(۵۲۱۳) حکم پرداخت بخشی از مهریه به مجاهدین در راه خدا با رضایت شوهر

(۵۲۱۳) سوال: حکم شرع در نظر شما درباره‌ی عروسی که نذر کرده است مقداری از مهریه‌ی خود را به مجاهدین افغان بپردازد با وجود این که شوهر نیز موافقت کرده است یا مهریه فقط برای اغراض شوهر می‌باشد و ارسال آن به مجاهدین در راه الله صحیح نیست؟

جواب:

مهریه آن‌چیزی است که به زن در ازدواج داده می‌شود و ملک زن است و هرآن‌گونه که می‌خواهد در آن تصرف می‌کند زیرا الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌‌فرماید: {وَءَاتُوا۟ ٱلنِّسَاۤءَ صَدُقَـٰتِهِنَّ نِحۡلَةࣰۚ فَإِن طِبۡنَ لَكُمۡ عَن شَیۡءࣲ مِّنۡهُ نَفۡسࣰا فَكُلُوهُ هَنِیۤـࣰٔا مَّرِیۤـࣰٔا} [سوره النساء: ۴] : (و مهریه زنان را به عنوان هدیه (و فریضه‌ای الهی) با طیب خاطر به آنان بدهید، پس اگر آنان چیزی از آن را با رضایت خاطر به شما بخشیدند، آن را حلال و گوارا بخورید): لذا این آیه دلالت می‌دهد که مهریه ملک زن است و اوست که در آن تصرف می‌کند.

اما این که ملک او می‌باشد برای این قول الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است که می‌فرماید: {وَءَاتُوا۟ ٱلنِّسَاۤءَ صَدُقَـٰتِهِنَّ نِحۡلَةࣰ} [سوره النساء: ۴] : (و مهریه زنان را به عنوان هدیه (و فریضه‌ای الهی) با طیب خاطر به آنان بدهید): و این که اوست که در آن تصرف می‌کند این قول الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است که می‌فرماید: {فَإِن طِبۡنَ لَكُمۡ عَن شَیۡءࣲ مِّنۡهُ نَفۡسࣰا فَكُلُوهُ هَنِیۤـࣰٔا مَّرِیۤـࣰٔا} [سوره النساء: ۴] : (پس اگر آنان چیزی از آن را با رضایت خاطر به شما بخشیدند، آن را حلال و گوارا بخورید): برای همین زن می‌تواند مهریه‌ی خود را صدقه دهد و با آن مسجدی بنا کند یا برای مجاهدین افغان بفرستد یا هر هزینه‌ای دیگری که می‌خواهد بکند اگر که آن حلال باشد و هیچ کس نمی‌تواند بر او اعتراض کند نه شوهرش و نه پدرش و نه کسی دیگر.

تعداد بازدید: 44

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

تقول السائلة: ما حكم الشرع في نظركم في العروس إذا نذرت أن تدفع جزءًا من مهرها إلى المجاهدين الأفغان، علما بأن ذلك يتم بموافقة الزوج، أم أن المهر لأغراض الزوج، ولا يصح إرساله للمجاهدين في سبيل الله؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: المهر -وهو الصداق- الذي تُعطاه المرأة في الزواج ملك للمرأة، تتصرف فيه كما شاءت؛ لقول الله تعالى: ﴿ وَءَاتُوا۟ ٱلنِّسَاۤءَ صَدُقَـٰتِهِنَّ نِحۡلَةࣰۚ فَإِن طِبۡنَ لَكُمۡ عَن شَیۡءࣲ مِّنۡهُ نَفۡسࣰا فَكُلُوهُ هَنِیۤـࣰٔا مَّرِیۤـࣰٔا ﴾ [النساء: 4]. فدلت هذه الآية الكريمة أن المهر ملكٌ للزوجة، وأنها هي التي تملك التصرف فيه.

أما ملك للزوجة فلقوله: ﴿ وَءَاتُوا النِّسَاءَ صَدُقَتِهِنَّ ﴾[النساء: ٤]. وأما كونه هي التي تتصرف فيه فلقوله: ﴿ فَإِن طِبۡنَ لَكُمۡ عَن شَیۡءࣲ مِّنۡهُ نَفۡسࣰا فَكُلُوهُ هَنِیۤـࣰٔا مَّرِیۤـࣰٔا ﴾ [النساء: ٤]. وعلى هذا فللزوجة أن تتصدق بمهرها؛ أن تبني به مسجدا، أو ترسله للمجاهدين الأفغان أو تَصْرِفه في أي وجه أرادت، إذا كان ذلك الوجه حلالا، ولا اعتراض لأحدٍ عليها، لا زوجها، ولا أبوها، ولا غيرهما.