(۵۸۴۸) سوال: یکی از مردان خویشاوند که نماز نمی‌خواند، محرم من نیست و با او صحبت نمی‌کنم و ارتباطی با او ندارم، ولی هنگام ورود به خانه‌شان و دیدنش می‌گویم: السلام علیکم، ولی با او نمی‌نشینم و صحبت نمی‌کنم و حتی حال خانواده و فرزندانش را نمی‌پرسم، چون از او حیا می‌کنم، اگر درباره‌ی نماز او را نصیحت نکنم، آیا گناهکار هستم؟ چون همانطور که گفتم، از او خجالت می‌کشم و حیا می‌کنم.

جواب:

به طور کلی بر مسلمانان واجب است که یکدیگر را نصیحت کنند، اما درباره‌ی نصیحت زن به مرد، بیم وقوع فتنه وجود دارد و اگر درباره‌اش فرصتی فراهم شود، نصیحت کردن به افرادی که در دین خود قوی نیستند، در تعامل با مردان را بخوبی درک می‌کند. زن ممکن است بخواهد نصیحت کند، اما مردی که از آشنایان اوست، ولی محرمش نیست، و زن به خانه آنها می‌رود و هنگام ورود سلام می‌کند، امیدوارم نصیحت به او فتنه‌آفرین نشود، اگر می‌تواند او را بدون فتنه و بدون ارتکاب به ممنوعات شرعی نصیحت کند، این امر خوب و پسندیده است، اگر بخواهد می‌تواند یک نامه بفرستد و در امضایش بنویسد: از طرف یک خیرخواه، و او را به الله اخطار دهد و از او بترساند که از ترک نماز بپرهیزد، این کار بهتر و مطلوب‌تر است، اما در مورد کسانی‌که تماماً نماز را ترک کرده‌اند، نباید به آن‌ها سلام کرد و یا نزد آنها رفت، مگر اینکه به منظور نصیحت باشد؛ زیرا تارک نماز مرتد است و برای او حرمتی وجود ندارد.