(۲۱۷۳) حکم نماز فرد ناشنوا

(۲۱۷۳) سوال: عمه‌ای دارم که نمی‌شنود و نمازش عبارت است از تکبیر و تحمید و دعا، بدون این که سوره‌ای یا فاتحه و غیره را قرائت کند و می‌گوید: به دلیل نشنیدنش از یاد گرفتن آن نیز عاجز است پس آیا نمازش صحیح است؟ و آیا من در یاد ندادنش گناه کار هستم؟

جواب:

اما نمازش صحیح است زیرا الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌فرماید: {فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ مَا ٱسۡتَطَعۡتُمۡ} [سوره التغابن: ۱۶] (پس تا (جایی که) می‌توانید از الله بترسید) و: {لَا یُكَلِّفُ ٱللَّهُ نَفۡسًا إِلَّا وُسۡعَهَاۚ} [سوره البقرة: ۲۸۶] (الله هیچ کس را جز به‌اندازه توانش تکلیف نمی‌کند) پس تو گناهی نداری زیرا که می‌گویی اگر به او یاد دهم نیز نمی‌فهمد پس چگونه برای چیزی که قادر به آن نیستی مؤاخذه شوی و فایده‌ای هم در آن نباشد؟ و تسبیح و تهلیل و تکبیر بر او کفایت است و از الله برای او و خود قبولی را می‌خواهیم.

تعداد بازدید: 58

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل لديه عمة لا تسمع، وصلاتها عبارة عن تكبير، وتحميد، ودعاء، دون أن تقرأ أي سورة ولا فاتحة الكتاب ولا غير ذلك، يقول: وأنا عاجز عن تعليمها لعدم سمعها، فهل صلاتها صحيحة؟ وهل آثم في أني لم أعلمها؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: أما صلاتها فصحيحة، لقول الله تعالى: ﴿ولا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا ﴾ [البقرة: ٢٨٦]، وقوله تعالى: ﴿ فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ ﴾[التغابن: ١٦] وأما أنت فلا تأثم، لأنك تقول: لو عَلَّمْتَها لم تفهم، فكيف تؤاخذ على شيء لا تقدر عليه ولا فائدة منه؟ ويكفيها أن تُسَبِّحَ وتهلل وتكبر، ونسأل الله لها ولنا القبول.