۴۶ – از شیخ رَحِمَهُ‌الله در مورد حکم دمیدن در آب سوال شد.

جواب دادند: دمیدن در آب بر دو نوع است:

نوع اول: منظورش از دمیدن در آب، تبرک جستن به تف شخص دمنده باشد. بدون شک این کار حرام و نوعی از شرک است. زیرا تف انسان سبب برکت و شفا نیست و به آثار هیچ کس جز محمد صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم تبرک جسته نمی‌شود. اما هر کس غیر از ایشان صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم، به آثارش تبرک جسته نمی‌شود. پس رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم به آثارشان در زمان حیاتشان و همچنین بعد از مرگشان اگر آثاری از ایشان باقی مانده باشد، تبرک جسته می‌شود؛ چنان که نزد ام سلمه رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهَاقوطی نقره‌ای بود که چند تار موی رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم در آن بود که مریضان از آن شفا می‌گرفتند. هر وقت مریضی می‌آمد، آبی روی این موها می‌ریخت و آن را به هم می‌زد و سپس آب را به مریض می‌داد. اما هر کس غیر از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم جایز نیست به تف یا عرق یا لباس یا هر چیز دیگر او تبرک جست. بلکه این کار حرام و نوعی از شرک است. بنا بر این دمیدن در آب به خاطر تبرک به تف شخص دمنده حرام و نوعی از شرک است. به این خاطر که هر کس برای چیزی، سببی غیر شرعی و حسی را ثابت کند، کارش نوعی شرک است؛ زیرا خود را مسببی در کنار الله قرار داده است، و ثبوت اسباب برای مسببات فقط از جانب شرع است. به همین خاطر هر کس به سببی چنگ زند که الله آن را شرعاً و حسّاً سبب قرار نداده است، مرتکب نوعی شرک شده است.

نوع دوم: انسان با نفسی که با آن قرآن تلاوت کرده است، در آب بدمد. مثلا سوره‌ی فاتحه را بخواند – و سوره‌ی فاتحه از بزرگ‌ترین چیزهایی است که مریض با آن رقیه می‌شود – . سوره‌ی فاتحه را می‌خواند و در آب می‌دمد. این اشکالی ندارد و برخی از سلف آن را انجام داده‌اند و تجربه شده و ان‌شاءالله که سودمند است. همچنین رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم در هنگام خواب، پس از خواندن قل هو الله أحد، و قل أعوذ بربّ الفلق، و قل أعوذ بربّ النّاس، در دستان خود می‌دمید و سپس دستانش را به صورت و هر جایی از بدنش که می‌توانست، می‌کشید. والله الموفق.