: هذا الماء الذي ذكره السائل يجب أن يُنظر في أمره، وأن يخرص على منع الناس منه ما دام متلونا بما يسبب المرض، وما دام يبال فيه، ويتلوث بالنجاسة، وإبقاؤه هكذا مفتوحا للعامة فيه خطر عليهم؛ في صحتهم، وفي طهارتهم.

أما من حيث صحة الوضوء به؛ فإنه إن لم يتغيّر بالنجاسة، لا طعمه، ولا لونه، ولا ريحه، فلا حَرَج أن يتوضأ الإنسان منه؛ لأن الماء طهور لا يُنجسه شيء، إلا ما غلب على طعمه، أو لونه، أو ريحه، بنجاسة، فإذا لم يتغير شيء من صفاته الثلاث: الطعم واللون والريح بنجاسة فإنه يجوز الوضوء به، ولكن -كما أسلفت- ينبغي، بل قد يجب منع الناس منه؛ لأنه مضر ما دام عُرضةً للتلوث؛ لما يسبب من الأمراض.