(۶۱۲۶) سوال: زنی بوده که از بیست و هفت سال قبل متأهل است و فرزندانی دارد و از میان این فرزندان دختری بوده که پس از دو سال از تولدش دچار بیماری به نام تب مدیترانه‌‌ای خانوادگی شد و همیشه نیازمند خون بود و پزشکان و ناظران بر بیماری او گفتند: او را رها نموده تا اینکه در اثر این بیماری بیمرد، لذا از حرف پزشکان ناراحت شده و به این سخن اهمیتی ندادم و بر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ توکل نمودم لذا الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ همراه من و او بود. بنابراین شروع به مراقبت از او نموده تا اینکه مدرسه‌‌ی ابتدایی، راهنمایی، دبیرستان و دانشگاه را الحمدلله با نمرات عالی به اتمام رساند. عملی را انجام دادیم که با موفقیت انجام شد. سؤال کننده می‌‌گوید: او و همسرش پولی ندارند و فرزندانِ دانشگاهی دارند و زمینی از پدر خود دارم لذا گفتم: اگر از این بیماری شفا یافت این زمین را به اوقاف یا جمعیه‌‌ی اسلامی هدیه داده تا اینکه بر آن مسجد جامعی را بسازند، لذا عمل به فضل الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ با موفقیت انجام شد اما شوهرم مخالف نمود و گفت: ما مالی نداریم که با آن زمین یا خانه‌‌ای را بخریم و فرزندان به این مال نیاز دارند و از علمای دینی در کشورم سؤال کردم و گفتند: بر تو واجب بوده ده مسکین غذا دهی یا لباس بپوشانی یا اینکه برای ساختن مسجد جامعی جدید وسایل ساختمانی را متحمل شوی. دختر دومم نیز دچار همین بیماری شد و پیوسته اموال زیادی را برای درمان آن پرداخت می‌‌کنم. شیخ بزرگوار! لطفا به سؤالم پاسخ دهید یا اینکه فتوای علمای کشورم را بگیرم؟

جواب:

شایسته نیست انسان هرگاه از عالمی که به او اعتماد دارد طلب فتوا نمود، از کسی دیگر سؤال کند بلکه اهل علم مقرر نموده هرگاه انسان از شخصی که به قول و فتوای او ملتزم بوده طلب فتوا نمود؛ جایز نیست از کسی دیگر طلب فتوا کند. بنابراین طلب فتوا از علمای کشورت و فتوا دادن آن‌‌ها به تو به آنچه در سؤال ذکر نمودی برای تو کافی بوده و نیازی به سؤال از کسی دیگر نیست، زیرا انسان مکلف نبوده که از تمام علمای مسلمانان سؤال کند بلکه بر او لازم بوده از کسی که به او اعتماد دارد سؤال کند و اگر از کسی که به او اعتماد دارد سؤال نمود به فتوای او اکتفا نماید و از کسی دیگر سؤال نکند. اگر فرض شود انسان در مشکلی افتاده و نزد او یک عالم بیشتر نیست، لذا ضرورتا از او سؤال کرد در حالی که در نفس خود می‌‌گوید: اگر عالمی مورد اطمینان‌‌تر از او پیدا نمودم از او سؤال می‌‌کنم در این صورت اشکالی ندارد پیرامون مشکلی که برای او پیش آمده بپرسد هر چند که از عالم کشور خود پیرامون آن سؤال نموده است. خلاصه‌‌ی جواب این بوده که می‌‌گویم: مادامی که از علمایی که نزد تو هستند سؤال نموده إن شاء الله کافی است.