(۴۹۸۱) حکم خود ارضایی چیست؟

(۴۹۸۱) سوال: حکم خود ارضایی چیست؟

جواب:

جایز نیست فرد با دستانش منی را از خودش خارج کند، زیرا این روش از پرخاشگری است، الله عَزَّوَجَلَّ می فرماید: {‏وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ *‏ إِلَّا عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ *‏ فَمَنِ ابْتَغَى وَرَاءَ ذَلِكَ فَأُولَئِكَ هُمُ الْعَادُونَ}]المومنون: ۵-۷[ ترجمه: (و عورت خود را حفظ می‌کنند. (۵) مگر از همسران یا کنیزان خود، که در این صورت جای ملامت ایشان نیست. (۶) اشخاصی که غیر از این (دو راه زناشوئی) را دنبال کنند، متجاوز (از حدود مشروع) بشمار می‌آیند (و زناکار می‌باشند).

یعنی کسی غیر از راه ازدواج و یا کنیز خودش را ارضا کند، از حدود شرعی تجاوز کرده است، چنانچه بر اساس نظر پزشکان با خود ارضایی به جسم خودش ضرر رسانده است. زیرا غریزه­ی جنسی خودش را از بین می­برد، چنانچه پزشکان می­گویند: یک بار خود ارضایی کردن با ۱۲ بار نزدیکی کردن طبیعی برابر است.

پس بر انسان مومن واجب است که شهوت خودش را نگه دارد و صبرپیشه کند، و شهوت خودش را در مسیری قرار دهد که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرموده است: «يَا مَعْشَرَ الشَّبَابِ، مَنِ اسْتَطَاعَ مِنْكُمُ البَاءَةَ فَلْيَتَزَوَّجْ، فإنَّه أَغَضُّ لِلْبَصَرِ، وَأَحْصَنُ لِلْفَرْجِ، وَمَن لَمْ يَسْتَطِعْ فَعليه بالصَّوْمِ، فإنَّه له وِجَاءٌ»^[۱].

«ای گروه جوانان، از شما کسانی که توانایی دارد، پس ازدواج کند، زیرا ازدواج نگه دارنده­ی چشم و شرمگاه است، پس کسی کن توانایی ازدواج ندارد روزه بگیرد، زیرا روزه نگه دارنده­ی شهوات است».

اگر فرد غریزه­­ی جنسی قوی داشت و ترس واقع شدن در فعل زنا داشت و با خارج کردن منی، شهوتش کم نمی­شود، پس روزه بگیرد، همانگونه که رسول صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم ارشاد فرمودند اگر نتوانست روزه بگیرد، و اگر هم نتوانست روزه بگیرد، صبر پیشه کند، هرگاه شهوتش زیاد شد خودش به چیزهای دیگر مشغول کند، تا اینکه الله عَزَّوَجَلَّ بر وی آسان کند، زیرا الله عَزَّوَجَلَّ وعده­ی روزی به کسانی که راه عفت و پاکدامنی را پیشه می کنند داده است، می فرماید: {وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّىٰ يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ } ]النور:۳۳[ ترجمه: (آنان که امکانات ازدواج را ندارند (و قادر به پرداخت مهریّه و نفقه نمی‌باشند) باید در راه عفّت و پاکدامنی تلاش کنند، تا خداوند از فضل و لطف خود ایشان را دارا کند (و وسیله‌ی رفع نیازشان را فراهم سازد).

[۱] – به تخریج آن اشاره شد.