دوشنبه 13 صفر 1448
۵ مرداد ۱۴۰۵
27 جولای 2026

(۱۸۷۱) حکم تاخیر در گفتن اذان

(۱۸۷۱) سوال: آیا جایز است بعد از ۱۰ دقیقه از گذشت وقت اذان (سوال کننده به عربی به جای الأذان می‌گوید اذان) داد؟

جواب:

برای سؤال کننده اولیٰ است از تعبیر شرعی استفاده کند زیرا که برای مردم واضح‌تر است.

و اما جواب سوالش: اگر انسان در داخل شهر می‌باشد شایسته نیست که اذان را از اول وقت به تأخیر بیاندازد زیرا که هرج و مرج پیش می‌آید و بین مؤذنین اختلاف به وجود می‌آید و برای مردم شبهه پیش می‌آید که کدام اذان بهتر است این که متقدم است یا متأخر؟ اما اگر در غیر شهر مثلا به صورت جماعتی در سفر هستند به خودشان بستگی دارد ولی افضل این است که در اول وقت اذان دهند زیرا که تقدیم نماز در اول وقت افضل می‌باشد مگر که شرع آن را به تأخیر بیاندازد و برای همین در صحیح بخاری و صحیح مسلم ثبت است که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم در سفر بود مؤذن بلند شد که اذان بگوید، رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرمود: به تأخیر بیانداز را خنک‌تر شود سپس اراده کرد که اذان بگوید، رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرمود: به تأخیر بیانداز تا خنک‌تر شود سپس اراده کرد که اذان بگوید, رسول فرمود: به تأخیر بیانداز تا خنک‌تر شود تا این که سایه‌ی تپه اندازه‌ی خودش شد سپس اذان گفت.

و این دلیل بر آن است که مشروع بودن اذان به مشروعیت نماز است و هنگامی که شایسته است نماز تقدیم شود پس اذان هم اول وقت داده شود و اگر تأخیر نماز شایسته است مانند نماز ظهر در شدت گرمی و نماز عشا اگر مشقت نشود پس اذان نیز همان موقع داده شود و این در غیر از شهر و روستاها است که در آن مؤذنین وجود دارند پس شایسته نیست که از وقتی که مردم در آن اذان می‌گویند تخلف شود.

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: هل يجوز رفع أذان الصلاة بعد توقيتها بعشر دقائق؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: إذا كان السائل يريد الأذان فالأولى أن يعبر عنه بالأذان، لأنه التعبير الشرعي عنه، ولأنه أوضح للناس.

وأما الجواب على سؤاله: فإنه إذا كان الإنسان في بلد فلا ينبغي أن يتأخر عن أول الوقت، لأن ذلك يؤدي إلى الفوضى واختلاف المؤذنين، والاشتباه على الناس أيهما أصوب، هذا المتقدم أو المتأخر؟ أما إذا كان في غير بلد، وكانوا جماعة في سفر مثلا، فالأمر إليهم، لكن الأفضل أن يؤذنوا في أول الوقت، لأن تقديم الصلاة في أول وقتها أفضل إلا ما شرع تأخيره، فما شرع تأخيره فإنه يؤخر فيه الأذان.

ولهذا ثبت في صحيحي البخاري ومسلم أن الرسول صلى الله عليه وسلم كان في سفر، فقام المؤذن يؤذن، فقال النبي صلى الله عليه وسلم: «أبرد» ثم أراد أن يقوم فقال: «أبرد». ثم أراد أن يقوم فقال: «أبرد». حتى ساوى التل ظله، ثم أذن.وهذا يدل على أن الأذان مشروع حيث تشرع الصلاة، فإذا كانت الصلاة مما ينبغي تقديمه قدم الأذان في أول الوقت، وإن كانت الصلاة مما ينبغي تأخيره – كصلاة الظهر في شدة الحر، وصلاة العشاء – فإنه يُؤَخَرُ إذا لم يَشُقَّ، هذا في غير المدن والقرى التي فيها مؤذنون، فلا ينبغي للإنسان أن يتخلف عن الوقت الذي يؤذن فيه الناس.

مطالب مرتبط:

(۱۸۸۵) آیا دعایی قبل از نماز گفته ‌می‌شود؟

دعای معینی قبل از نماز نمی‌شناسم ولی بین اذان و اقامه از جاهایی استجابت دعا می‌باشد و دعای بین اذان و اقامه رد نمی‌شود....

ادامه مطلب …

(۱۸۴۸) حکم رفع اذان در صورتی که مؤذن وضو ندارد

اذان آن صحیح است ولی افضل این است که وضو داشته باشد زیرا که اذان از ذکر الله می‌باشد و در همه‌ی ذکرهای الله افضل این است که انسان بر طهارت باشد...

ادامه مطلب …

(۱۸۶۷) حکم پخش اذان ضبط شده در هنگام دخول وقت نماز

اعتماد به اذان ضبط شده جایز نیست زیرا که صوت ضبط شده صوت مؤذن به صورت مستقیم نیست بلکه حکایت از صوت اوست و چه بسا او مرده باشد و اذان عبادتی است که ذات آن مراد است...

ادامه مطلب …

(۱۸۴۷) مؤذن مسجد با آب وضو نمی‌گیرد و تیمم می‌کند آیا با اذان و اقامه‌ی او نماز ما صحیح است؟

واجب است که او را نصحیت کنید و برایش بیان کنید که نمازش بدون طهارت مشروع باطل است و با آن این فریضه ادا نمی‌شود....

ادامه مطلب …

(۱۸۴۶) مؤذنی است که اذان شرعی را خوب نمی‌گوید، راهنمایی شما چیست؟

در واقع سوال کننده بیان نکرد که کدام همزه را حذف می‌کند و من نمی‌دانم که همزه‌ی اول (أشهد) منظورش می‌باشد؟

ادامه مطلب …

(۱۸۸۰) چگونگی تکرار اذان در هنگام تداخل صدای دو موذن

در این صورت که نمی‌دانی کدام مؤذن اولی است پس به قدر امکان آن را دنبال و کن و اذان را تکمیل کن و اگر می‌دانی که یک مؤذن صدایش واضحتر است پس منتظر آن باش سپس جواب آن را بده.....

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه