جمعه 4 محرم 1448
۲۹ خرداد ۱۴۰۵
19 ژوئن 2026

(۵۱۵) حکم غذا خوردن با مشرکان از یک ظرف

(۵۱۵) سوال: آیا غذا خوردن با مشرکان از یک ظرف، جایز است؟

جواب:

شایسته‌تر و بهتر این است که مسلمان از مجالس بد دوری کند؛ از جمله مجالس مشرکان، یهود و نصاری. باید تا حد امکان از آنان دوری کند اما در نیاز یا ضرورت، معذور است؛ مانند بسیاری از شرکت‌ها که کارکنان مسلمان و کافر در آن مشغول به کار هستند و مسلمان چاره‌ای برای دور شدن از جمع آنان ندارد. اما می‌گویم: خوب و نیک است که مسلمان در این موقعیت، خوبی‌و زیبایی‌های اسلام را به آنان نشان دهد و آن‌ها را به سوی اسلام دعوت نماید؛ امید است که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ به وسیله‌ی او، آنان را هدایت نماید و بدین ترتیب به پاداشی دست می‌یابد که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم هنگام روانه کردن علي بن أبي طالب رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ به سوی خيبر به او فرمود: «ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلَامِ، وَأَخْبِرْهُمْ بِمَا يَجِبُّ عَلَيْهِمْ، فَوَاللَّهِ لَأَنْ يُهْدَى بِكَ رَجُلٌ وَاحِدٌ خَيْرٌ لَكَ مِنْ حُمْرِ النَّعَمِ»۱ : (آنان را به سوی اسلام دعوت کن و آنان را از آن‌چه بر آنان واجب است با خبر ساز که به الله سوگند، اگر یک نفر هم به وسیله‌ی تو هدایت شود از شتران سرخ‌موی برایت بهتر است) این نوع شتر از با ارزش‌ترین و گران‌قیمت ترین اموال نزد عرب به شمار می‌رفت.

***


  1. صحیح بخاری: كتاب الجهاد والسير باب دعاء النبي ﷺ الناس إلى الإسلام والنبوة، وأن لا يتخذ بعضهم بعضا أربابا من دون الله شماره (٢٩٤٢) / صحیح مسلم: كتاب فضائل الصحابة، باب من فضائل علي بن أبي طالب، شماره (٢٤٠٦). ↩︎

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: هل يجوز مؤاكلة المشركين من طبق واحد؟

فأجاب رحمه الله تعالى: الأولى للمسلم أن يتجنَّب مجالس السوء؛ ومنها مجالس المشركين واليهود والنصارى، فليبتعد عنهم بقدر الإمكان، لكن إذا ألجأته الحاجة أو الضرورة لمؤاكلتهم فإنه يُعذَر في ذلك، كما يوجد اليوم كثير من المؤسسات تجمع بين عمال كُفار وعمال مسلمين، ولا يستطيع المسلم أن يتخلص من الاجتماع بهؤلاء.

ولكني أقول: إن من الخير أن يَعْرِض المسلم على هؤلاء الكفار محاسنَ الإسلام، وأن يدعوهم إلى الإسلام، فلعل الله -سبحانه وتعالى- أن يهديهم به، فينال هذا الأجر، الذي قاله رسول الله صلى الله عليه وسلم لعلي بن أبي طالب رضي الله عنه حين وجهه إلى خيبر، فقال له: «ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلَامِ، وَأَخْبِرْهُـ يَجِبُ عَلَيْهِمْ فَوَاللَّهِ لَأَنْ يُهْدَى بِكَ رَجُلٌ وَاحِدٌ خَيْرٌ لَكَ مِنْ حُمْرِ النَّعَم». الإبل الحمراء، وكانت من أنْفَس الأموال، وأغلاها عند العرب.

مطالب مرتبط:

(۵۲۸) ضرورت نصیحت خانواده در مورد اعمال بدعی

نصیحتم برای این خانوداه این است که قبل از این که دیر شود، فرصت را غنیمت شمارند و بی‌درنگ پیش از آن ‌که لحظه‌ی مرگ فرا رسد که توبه در آن وقت، پذیرفته نمی‌شود، به درگاه الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ توبه نمایند.

ادامه مطلب …

(۵۱۴) حکم زندگی با کسانی ‌که نماز نمی‌خوانند

اگر نماز نمی‌خوانند، بر وی واجب است همواره آنان را نصیحت کند. اگر بر نماز نخواندن اصرار کنند، کافر، مرتد و مستحق جاودانگی در آتش جهنم هستند.

ادامه مطلب …

(۵۲۹) چگونگی تعامل با نزدیکانی که نماز نمی‌خوانند

قبل از هر چیز، کسانی که اصلا نماز نمی‌خوانند را ابتدا با صحبت، کتاب‌ها و نوارهای دینی، نصیحت کنید؛ اگر از ترک نماز، دست کشیدند که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ بخشنده‌ و مهربان است اما اگر نپذیرفتند و بر روش خود اصرار ورزیدند، واجب است با آنان قطع ارتباط کرده و از آنان دور شوید.

ادامه مطلب …

(۵۱۰) محبت به خاطر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ چگونه است؟

بدین صورت است که فرد را به خاطر عبادت‌کار بودن و نیکوکار بودنش دوست داشته باشید، نه به خاطر مال، پیوند خویشاوندی، اخلاق خوب، ظاهر و چهره و... ؛ بلکه فقط او را به خاطر دین‌داری و تقوای وی دوست داشته باشید. این محبت به خاطر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است.

ادامه مطلب …

(۵۱۷) حکم سفر به سرزمین‌های کفار

بی‌تردید کسی ‌که به سرزمین کفر سفر کند، دینش را در معرض خطر، قرار داده است زیرا سرزمین کفر است و انسان در هر محیطی زندگی کند بر وی تأثیر می‌گذارد؛ مگر کسی ‌که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ او را حفظ کند.

ادامه مطلب …

(۵۱۲) حب و بغض به خاطر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ

محبت و دوست داشتن به خاطر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ چنین است که فردی را فقط به خاطر الله دوست داشته باشی. بغض و کینه به خاطر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ نیز چنین است که کسی را دوست نداشته باشیم چون از فرمان الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ سرکشی می‌کند.

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه