(۵۹۱۸) حكم دیدگاه‌های انحرافی درباره درمان روانی زنان

(۵۹۱۸) سوال: من گمراه بودم سپس الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ مرا به راه راست هدایت کرد و-الحمدلله- سینه‌‌ام را با اسلام گشود و کتاب یکی از نویسندگان عربی به نام “المرأة والصراع النفسي” به دستم رسید که در آن روش درمان زنان مبتلا به بیماری‌‌های روانی است، اما متاسفانه به سوی انحراف و لغزش در پی شهوت جنسی با گرفتن دوستان پنهانی و تمرین همه چیز با آن‌‌ها به عنوان یک درمان موفقیت آمیز برای حالات روانی صعب العلاج فرا می‌‌خواند، آیا چنین چیزی همان‌‌طور که این زن نویسنده گمان می‌‌کند، درمان محسوب می‌‌شود؟ پاسخ شما از منظر اسلام بر آن چیست؟

جواب:

این درمان نیست و پاسخ ما این بوده که این منکر و فراخوانی به سوی آن چیزی است که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ از آن نهی کرده و فراخوان به سوی چیزی بدون شک آن را جایز و روا می‌‌داند و حلال دانستن زنا کفر است و شخص را از دین خارج می‌‌سازد؛ زیرا اهل علم می‌‌گویند: کسی که حرام بودن زنا و مانند آن از محرمات آشکار که بر آن اجماع است را در حالی که به آن جهل ندارد، انکار کند به کافر بودن او و خروجش از دین حکم می‌‌شود و الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ بیان نموده که زنا شامل دو مفسده‌‌ی بسیار بزرگ است:

اول: فاحشه بوده و فاحشه به هر آنچه عقل‌‌های سالم آن را زشت می‌‌پندارد، آن را منکر می‌‌داند و از آن نفرت دارد گفته می‌‌شود.

دوم: راه بدی است، یعنی مخدوش و منفور بودن راهی است که زناکار در آن قرار دارد.

مادامی که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ آن را با این صفت زشت ذکر کرده است: {وَسَاءَ سَبِيلًا}[النساء: ۲۲]: (راه وروش بسیار بدی است) هرگز امکان ندارد زنا راهی به سوی اصلاح و درمان بیماری روانی باشد؛ بلکه برعکس باعث عوارض روانی، ابتلا و شر است. همان‌‌طور که سبب بیماری‌‌های جسمی بوده که رهایی از آن جز با مرگ امکان ندارد. بنابراین درست نیست چنین کتابی در بازارها باقی بماند و جایز نیست که پخش و فروخته شود بلکه واجب بوده از بین برده شود؛ زیرا به سوی این راه حرام فرا می‌‌خواند.

تعداد بازدید: 37

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: كنت ضالا فهداني الله سواء السبيل وشرح صدري بالإسلام له الحمد والشكر ولقد وقع بيدي كتاب لأحد المؤلفات العربيات اسمه (المرأة والصراع النفسي) لطريقة علاج المصابات بمرض نفسي، ولكنها تدعو للأسف إلى الانحراف والانزلاق وراء الشهوة الجنسية باتخاذ الأخدان وممارسة كل شيء معهم كعلاج ناجح للحالة النفسية المستعصية، فهل مثل هذا يُعتبر علاجًا كما تزعم هذه المؤلفة؟ وما هو ردكم من وجهة النظر الإسلامية عليها؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: هذا ليس علاجًا، وردنا عليها أن هذا منكر و دعوة إلى ما نهي الله عنه، والداعي إلى الشيء لا شك أنه يحبذه ويستسيغه ويحله، وتحليل الزنا كفر مخرج عن الملة؛ لأن أهل العلم يقولون: من أنكر تحريم الزنا ونحوه من المُحَرَّمات الظاهرة المجمع عليها وهو لا يجهل بذلك فإنه يحكم بكفره الكفر المخرج عن الملة، وقد بيّن الله -عز وجل- أن الزنا يشتمل على مفسدتين عظيمتين:

إحداهما أنه فاحشة، والفاحشة كل ما تستفحشه العقول السليمة وتنكره وتُبغِضُه وتَنْفِر منه، والثانية أنه ساء سبيلا، أي القدح والتنفير من هذا السبيل والطريق الذي يكون عليه صاحب الزنا.

وإذا ذكره الله بهذه الصفة القبيحة ﴿وَسَاءَ سَبِيلًا﴾ [النساء: ٢٢] فإنه لا يمكن أن يكون سبيلا إلى الإصلاح أبدًا، ولا إلى زوال المرض النفسي أبدا، بل هو بالعكس يكون سببًا للعقد النفسية والبلاء والشر، كما أنه يكون سببًا لأمراض جسدية قد لا يمكن التخلص منها إلا بالموت، ومثل هذا الكتاب لا يجوز أن يبقى في الأسواق، ولا يجوز أن ينشر أو يشترى، بل الواجب إتلافه؛ لما فيه من الدعوة إلى هذه الطريق المُحَرَّمة.