(۴۷۸۷) سوال: من کودکی دوازده ساله هستم که تمامی نمازهایم را به جماعت می­خوانم. وقتی به سفر می­رویم روی زمین خشک به اندازه توان خود مسجدی بنا می­کنم و آن را فرش می­کنم، سپس اذان می­گویم و در هر وعده نماز در آن با برادرانم نماز می­خوانم. پس از نماز نیز چند حدیث از احادیث نبوی را برای برادرانم بازگو می­کنم. هر بار در هر سفر این کار را تکرار می­کنم. لطفا بفرمایید حکم این کار چیست. من واقعا ولع شدیدی به ایجاد مسجد در هر زمان و هر مکان لازم دارم. لطفا بفرمایید که آیا باید این مسجد را خراب کنم و چیز جدیدی به جای آن بسازم؟ در نظر داشته باشید که سن من بسیار کم است.

جواب:

از تو ای فرزند عزیز بابت این کار مبارک تشکر می­کنیم و امیدواریم در این امر موفق و ثابت قدم باشی. این که همت خود را صرف بنای مساجد می­کنی عملی بسیار نیکو است و هر کس مسجدی بنا کند خداوند در بهشت منزلی برای او بنا خواهد کرد. اگر این مساجد را بر سر راه بنا می­کنی و این مسجد بنایش مستحکم است و باقی می­ماند، نباید آن را خراب کنی تا مسلمین از آن استفاده کنند. اما اگر در جایی دوردست است و تنها کسی که اتفاقی از آنجا رد شود ممکن است در آن نماز بخواند و بنای مستحکمی نیز ندارد، در این حالت تخریب آن اشکالی ندارد و عدم تخریب آن نیز اگر زمین متعلق به کسی نباشد بلااشکال است. اما اگر زمین متعلق به کسی باشد اساسا احداث مسجد در آن ناجایز است.