در این مورد کفاره‌ای بر تو واجب نیست و اگر این میمون‌ها آزاردهنده باشند، کشتن آنها سنت است زیرا هر موجودی که به انسان آسیب برساند، کشتن آن مشروع است اما اگر آزاردهنده نباشند، به آنها تعرض نمی‌شود لذا رهایشان کن....

قول راجح این است که برای مأموم همانطور که برای امام و همچنین منفرد واجب است، واجب می‌باشد....

تفاوتی نمی‌کند اما در چیزی که افضلیت وجود دارد، مکان امام است که به نسبت زن، ایستادن وسط آن بهتر می‌باشد و به نسبت مرد، جلوی سر میّت ایستادن بهتر است....

برای اثبات حرمت باید دلیل بیاوریم لذا اگر بگوییم این حرام است و دیگران بگویند حلال است، باید با کسی که آن را حلال می‌داند همراهی کنیم مگر اینکه دلیلی بر حرمت آن وجود داشته باشد که تبعیت از دلیل واجب است و این موضوع در غیر عبادات می‌باشد اما در مورد عبادات که قصد تقرب به الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ وجود دارد، اصل بر منع و تحریم است ...

اگر انسان با نیت خالص، و صدق در طلب آمرزش، و با تحقق شروط توبه، بگوید: «أستغفر الله»، الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ توبه‌اش را می‌پذیرد...

نصیحت ما به او در دو چیز خلاصه می‌‌شود: اول: زیاد ذکر نمود، پناه بردن به الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ از شیطان رانده شده و خواند آیة الکرسی. دوم: صبر بر آنچه به او از سختی‌‌ها هنگام ادای نماز و انجام طاعات می‌‌رسد لذا بدین وسیله به زودی إن شاء الله همه‌‌ی این‌‌ها در او از بین می‌‌رود....

بر تو واجب است که تا حد توان در رهایی از این حالت تلاش کنی، تا عبادت را با آرامش و بدون تشویش انجام دهی و به خطبه گوش فرا دهی و از آن بهره ببری...

مداوا نمودن با قرآن عظیم، جایز است.

تعمق در پرسیدنِ ‌سؤال از مسائل عقیده از طریقه‌ی سلف نیست بلکه بسیار از آن بر حذر می‌داشته‌اند زیرا مسائل عقیده امور غیبی است که واجب است انسان - بدون پرداختن به کیفیت و حقیقت آن - بدان تسلیم شود.

قرآن یک معنا را بر حسب اقتضای بلاغت در زبان عرب، با الفاظ مختلفی بیان می‌کند. زیرا قرآن چنان که الله می‌فرماید: {بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُّبِينٍ}