برای نذر صیغه‌‌ی مشخصی وجود ندارد. بلکه هر گفتاری که دلالت بر ملزم شدن شخص به چیزی به خاطر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌‌دهد؛ نذر است....

اگر نذر تو قبل از بلوغ بوده به آن ملزم نیستی، زیرا مکلف نبودی ولی اگر بعد از بلوغ بوده اگر نذر او عبادت باشد لازم است به آن وفا کند....

این مرد نذری معلق به شرط نموده و این شرط برای وی حاصل شده است و زمانی که شرط حاصل شود آنچه را شرط نموده واجب است انجام دهد....

بله، بر وفای به نذر خود پاداش دارد اما بر نذر خود پاداش ندارد، زیرا رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم از نذر نمودن نهی نموده....

اگر منظور از نذر، نذر برای الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ باشد، در این مسئله تفصیل وجود دارد؛ اگر نذر عبادت باشد بر او واجب بوده به آن وفا کند چه نذر مطلق یا معلق به شرط باشد....

باید بدانیم چه چیزی است که با الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ پیمان بسته آن را ترک کند. اگر چیز مباحی باشد مانند اینکه بگوید: با الله پیمان می‌‌بندم که فلان غذا را نخورم. در اینجا می‌‌گوییم: آن را بخور و کفاره‌‌ی نذر خود را بده، زیرا این نذر مباح است. اما اگر چیز حرامی باشد و بگوید: با الله پیمان می‌‌بندم که غیبت مردم نکنم، بر او واجب است غیبت نکند....