(۴۷۶۴) یافتن پول در منا و حکم توزیع آن میان فقرا

(۴۷۶۴) سوال: پرسش: جناب شیخ در حج سال ١٤١١ هجری، در مشاعر مقدس منا، مبلغ صد و بیست ریال سعودی پول پیدا کردم و تمام آن را در قسمتهای پنج ریالی و شش ریالی بین مساکین و فقرا در منا و حرم مکی توزیع کردم. لطفا تشریح بفرمایید که آیا کار من صحیح بوده یا خیر؟

جواب:

این کار صحیح نیست. زیرا پیامبر خدا صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم درباره چیزی که در حرم پیدا شود میفرماید: » ولا تحل ساقطتها إلا لمنشد «یعنی اگر چیزی در حرم پیدا کردی تنها در صورتی آن را بردار که با خود عهد ببندی تا ابد به دنبال صاحب آن بگردی. پس جواب کسی که درباره حکم پیدا کردن چیزی در حرم مکی سوال میپرسد این است که باید تا ابد به دنبال صاحب آن بگردد. حال اگر بگوید: این امر برای من میسر نیست، در جواب به او میگوییم: آن را به مسئولین مربوطه مانند قاضی و … بده. بنابراین کاری که این فرد با این مبلغ انجام داده کاملا نادرست بوده است و باید به درگاه‌ خداوند متعال توبه و استغفار کند و دیگر چنین اعمالی را تکرار نکند. اما حال دیگر مسئولیت و ضمانتی برای این درهمها متوجه تو نیست زیرا آن زمان استدلال و اجتهادی کردهای که حال متوجه شدهای که خطا بوده است و دیگر مشکلی نیست.

تعداد بازدید: 39

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: فضيلة الشيخ في حج عام أحد عشر و أربعمئة وألف هجرية، وجدت مبلغا من المال بما يُقدر بمئة وعشرون ريالا سعوديا بالمشاعر المقدسة بمِنّى وقمت بتوزيع هذا المبلغ على الفقراء والمساكين في المشاعر والحَرَم المكي، ووزعت ذلك على خمسة ريالات، وستة ريالات، حتى انتهى، فهل عملي صحيح، أرجو التوضيح؟

فأجاب رحمه الله تعالى: العمل هذا غير صحيح، لأن لقطة الحرم لا تَحِلُّ إلا لمنشد أي لا يَحِلُّ أخذها إلا لمن أراد أن ينشد عنها مدى الدهر، كما ثبت ذلك في الحديث الصحيح عن النبي – صلى الله عليه وعلى آله وسلم- أنه قال، وهو يتحدث عن أحكام مكة: «لا تَحِلُّ سَاقِطَتْهَا إِلَّا يُنْشِدِ». فالواجب على من وجد لقطة في الحرم المكي أن ينشدها مدى الدهر، فإن قال: إن ذلك لا يمكن لي. قلنا أعطها ولاة أمر البلد، كالقاضي أو نحوه، وعليه فنقول: إن هذا التصرف الذي تصرفته حينما وزعت هذه النقود التي وجدتها تصرف غير صحيح، فعليك أن تتوب إلى الله -عز وجل – وأن تستغفره مما وقع منك، وألا تعود لمثله، وليس عليك ضمان هذه الدراهم، لأنك أنفقتها على هذا الوجه باجتهاد منك، وتبين خطأ فِعْلِك، ولم تدخل عليك هذه الدراهم، بل هي خارجة منك.