(۲۳۴۴) سوال: حکم گفتن: (اشهد ألا اله الا الله و أن محمدا رسول الله، أستغفرالله، نسألك الجنة و نعوذ بك من النار) به صورت جمعی و صدای بلند بعد از نمازهای فرض چیست؟

جواب:

حکم آن بدعت است زیرا نیکوترین هدایت، هدایت محمد می‌باشد و از بدترین کارها بدعت‌های آن است و هر بدعتی گمراهی است.

امور تعبدی فقط از قرآن و سنت گرفته ‌می‌شود و از رأی نظر مردم گرفته نمی‌شود زیرا اصل در عبادات تحریم است تا این که دلیلی برای مشروعیت آن بیاید همانگونه که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ به پیامبرش می‌فرماید: {ثُمَّ جَعَلۡنَـٰكَ عَلَىٰ شَرِیعَةࣲ مِّنَ ٱلۡأَمۡرِ فَٱتَّبِعۡهَا وَلَا تَتَّبِعۡ أَهۡوَاۤءَ ٱلَّذِینَ لَا یَعۡلَمُونَ* إِنَّهُمۡ لَن یُغۡنُوا۟ عَنكَ مِنَ ٱللَّهِ شَیۡـࣰٔاۚ وَإِنَّ ٱلظَّـٰلِمِینَ بَعۡضُهُمۡ أَوۡلِیَاۤءُ بَعۡضࣲۖ وَٱللَّهُ وَلِیُّ ٱلۡمُتَّقِینَ} [سوره الجاثية: ۱۸-۱۹] (سپس تو را (ای پیامبر) بر راه (و شریعتی) روشن از دین قرار دادیم. پس از آن پیروی کن، و از (هوی و) هوس‌های کسانی‌که نمی‌دانند پیروی نکن* بی‌شک آن‌ها هرگز نمی‌توانند تو را از الله بی‌نیاز کنند، (و عذاب اورا از تو دفع نمایند) و مسلماً ستمکاران برخی شان یاور برخی دیگراند، و الله یاور پرهیزگاران است) و قول الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ در انکار مشرکین: {أَمۡ لَهُمۡ شُرَكَـٰۤؤُا۟ شَرَعُوا۟ لَهُم مِّنَ ٱلدِّینِ مَا لَمۡ یَأۡذَنۢ بِهِ ٱللَّه} [سوره الشورى: ۲۱] (آیا (مشرکان) معبودانی دارند که بدون اجازۀ الله آیینی برای آن‌ها مقرر داشته‌اند؟!) و همچنین به خاطر قول رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم که می‌فرماید: «من عمل عملاً لیس علیه أمرنا فهو رد»[۱] (هر عملی که امر ما بر آن نیست مردود است).

بنابراین واجب است که از این بدعت دست کشیده شود و مشغول اذکاری شوند که از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم وارد شده است و در همه‌ی آنها خودشان به تنهایی ذکرمی‌کنند

[۱] تخریج آن گذشت.