دوشنبه 10 ربیع‌الثانی 1448
۳۰ شهریور ۱۴۰۵
21 سپتامبر 2026

(۴۶۲) حكم گوش دادن به مولودی‌خوانی که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم را به صورت دسته‌جمعی مدح می‌کنند

(۴۶۲) سوال: حكم گوش دادن به مولودی‌خوانی که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم را به صورت دسته‌جمعی مدح می‌کنند و مدح و تهلیل را با بلندگو تکرار می‌کنند چیست؟

جواب:

مدح پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم به این شکل از بدعت‌ها است زیرا صحابه رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُم چنین نبودند که با صدای بلند در بازار و مسجد به مدح رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم بپردازند بلکه صلواتشان بر پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم به همان شیوه‌ای بود که از خود ایشان ثابت است و پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم را با صفاتی که شایسته‌ی وی بود بدون هیچ غلو و زیاده‌روی مدح می‌کردند چون می‌دانستند که پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم از غلو کردن در مدح، نهی نموده است. بنابراین این روش به تنهایی بدعتی است که از آن نهی شده است.

همچنین اگر در آن مدیحه‌سرایی‌ها اوصافی باشد که فقط مخصوص الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است، جایز نیست و از این جهت که شرک می‌شود نیز نکوهیده است؛ مانند سخن شاعر که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم را مخاطب قرار می‌دهد:

إن لم تكن آخذاً يوم المعاد يدي              عفواً وإلا فقل يا زلة القدم

اگر از روی لطف و کرم خویش در روز رستاخیز دستم را نگیری، پس آنگاه بگو که دیگر پایت لغزیده است.

یا أکرمَ الرُسُلِ ما لی من ألوذُ بِهِ              سِواکَ عند حلولِ الحادثِ العَمِمِ

ای بزرگوارترین و بهترین پیامبر! جز تو کسی را ندارم که به هنگام نزول حوادث قیامت به او پناه ببرم.

فَإِنَّ مِنْ جُودِكَ الدُّنْيَا وَضَرَّتَهَا                 وَمِنْ عُلُومِكَ عِلْمُ اللَّوْحِ وَالقَلَمِ

همانا دنیا و آخرت، از بخشش تو است و علم و آگاهی از لوح محفوظ و قلم از جمله دانش‌های تو است.

پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم و هیچ کدام از مؤمنان دیگر از این سخنان رضایت ندارند زیرا این ویژگی‌ها فقط شایسته‌ی الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است؛ شاعر می‌گوید: “فَإِنَّ مِنْ جُودِكَ الدُّنْيَا وَضَرَّتَهَا” وی پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم را از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ بزرگ‌تر قرار داده است. وقتی می‌گوید: “وَمِنْ عُلُومِكَ عِلْمُ اللَّوْحِ وَالقَلَمِ” این سخن، بسیار زشت و شرك به الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است.

مهم این است که این مدیحه‌سرایی‌ها به خاطر داشتن روشی که در سؤال بدان اشاره شد، بدعت است. اگر شامل غلو باشد که شایسته‌ی پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم نیست و ایشان از آن راضی نیست به زشتی آن افزوده می‌شود.

حکم گوش دادن به آن چیست؟

گوش دادن به این مدیحه‌سرایی‌ها نیز جایز نیست زیرا گوش دادن به امر منکر و ناپسند، منکر و ناپسند است؛ البته شنیدن آن بدون قصد، مانند عابری که صدا به گوشش می‌رسد، ضرری به انسان نمی‌رساند اما بر وی واجب است آنان را نصیحت کرده و از این کار نهی کند تا از آن دست بکشند، وگرنه به خاطر گناه آنان گناهی بر وی نیست.

***


این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: ما حكم سماع الموالدي الذي يمدح الرسول في الليالي، ومعه ، طائفة من الإخوان يرددون المدح والتهليل بمكبر الصوت؟

فأجاب -رحمه الله تعالى-: مدح النبي صلى الله عليه وسلم على هذا الوجه من البدع، فإنه لم يكن معروفًا عند الصحابة؛ أن يمدح الرسول صلى الله عليه وسلم في الأسواق جهرا، أو في المساجد جهرًا، أو يعلنون ذلك على الملأ، وإنما كانوا يصلون على النبي صلى الله عليه وسلم الصلاة الواردة عنه، ويصفونه بما يستحقه من صفات بدون مغالاة؛ لأنهم يعلمون أن النبي صلى الله عليه وسلم ما نهى عن الغلو فيه ، فهذه الصفة بمجردها بدعة منهي عنها.

ثم إن كان في تلك المدائح أوصاف لا تصح إلا الله -تبارك وتعالى- فإنها لا تجوز، وتكون أيضًا مذمومة من ناحية أخرى، وهي: الشرك؛ مثل قول القائل يخاطب النبي – عليه الصلاة والسلام-:

إنْ لَمْ يَكُنْ فِي مَعادِي آخِذَا بِيَدِي                    فَضْلًا وَإِلَّا فَقُلْ يَا زَلَّةَ القَدَمِ

يَا أَكْرَمَ الرُّسْلِ مَالِي مَنْ أَلوذُ بِه                      سواك عند حلول الحادِثِ العَمِمِ

فإنَّ مِنْ جُودِكَ الدنيا وضَرَّتَها                         وَمِنْ عُلُومِكَ عِلمَ اللَّوْحِ والقَلَمِ

فإن هذا لا يرضاه النبي صلى الله عليه وسلم ولا يرضاه غيره من المؤمنين؛ لأن هذه الأوصاف لا تليق إلا لله عز وجل، بل إن قوله:

فإِنَّ مِنْ جُودِكَ الدنيا وضَرَّتَها

جعل هذا أعظم من الله -عز وجل-.

وَمِنْ عُلُومِكَ عِلمَ اللَّوْحِ والقَلَمِ

هذا – والعياذ بالله – منكر عظيم، وشرك بالله تبارك وتعالى-.

فالمهم . أن هذه المدائح بمجرد صفتها التي ذكرها السائل هي بدعة، ثم إن كانت مشتملة على ما لا يليق بالنبي صلى الله عليه وسلم: بمعنى: على ما لا يرضاه النبي صلى الله عليه وسلم من الغلو، فإنها تزداد قبحا على قبحها.

ما حكم من يسمعها؟

فأجاب -رحمه الله تعالى -: أما الاستماع إليها فهذا لا يجوز؛ لأن الاستماع إلى المنكر منكر. وأما سماعها والإنسان عابر مار، أو سماعها والإنسان في بيته بدون قصد الاستماع، فهذا لا يضر ، ولكنه يجب عليه أن ينصحهم وينهاهم عن ذلك إن انتهوا، وإلا فلا شيء عليه منهم.

مطالب مرتبط:

(۴۷۶) حکم قرائت قرآن در قبرستان

قرائت قرآن در قبرستان، بازار، مسجد، کنار زن حائض و... جایز است، اما رفتن به قبرستان به قصد تلاوت قرآن در آن جا، بدعت است زیرا از پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم ثابت نشده است و قرائت قرآن در آن‌جا، خاصیت و فایده‌‌ی ویژه‌ای هم ندارد.

ادامه مطلب …

(۴۸۸) نهی از انجام بدعت‌ها

بر مؤمن واجب است هرگاه دلیل برایش واضح شد، روش خود را ترک کند اگر دلیل بر آن دلالت نداده است. بنابراین برای هیچ کس جایز نیست بنا بر آداب و رسوم قوم خود با دین الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ مخالفت کند.

ادامه مطلب …

(۴۴۱) حکم کسی‌ که از روی ناآگاهی، مرتکب بدعتی شود

به خاطر نیت نیک و خوبش پاداش می‌گیرد اما هرگاه سنت برایش آشکار شد بر وی واجب است از آن پیروی کند....

ادامه مطلب …

(۴۳۸) بدعت و انواع آن

بدعت در شرع، یعنی: هر اعتقاد، قول یا عملی که انسان، الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ را با آن عبادت کند اما در شريعت الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ چنان چیزی وجود نداشته باشد....

ادامه مطلب …

(۴۵۶) حکم قاریانی که به ازای قرائت قرآن برای مردگان، مبلغی را بر خانه‌ی مرده تعیین می‌کنند

قرائت قرآن برای مردگان بعد از وفات آنان و گرفتن مزد در مقابل آن؛ این نیز از جمله بدعت‌گزاری‌ در دين الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است. همچنین قرائت شخصی که فقط در برابر مزد، قرآن می‌خواند، ثواب و پاداشی ندارد.

ادامه مطلب …

(۴۷۵) حکم زیارت بعضی از مساجد در ماه رجب

این برادرانم که این کار را انجام می‌دهند را نصیحت می‌کنم که خود را خسته نکنند و مالشان را در این راه تباه نکنند که فقط آنان را از الله دورتر می‌کند؛ بلکه همت و کوشش خود را در چیزی  مصرف کنند که مشروعيت آن در كتاب الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ یا سنت رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم ثابت شده باشد که همین برای مؤمن، کافی است.

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه