دوشنبه 11 ربیع‌الاول 1448
۲ شهریور ۱۴۰۵
24 آگوست 2026

(۳۹۷۰) اگر کسی هنگام روزه‌ی نفل، از روی فراموشی بخورد یا بنوشد، روزه‌اش باطل می‌شود؟

(۳۹۷۰) سوال: اگر کسی هنگام روزه‌ی نفل، از روی فراموشی بخورد یا بنوشد، روزه‌اش باطل می‌شود؟ آیا روزه‌ی قضا را نیز باطل می‌کند؟

جواب:

اگر روزه‌دار چیزی را از روی فراموشی بخورد یا بنوشد، گناه‌کار نمی‌شود و قضا بر او واجب نیست بلکه روزه‌اش کامل است؛ به دلیل فرموده‌ی عام الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ که می‌فرماید: {رَبَّنَا لا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا} [البقرة: ۲۸۶] : (پروردگارا! اگر از یاد بردیم یا اشتباه کردیم، ما را بازخواست نفرما). الله جَلَّ‌جَلَالُهُ نیز فرمود: {قد فعلت} : (چنین کردم). همچنین به دلیل فرموده‌ی رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم به طور خاص که فرمود: «إذا نسي فأكل و شرب فليتم صومه فإنما أطعمه الله وسقاه»[۱] : (اگر شخصی از روی فراموشی بخورد یا بیاشامد، باید روزه‌اش را تکمیل کند زیرا الله به او خورانده و نوشانده است). عبارت «فليتم صومه» دليل بر این است که روزه‌اش ناقص نمی‌شود. همچنین نسبت دادن این امر به الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ با عبارت «فإنما أطعمه الله وسقاه» دليل بر این است که گناه و تکلیفی بر آن فرد نیست و این کار به او نسبت داده نمی‌شود.

بنابراین اگر روزه‌دار چیزی را از روی فراموشی بخورد یا بیاشامد و روزه‌اش روزه‌ی نفل، روزه‌ی رمضان، قضای رمضان یا روزه‌ی كفاره باشد، روزه‌اش کامل و صحيح می‌باشد ولی واجب است همان لحظه که به یاد آورد، از خوردن و نوشیدن دست بکشد حتی اگر در دهانش لقمه‌ی غذا یا جرعه‌ی آب باشد، باید آن ‌را بیرون بریزد و جایز نیست که آن ‌را بعد از یادآوری، ببلعد و فرو ببرد. سؤال دیگری که در این‌جا مطرح می‌شود، این است که: اگر کسی او را در حال خوردن و نوشیدن دید، آیا واجب است که او را یادآوری کند یا این که با خود بگوید: این رزقی است که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ نصیبش نموده لذا چیزی به او نمی‌گویم؟ جواب: واجب است که به روزه‌دار تذکر دهد زیرا این کار همکاری در انجام نیکی و تقوا می‌باشد. کسی که از روی فراموشی، چیزی می‌خورد یا می‌نوشد، معذور است اما تو ای مؤمن! بدان که او برادر تو است و کاری را انجام می‌دهد که اگر فراموشی‌اش مانع نبود روزه‌اش باطل می‌شد، پس به او یادآوری کن! برای این مسئله به عموم فرموده‌ی رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم استدلال می‌شود که فرمود: «إذا نسيتُ فَذَكِّرُوني» : (اگر فراموش کردم، مرا یادآوری کنید). بنابراین کسی که ببیند شخص روزه‌دار می‌خورد و می‌نوشد، واجب است که او را یادآوری کند و بگوید: برادرم! به یاد داشته باش که روزه‌دار هستی.


۱-تخریج آن گذشت.

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

تقول السائلة: هل يبطل صيام النافلة إذا شرب الإنسان أو أكل ناسيا؟ وهل يبطل صيام القضاء؟

فأجاب رحمه الله تعالى : الصائم إذا أكل أو شرب ناسيا ليس عليه إثم، وليس عليه قضاء، بل صومه تام ودليل ذلك عموم قوله تعالى: ﴿ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخطأنا ﴾ [البقرة: ٢٨٦]. فقال الله تعالى: «قَدْ: فَعَلْتُ». وخصوص قول النبي صلى الله عليه وسلم: «إِذَا نَسِيَ فَأَكَلَ وَشَرِبَ فَلْيُتِمَّ صَوْمَهُ، فَإِنَّمَا أَطْعَمَهُ اللَّهُ وَسَقَاهُ».

فقوله -صلى الله عليه وعلى آله وسلم-: «فليتم صومه». دليل على أن صومه لا ينقص بذلك، وإضافة هذا الأمر إلى الله في قوله: «فإنها أطعمه الله وسقاه». دليل على أنه لا جناح عليه في هذا، وأنه لا يُنسب إليه الفعل.

وعلى هذا فإذا أكل الإنسان أو شرب ناسيا وهو صائم صيام نفل، أو صيام رمضان، أو صيام قضاء ،رمضان أو صيام كفارة، فصيامه تام صحيح، ولكن يجب عليه بمجرد أن يذكر أن يمتنع، حتى لو كانت اللقمة في فمه، أو جرعة الماء في فمه، فعليه أن يلفظها، ولا يجوز له بلعها بعد أن يذكر، ثم ها هنا سؤال آخر ينبني على ذلك: هل يجب على من رآه يأكل أو يشرب وهو صائم أن ينبهه، أو يقول: هذا رزق ساقه الله إليه فلا أكلمه فيه؟

والجواب: أنه يجب عليه أن يُنبهه؛ لأن هذا من باب التعاون على البر والتقوى، والأكل والشارب وهو ناس معذور لكن أنت أيها المؤمن هو أخوك، وقد فعل ما هو مُفسِد لولا المانع ،فذكره، وقد يستدل لذلك بعموم قوله – صلى الله عليه وعلى آله وسلم-: «إذا نسيت فذكروني». فالواجب على من رأى صائمًا يأكل أو يشرب أن ينبهه، ويقول: يا أخي، اذكر أنك صائم.

مطالب مرتبط:

(۴۰۰۲) حکم گرفتن روزه‌ی عرفه و روز عاشورا قبل از تکمیل قضای روزه‌ی رمضان

روزه‌ی نفل، واجب و به عهده‌ی فرد نیست اما قضای رمضان یا روزه‌ی كفاره‌ی واجب، واجب است و فرد در برابر آن مسئولیت دارد که این مسئولیت فقط با ادای آن برطرف می‌شود...

ادامه مطلب …

(۳۹۶۹) حکم خوردن روزه نفل به سبب عادت ماهیانه

قضا در چنین روزه‌هایی وارد نمی‌شود زیرا این روزه‌ی نفل است و مسلمان با ترک کردن روزه‌ی نفل، گناه‌کار نشده و انجام قضا بر او واجب نمی‌گردد...

ادامه مطلب …

(۳۹۷۹) حکم قضا کردن روزه‌ی تاسوعا

قضای آن ‌را انجام نده زیرا این، یک روز معين و مخصوص است که اگر وقتش بگذرد، سنت بودنش به پایان می‌رسد.....

ادامه مطلب …

(۳۹۶۷) حکم افطار روزه‌ی نفل برای همراهی با دیگران

جایز است و ایرادی ندارد؛ زیرا کسی که روزه‌ی نفل می‌گیرد، اختیار دارد که روزه‌اش را کامل نماید یا باطلش کند اما بهتر است که آن ‌را کامل نماید و فقط در صورت وجود هدف و منظور صحيح، آن ‌را باطل نماید.....

ادامه مطلب …

(۳۹۸۷) فضیلت روزه گرفتن روز چهاردهم، پانزدهم و شانزدهم از ماه شعبان

احادیثی درباره‌ی فضیلت روزه گرفتن در روز نیمه‌ی شعبان، روایت شده اما ضعيف بوده و قابل استدلال نیست.....

ادامه مطلب …

(۳۹۶۴) روزه‌ی نفل و رضایت والدین

شایسته نیست که پدر و مادر مانع کارهای خوب و اعمال خیر فرزندان خود شوند بلکه شایسته این است که آنان را به انجام کارهای خوب تشویق نمایند و یاری رسانند.....

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه