سه‌شنبه 21 صفر 1448
۱۳ مرداد ۱۴۰۵
4 آگوست 2026

(۴۸۶) بوسیدن قرآن بهتر است یا بوسیدن حجر الأسود؟

(۴۸۶) سوال: آیا بوسیدن قرآن بهتر است یا بوسیدن حجر الأسود؟ با این ‌که می‌دانیم حجر الأسود سود و زیانی ندارد اما قرآن، سود و ضرر می‌رساند. همچنین من با بوسیدن قرآن، احساس آرامش می‌کنم چون كلام الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است، نظر به این که قرآن در زمان رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم در یک مصحف، جمع نشده بوده است؛ نظر شما در این باره چیست؟

جواب:

بوسیدن قرآن، بدعت است و سنت نیست. کسی که چنین کند نیز به گناه نزدیک‌تر است تا سلامت و در امان ماندن، چه برسد که اجر و پاداش داشته باشد! بنابراین کسی که قرآن را می‌بوسد، اجر و پاداش ندارد؛ اما آیا با این کار، گناهی مرتکب شده است؟ می‌گوییم: بدون شک به خاطر نیت‌ و هدفش که تعظيم و بزرگداشت كلام الله است، پاداش دارد اما بوسیدن قرآن، بدعت است و در زمان رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم و هیچ یک از صحابه رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُم انجام نشده است.

هر چند قرآن در زمان رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم در یک مصحف، جمع‌بندی نشده بود اما روی شاخه‌های‌ خرما، پوست حیوانات و… نوشته شده بود اما نقل نشده که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم آن نوشته‌ها را بوسیده باشد و صحابه رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُم نیز در آن زمان و همچنین وقتی که در یک جلد جمع‌آوری شد، آن‌ را نبوسیده‌اند؛ بنابراین این کار، بدعت است. هر چند که با بوسیدن آن آرامش بگیرید، این دلیلی بر مشروع یا سنت بودنش نیست و اگر ذوق و آرامش مردم معیاری برای مشروعیت عبادت باشد، دین بسیار متنوع و پراکنده می‌شد اما مرجع و معیار در دین، كتاب الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ و سنت رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم است.

مقایسه کردن بوسیدن قرآن با بوسیدن حجر الأسود، مقایسه‌ی سنت با بدعت است؛ درباره‌ی بوسیدن حجر الأسود از پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم ثابت شده که هنگام طواف، آن را انجام می‌داد. همچنین از امیر المؤمنین عمر بن الخطاب رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ نیز ثابت است که هنگام بوسیدن حجر الأسود گفت: «إنِّي لَأَعْلَمُ أَنَّكَ حَجَرٌ لَا تَضُرُّ وَلَا تَنْفَعُ وَلَوْلَا أَنِّي رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَبِّلُكَ مَا قَبَّلْتُكَ»: (من خوب می‌دانم که تو فقط یک سنگ هستی که هیچ سود و زیانی نمی‌رسانی و اگر نمی‌دیدم که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم تو را می‌بوسد، هرگز تو را نمی‌بوسیدم) بنابراین بوسیدن حجر الأسود به خاطر این نیست که سود یا زیان می‌رساند بلکه به خاطر پیروی از سنت رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم است.

اگر پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم حجر الأسود و تمام گوشه‌های کعبه را می‌بوسید، ما نیز چنان می‌کردیم اما ایشان فقط حجر الأسود را بوسیده‌اند لذا بوسیدن هیچ چیزی در دنیا غیر از حجر الأسود در حین طواف، مشروع نیست چنان که از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم ثابت است.

این سخن که”حجر الأسود، سود و زیان نمی‌رساند اما قرآن، سود و زیان می‌رساند” اشتباه است زیرا خود حروف و برگه‌های قرآن، هیچ سود و زیانی نمی‌رساند بلکه سود بردن از قرآن و دور شدن از آسیب به واسطه‌ی عمل نمودن به آن، تصدیق اخبار آن، فرمان‌برداری از دستورات آن و دوری از چیزهایی که از آن نهی کرده است، تحقق می‌یابد.

خود حجر الأسود نیز سود و زیانی ندارد اما بوسیدن آن، یک عبادت است که با انجام آن، ثواب کسب می‌کنیم که این خودش سود است.

***


این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: هل الأفضل تقبيل القرآن الكريم، أم الحجر الأسود؟ مع العلم بأن الحجر لا ينفع ولا يضر، والقرآن ينفع ويضر، وأنا أجد راحة نفسية في تقبيل القرآن الكريم فهو كلام الله تعالى، علما بأن القرآن في زمن الرسول صلى الله عليه وسلم لم يكن مجموعا في مصحف واحد، بل كان موزعا، فماذا تقولون في هذا؟

فأجاب رحمه الله تعالى: أقول في هذا إن تقبيل المصحف بدعة ليس بسنة، والفاعل لذلك إلى الإثم أقرب منه إلى السلامة، فضلا عن الأجر، فمقبل المصحف لا أجر له، لكن هل عليه إثم أم لا؟ نقول: أما نيته -وهي تعظيم كلام الله – فلا شك أنه مأجور عليها، لكن التقبيل بدعة، لم يكن في عهد الرسول -عليه الصلاة والسلام – ولم يكن في عهد الصحابة رضي الله عنهم.

وأما قول السائل: إنه لم يجمع في مصحف. نعم، لكنه موجود مكتوبًا في اللخاف وعسب النخل وغيرها، ولم يرد أن الرسول كان يقبل ما كتبت فيه الآية، ولا أن الصحابة يفعلون ذلك في عهده، ولا فعلوه بعد جمع القرآن أيضًا، فدل ذلك على أنه من البدع، حتى لو استراحت نفسك إلى تقبيله فإن ذلك لا يعني و أنه مشروع وسنة، ولو رجعنا إلى أذواق الناس وارتياحهم في مشروعية العبادة لكان الدين أوزاعًا وفرقًا، ولكن المرجع في ذلك إلى كتاب الله وسنة رسوله – صلى الله عليه وعلى آله وسلم-أما المقارنة بينه وبين الحجر الأسود فهذه المقارنة بين سنة وبدعة، فالحجر الأسود قد ثبت عن النبي -صلى الله عليه وعلى آله وصحبه وسلم- أنه كان يقبله في طوافه، وثبت عن أمير المؤمنين عمر بن الخطاب رضي الله عنه أنه قال حين قبل الحجر:«إِنِّي أَعْلَمُ أَنَّكَ حَجَرٌ، لَا تَضُرُّ وَلَا تَنْفَعُ، وَلَوْلَا أَنِّي رَأَيْتُ النَّبِيَّ يُقَبِّلُكَ مَا قَبَّلْتُكَ». إذا فتقبيلنا للحجر الأسود ليس لأنه ينفعنا الحجر أو يضرنا، ولكن اتباعا للسنة؛ سُنة الرسول صلى الله عليه وسلم.

ولو قبل النبي صلى الله عليه وسلم الحجر وجميع الأركان لفعلنا، لكنه لم يقبل إلا الحجر، ولهذا لا يوجد شيء في الدنيا يشرع تقبيله إلا الحجر الأسود فقط، كما جاء ذلك في الطواف عن النبي صلى الله عليه وسلم.

وأما قوله: إن الحجر لا يضر ولا ينفع والقرآن يضر وينفع. فهذا غلط أيضًا، نفسه نفس الحروف أو نفس المصحف الذي كتبت به الحروف لا يضر ولا ينفع، الذي يضر وينفع هو العمل بالقرآن؛ تصديقا للأخبار، وامتثالاً للأوامر، واجتنابا للنواهي.

كذلك الحجر هو نفسه لا ينفع ولا يضر، لكن تقبيلنا إياه عبادة يحصل لنا بها ثواب، وهذا انتفاع.

مطالب مرتبط:

(۴۵۹) آیا استفاده از تسبیح (ذکر شمار) بدعت است؟

بهتر است انسان اذکارش را با انگشتان خود شمارش کند زیرا انگشتان طبق فرمایش پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم در رستاخیز به سخن می‌آیند و همچنین شمارش اذکار با تسبیح، موجب غفلت انسان از ذکر می‌شود.

ادامه مطلب …

(۴۶۲) حكم گوش دادن به مولودی‌خوانی که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم را به صورت دسته‌جمعی مدح می‌کنند

مدح پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم به این شکل از بدعت‌ها است زیرا صحابه رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُم چنین نبودند که با صدای بلند در بازار و مسجد به مدح رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم بپردازند بلکه صلواتشان بر پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم به همان شیوه‌ای بود که از خود ایشان ثابت است.

ادامه مطلب …

(۴۵۲) دیدگاه شرع درباره‌ی قصاید و اشعاری که در مدح رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم سروده می‌شود

درباره‌ی قصاید و اشعاری که در مدح رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم سروده می‌شود، باید گفت: رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم شایسته‌ی هر مدح و بزرگداشتی است. اما قصیده‌هایی که وی را از آن حدی که سزاوار آن است خارج می‌کند مانند غلو و زیاده‌روی افراطی، جایز نمی‌باشد.

ادامه مطلب …

(۴۴۸) حكم غلوّ و زیاده‌روی در محبت به رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم

غلوّ در محبت به رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم بدین معنا که انسان از مرزها تجاوز کند و پا فراتر بگذارد و بگوید: این از محبت به رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم است! این کار، حرام است...

ادامه مطلب …

(۴۷۷) حکم تلفظ و به زبان آوردن نیت در روزه‌ی واجب

تلفظ و به زبان آوردن نیت در هیچ عبادتی از پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم ثابت نشده است؛ اصلا چرا نیت را به زبان بیاوریم؟ مگر جایگاه نیت، قلب نیست؟!

ادامه مطلب …

(۴۷۹) حکم دعا مؤذن مسجد هر پنج‌شنبه پیش از نماز عشاء

این کار بدون شک، بدعتی زشت و نادرست است که واجب است از آن نهی و دوری شود؛ زیرا در كتاب الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ، سنت رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم و سنت خلفای راشدين، چنین چیزی وجود ندارد که البته هر چه در این سه مصدر وارد نشود، بدعت است.

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه