(۵۰۴۱) آیا جایز است که فرد با نامزدش بشیند و با وی بیرون برود؟

(۵۰۴۱) سوال: آیا جایز است که فرد با نامزدش بشیند و با وی بیرون برود؟

جواب:

زنی که خواستگاری شده به نسبت مرد هنوز بیگانه است وبر وی حلال نمیباشد و به مثابهی دیگر مردان نامحرم میباشد. پس جایز نیست که به تنهایی در کنارش بنشیندو یا اینکه با وی تماس تلفنی داشته باشد، و با هیچ چیز دیگر جایز نیست که با وی ارتباط داشته باشد تا زمانی که به عقد ازدواج وی در بیاد، زیرا همانگونه که گفتم زن بیگانه به حساب می آید، این مرد و دیگران فرقی نمی کند و همه با وی نامحرم هستند.

خیلی از انسان ها هستند که در این قضیه کوتاهی میکنند و چه بسا با وی تنهایی بیرون میروند و این حرام است و جایز نمیباشد، که در این صورت باید در عقد ازدواج عجله کنند، اگر چه هم عروسی را – مراسم زفاف – به تاخیر بیندازند، زیرا زمانی که عقد نکاح جاری میشود، همسر وی به شمار می آید، که در این صورت میتواند با وی تماس تلفنی داشته باشد، و می تواند با وی سفر خارج از شهر هم داشته باشد، و می تواند با او به خانه خانواده اش برود و با وی خلوت کند در همهی این صورت ها هیچ ایرادی ندارد.

اما توصیه می کنیم که در ایام عقد جماع صورت نگیرد، زیرا هنوز دخول و یا همان شب زفافشان اعلان نشده است، زیرا اگر در این مدت جماع صورت بگیرد، سپس میانشان اختلاف بیفتد، و او را طلاق دهد، سپس مشخص شود که حامل است، در اینجا اشکالی وارد میشود، که چه بسا زن مورد اتهام واقع بگیرد. وهمچنین اگر بعد از دخول وفات کند، و سپس حامله شود ، باز هم احتمال دارد که مورد اتهام واقع بگیرد، اما میتواند هر نزدیکی جز جماع را انجام ده، زیرا احتمال دارد مسایلی که بیان کردیم رخ دهد.

با چه لباسی میتواند جلوی خواستگارش خارج شود، فردی که عقد ازدواج را انجام دادند؟ و آیا جایز است که با لباس زینت جلوی وی خارج شود؟

شیخ رَحِمَهُ‌الله در پاسخ می گوید: اما فردی که او را به عقد ازدواج در آورده است، میتواند با لباس وزینت وخوشبو کردن خودش جلوی شوهرش خارج شود.

اما به نسبت فردی که فقط خاستگاری کرده قبل از اینکه وی را به عقد نکاح در آورد، این زن قبل از عقد به نسبت مرد بیگانه است، همانند زنی که از وی نامزدی نکرده است، اما به خاطر مصلحتی بزرگی گه در آن نهفته است، شریعت این اجازه را داده که فردی خواستگار می تواند به جاهایی که نیاز است و سبب رغبت مرد در ازدواج می شود نگاه کند، این رغبت بزرگی که سبب امر بزرگ می شود ، چنانچه رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم می فرماید: « فإنه أحرى أن يُؤدَمَ بينكما»[۱] ترجمه : « چرا که – نگاه کردن – برای دوام زندگیشان بهتر است». یعنی سبب الفت و محبت میانشان می شود.

پس به صورتش، موی سرش، دوکف دستش و پاهایش نگاه میکند، اما اجازه ندارد که به تنهایی با وی خارج شود، بلکه باید محارمی همراهش باشند، مثلا مادرش همراهشان باشد، و با لباس های زینتی جلوی وی خارج نمیشود، بلکه لباس های معمولی اش را می پوشد، و از خوشبویی استفاده نمیکندزیرا وی به مثابه بیگانه است و در حالی که سرمه استفاده کرده جلویش خارج نمی شود.زیرا هنوز همسرش نمی باشد وبه نسبت او بیگانه است.چون اگر برای بار اول با زینت و سرمه خارج شود وبار اول او را می بیند تصور می کند که زیباترین زن است وبعد از اینکه باوی خواستگاری کند چهره ی واقعی اش نمایان می شود .

به صورت خلاصه اینکه وقتی فردی زنی را به عقد نکاح خودش دربیاورد همسرش است، جلوی وی با آراش خارج میشود واز وی لذت جویی می کند جز اینکه جماع صورت بگیرد، که دراین قضیه چنانجه اشاره کردیم نیاز به تفصیل دارد. اما اگر فقط به مجرد خواستگاری باشد فقط به جاهایی که برای ازدواج نیاز باشد نگاه میکند، که صورت، سر، دو کف دست، و پاهایش باشد. با زینت و آرایش و استفاده از خوشبویی جلوی وی خارج نمیشود وبا و خلوت نمیکند.

[۱] – امام احمد آن را تخریج کرده است(۳۰/۶۶، شماره حدیث ۱۸۱۳۷). و ترمذی: ابواب نکاح، باب آنچه در نگاه کردن مخطوبه وارد شده است. شماره حدیث(۱۰۸۷). و نسائی: کتاب نکاح، باب مباح بودن نگاه کردن قبل از ازدواج، شماره حدیث (۳۲۳۵). و ابن ماجه: کتاب نکاح، باب نگاه کردن به زن زمانی که قصد ازدواج با وی باشد، حدیث شماره(۱۸۶۵).

تعداد بازدید: 35

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: هل يجوز للرجل أن يجالس خطيبته، وأن يخرج معها؟

فأجاب – رحمه الله تعالى -: الخطيبة بالنسبة للخاطب امرأة أجنبية منه، لا تحل له، وهي معه كغيره من الرجال فلا يجوز أن يجلس وحده معها، ولا أن يخاطبها في الهاتف ولا أن يتكلم معها بأي شيء حتى يعقد عليها؛ لأنها -كما قلت امرأة أجنبية منه، هو وغيره معها سواء.

وقد يتهاون بعض الناس في مخاطبة خطيبته، وربما يخرج معها وحدها، وهذا حرام، ولا يحل وإذا كان يريد هذا فليعجل بالعقد، ولو تأخر الدخول وهو إذا عقد عليها صارت زوجته ويجوز أن يخاطبها في الهاتف، ويجوز أن يخرج بها وحدها إلى خارج البلد، ويجوز أن يذهب إليها في بيت أهلها، وأن يخلو بها، ولا حرج في هذا كله.

لكننا لا ننصح أن يحصل بينهما جماع في هذه الحال، أعني إذا عقد عليها، ولم يحصل الدخول المعلن؛ لأنه لو كان بينهما جماع، ثم حصل خلاف بينهما، وطلقها، ثم ظهر حملها، حصل في هذا إشكال، أو ربما تتهم المرأة. وكذلك لو مات عنها بعد أن عقد عليها، وجامعها قبل الدخول المعلن، ثم حملت، قد تتهم، لكن له أن يباشرها بكل شيء إلا الجماع؛ لأننا نخشى منه هذا الذي ذكرناه.

ما اللباس الذي تظهر به المرأة المسلمة أمام خطيبها، والتي عقد عليها؟ وهل يجوز أن تلبس لباس زينة أمامه؟

فأجاب رحمه الله تعالى: أما التي عقد عليها فلها أن تلبس لباس الزينة أمام زوجها، وأن تتطيب.

أما بالنسبة للمخطوبة قبل العقد فإن المخطوبة قبل العقد أجنبية من الرجل، كالمرأة التي لم يخطبها، لكن من أجل المصلحة العظيمة أذِنَ الشرع للخاطب أن يرى من المرأة ما يدعوه إلى نكاحها والرغبة العظيمة من أجل المصلحة العظيمة التي تترتب على ذلك، فإن النبي صلى الله عليه وسلم قال: «فَإِنَّهُ أَحْرَى أَنْ يُؤْدَمَ بَيْنَكُما» أي أن يُؤلَّف بينهما، وتحصل المحبة والاجتماع.

فينظر إلى الوجه، وإلى الشعر، وإلى الكفين وإلى القدمين، ولكن لا تخرج إليه خالية به، بل لا بد أن يكون عندها تحرم، أو أمها مثلا، ولا تخرج إليه متجملة، بل تخرج بثيابها العادية، ولا تخرج إليه متطيبة؛ لأنها أجنبية منه، ولا تخرج إليه متزينة بكُحْل أو غيره؛ لأنها حتى الآن لم تكن زوجته، فهي أجنبية منه. ثم إنها لو تزينت له بأي زينة، أو كحل لرآها أول وهلة، وكأنها من أجمل النساء، ثم عند الدخول تتغير نظرته إليها، فيكون عنده رد فعل.

والخلاصة أن الإنسان إذا عقد على امرأة فهي زوجته، تخرج إليه متجملة، ويخرج بها، ويستمتع بها إلا في الجماع، ففيه التفصيل الذي ذكرناه آنفًا. وأما إذا كانت مجردة خطبة فإنه لا ينظر إلا إلى ما يظهر غالبا، وما يدعوه إلى التقدم إلى نكاحها؛ وهو الوجه والرأس والكفان والقدمان، ولا تخرج إليه متبرجة، ولا متطيبة، ولا يخلو بها.