(۱۰۱۱) سوال: الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ در قرآن می‌فرماید: {هُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ} [حدید: ٤]. (او کسی است که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید، سپس بر عرش مستقر شد). آیا این روزها، روزهای دنیاست یا روز‌های آخرت؟

جواب:

الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌فرماید: {إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ} [اعراف: ٥٤]. (بی‌گمان پروردگار شما الله است که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید، سپس بر عرش مستقر شد).  الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ این روزها را به صورت مطلق ذکر نموده و در قرآن کریم می‌فرماید: {إِنَّا جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ} [زخرف: ٣]. (بی‌گمان ما این را قرآنی عربی قرار دادیم تا شما تعقل کنید). یعنی آن را به زبان عربی قرار دادیم تا اینکه در آن تعقل نموده و معنای آن را بفهمید.

همچنین می‌فرماید: {نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ *بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ} [شعراء: ١٩٣-١٩٥]: (جبریل آن را فرود آورده است. بر قلب تو تا از هشدار دهندگان باشی. به زبان عربی روشن). همچنین می‌فرماید: {وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ} [ابراهیم: ٤]. (ما هیچ پیامبری را، مگر به زبان قومش، نفرستادیم؛ تا برای آن‌ها بیان کند). از این رو هرگاه الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ چیزی را در قرآن به صورت مطلق ذکر نمود و دارای معنای شرعی نبود که به آن رجوع شود، واجب است بر آنچه که مقتضای زبان عربیست، حمل شود. کلمه‌ی (ایام) در اینجا مطلق است و الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ فرمود: در شش روز. این روزها همان روزهایی است که نزد ما مشهور هستند. یعنی روزهایی که ما می‌دانیم. روزهای: (یکشنبه، دوشنبه، سه شنبه، چهارشنبه، پنجشنبه و جمعه)، شش روزی هستند که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ در آن آسمان‌ها و زمین را آفرید.

الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ در تفسیر آن در سوره‌‌ی فصلت می فرماید: {قُلْ أَئِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ وَتَجْعَلُونَ لَهُ أَنْدَادًا ذَلِكَ رَبُّ الْعَالَمِينَ * وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِيَ مِنْ فَوْقِهَا وَبَارَكَ فِيهَا وَقَدَّرَ فِيهَا أَقْوَاتَهَا فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَوَاءً لِلسَّائِلِينَ * ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاءِ وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ ائْتِيَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَا أَتَيْنَا طَائِعِينَ * فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ فِي يَوْمَيْنِ وَأَوْحَى فِي كُلِّ سَمَاءٍ أَمْرَهَا} [فصلت: ٩-۱۲].

(بگو: آیا شما به آن کسی که زمین را در دو روز آفرید کافر می‌شوید و برای او همتایانی قرار می‌دهید؟ او پروردگار جهانیان است. و در آن، کوه‌‌ها را از فرازش پدید آورد و در آن برکت داد و خوراک آن را مقدر فرمود در چهار روز. برای سؤال کنندگان روشن گردید. سپس به سوی آسمان متوجه شد، در حالی‌که به صورت دود بود، پس به آن و به زمین فرمود: خواسته یا ناخواسته بیایید، گفتند: فرمانبردارانه آمدیم. پس آن هفت آسمان را در دو روز ساخت و در هر آسمانی کار آن را وحی کرد).

الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ در این سوره به صورت مفصل و واضح این روزها را بیان می‌کند و این روزها، بر روزهایی که در این دنیا نزد مردم مشهور است، حمل می‌شوند. اما در مورد روز‌های آخرت، الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌فرماید: مقدار آن پنجاه هزار سال است.

***