پنج‌شنبه 3 محرم 1448
۲۸ خرداد ۱۴۰۵
18 ژوئن 2026

(۲۸۹) حکم خواندن نماز فقط در ماه رمضان

(۲۸۹) سوال: ماه رمضان که شروع می‌شود، می‌بینیم که بعضی مردم به نماز روی می‌آورند تا این که ماه رمضان را روزه بگیرند. وقتی ماه رمضان به پایان می‌رسد، نماز را ترک می‌کنند و فقط در ماه رمضان نماز می‌خوانند و چنین بهانه می‌آورند که: نماز می‌خوانیم تا روزه‌هایمان قبول شود. آیا این گونه روزه از آنان قبول می‌شود؟ نظر به این ‌که می‌دانیم نمازهایی که از آنان فوت شده را قضا نمی‌کنند، آیا نماز در این ماه از آنان قبول می‌شود؟

جواب:

اگر این کارشان بدین خاطر است که اعتقاد دارند نماز فقط در ماه رمضان واجب است، اینان کافر هستند که مرتکب کفر اعتقادی شده و از دین، خارج شده‌اند زیرا هر فردی که در میان مسلمانان باشد و یکی از نمازهای پنج‌گانه را انکار کند، کافر است؛ چون تمام امت بر وجوب نمازهای پنج‌گانه اجماع و اتفاق دارند لذا هیچ کس بهانه‌ای برای ترک نماز، با تأویل یا غیر تأویل ندارد. در صورتی که این کارشان از روی اعتقاد نباشد یعنی به وجوب نمازهای پنج‌گانه اعتقاد دارند اما در ادای آن سستی و سهل ‌انگاری می‌کنند و فقط در ماه رمضان نماز می‌خوانند، من در حکم به کفر آن‌ها توقف کرده و نظر نمی‌دهم.

***


این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: إننا نرى إذا أقبل شهر رمضان المبارك بعض الناس يهرعون إلى الصلاة؛ حتى يصوموا شهر رمضان، وإذا انقضى رمضان نراهم يتركون الصلاة، ولا يصلون إلا في شهر رمضان، ويعللون ذلك بقولهم: نحن نصلى في هذا الشهر؛ حتى يقبل صومنا. فهل يقبل منهم مثل هذا الصيام؟ وهل تقبل الصلاة في هذا الشهر ، مع العلم بأنهم لا يقضون ما فاتهم من صلاة؟

فأجاب رحمه الله تعالى: أما إذا كانوا يفعلون ذلك معتقدين أنه لا صلاة واجبة إلا في رمضان فهؤلاء كفار كفر اعتقاد؛ كفرًا مخرجا عن الملة؛ لأن من أنكر وجوب شيء من الصلوات الخمس، وهو في بلاد المسلمين، فإنه يكون كافرًا؛ لأن الأمة كلها مجمعة على وجوب الصلوات الخمس، فلا عذر لأحد في تركها لتأويل أو غير تأويل. وأما إذا كان فعلهم هذا ليس عن اعتقاد، أي: أنهم يعتقدون وجوب الصلوات الخمس، لكنهم يتهاونون بها، ولا يفعلون ذلك إلا في رمضان فأنا أتوقف في كفر هؤلاء.

مطالب مرتبط:

(۲۹۵) حکم دشنام دادن دین بدون قصد

هر کس به دین اسلام توهین کند و دشنام دهد، کافر است و تفاوتی ندارد که جدی یا از روی شوخی باشد؛ هر چند ادعای ایمان هم داشته باشد، مؤمن نیست....

ادامه مطلب …

(۲۸۱) اجرای احکام اسلامی برای کافر

مرتد همانند کافر اصلی نیست و مانند کافر اصلی با او برخورد نمی‌شود بلکه برخورد با او سخت‌تر و شدیدتر است...

ادامه مطلب …

(۲۹۶) حکم دشنام دادن به دین

دشنام دادن دین و همچنین لعنت کردن آن، كفر است؛ زیرا دشنام دادن به چیزی و لعنت کردن آن، دلالت بر دشمنی با آن و ناپسند دانستن آن می‌دهد....

ادامه مطلب …

(۲۷۷) نواقض اسلام

نواقض اسلام هر چیزی که با اسلام مخالف و در تضاد باشد. نقض اسلام، دو گونه است: نقض جزئی و نقض کلی....

ادامه مطلب …

(۳۰۶) توضیحاتی درباره قصیده‌ی “البُردة”

تمام این موارد، کفر است که موجب خروج از دین می‌شود؛ هر چند که در مورد شاعر این قصیده "بوصیری" به طور خاص نمی‌گوییم كافر است؛ زیرا نمی‌دانیم چه چیزی او را به سرودن چنین چیزهایی واداشته است اما به طور عام می‌گوییم: این سخنان، کفر است و کسی ‌که بدان معتقد باشد، کافر است....

ادامه مطلب …

(۳۰۱) حکم شوخی و استفاده از الفاظ و عبارات ناشایست درباره‌ی قرآن

كفر، فرقی ندارد که از روی شوخی یا جدّی باشد لذا هرگاه انسان مرتکب چیزی شود که موجب کفر است، كافر به شمار می‌رود (پناه بر الله)...

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه