سه‌شنبه 5 شوال 1447
۴ فروردین ۱۴۰۵
24 مارس 2026

۳۷۹ – آیا پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم در حدیثی به مرد نابینا گفته است که برای شفا به او توسل کند؟

۳۷۹ – از شیخ رَحِمَهُ‌الله سوال شد: این حدیث که: کوری نزد رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم آمده و گفت: یا رسول الله، از الله بخواه که چشمانم را بینا کند. فرمود: «یا رهایت کنم»[۱]. گفت: یا رسول الله، از بین رفتن بینایی‌ام برای خیلی سخت است. فرمود: برو وضو بگیر، سپس دو رکعت نماز بخوان، و بگو: «پروردگارا، من از تو می‌خواهم و با توسل به پیامبرمان محمد صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم، نبیّ رحمت، به سوی تو متوجه می‌شوم. ای محمد، من به وسیله‌ی تو متوجه پروردگارم می‌شود تا حاجتم روا شود». صحت این حدیث در چه حدی است؟

جواب دادند: اهل علم در صحت این حدیث اختلاف دارند. برخی گفته‌اند این حدیث، ضعیف است. برخی دیگر نیز گفته‌اند این حدیث، حسن است. اما این حدیث دارای جهتی غیر از آن چیزی است که از لفظش به ذهن متبادر می‌شود. زیرا معنای حدیث این است که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم به این مرد کور دستور داد وضو گرفته و دو رکعت نماز بخواند؛ تا در طلب شفاعت از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم برای خود، صادق باشد، و برای اینکه وضو و نمازش نشانه‌ی رغبتش در توسل به رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم و روی آوردن به سوی الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ باشد. وقتی نیت، صادق و صحیح بود، و نیز، عزم راسخ وجود داشت، رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم نیز برایش نزد الله شفاعت می‌کند؛ این گونه که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم برایش دعا می‌کند. زیرا دعا، نوعی شفاعت است؛ چنان که در حدیث صحیح از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم ثابت است که فرمود: «هیچ مسلمانی نیست که وقتی بمیرد، چهل مرد بر جنازه‌اش حاضر شوند که هیچ گونه شرکی به الله نورزیده باشند، مگر اینکه الله آنها را در مورد آن میت، شفیع قرار می‌دهد». پس معنای حدیث این می‌شود که آن شخص کور، از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم خواست برایش دعا کرده و از الله بخواهد او را بینا کند. زیرا این دعا، نوعی شفاعت است. اما الان و بعد از وفات رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم امکان وجود چنین حالتی نیست. به خاطر اینکه دعای رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم پس از وفاتشان ممکن نیست. چنان که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم می‌فرماید: «وقتی انسان از دنیا رفت، عملش قطع می‌شود، مگر از سه جهت: صدقه‌ی جاریه، و علم نافع، و فرزند صالحی که برایش دعا کند»، و بدون شک دعا نیز یکی از اعمالی است که با مرگ، قطع می‌شود، و بلکه دعا عبادت است، چنان که الله تعالی می‌فرماید: {وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ}[۲]، یعنی: {و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا دعای شما را بپذیرم. بی‌شک آنان که از عبادت من سرکشی می‌کنند، به زودی خوار و سرافکنده وارد دوزخ خواهند شد}، و به همین خاطر، صحابه رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُم هنگام شداید و احتیاجات به پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم پناه نمی‌بردند تا برایشان دعا کند. بلکه عمر بن خطاب رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ وقتی که خشکسالی شد، گفت: «پروردگارا، ما به پیامبرمان متوسل می‌شدیم و به ما باران می‌دادی، و الان به عموی پیامبرمان متوسل می‌شویم، پس ما را باران ده. الله نیز به آنان باران داد». این دلالت دارد که نمی‌شود از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم بعد از وفاتشان خواست که برای کسی دعا کند. به خاطر اینکه عمل ایشان بعد از وفات، قطع شده است، و وقتی این امکان وجود ندارد که از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم بعد از مرگشان درخواست دعا شود، از باب اولی امکان ندارد که کسی حاجات یا مصالحش را از خودِ پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم بخواهد. زیرا این کار، شرک اکبر است که الله تعالی آن را نمی‌آمرزد و بهشت را بر هر کسی را که مرتکب آن شود، حرام نموده است. الله تعالی می‌فرماید: {وَلَا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ فَإِنْ فَعَلْتَ فَإِنَّكَ إِذًا مِنَ الظَّالِمِينَ}[۳]، یعنی: {و جز الله کسی یا چیزی را مخوان که نه سودی به تو می‌رساند و نه زیانی که اگر چنین کنی، به‌قطع از ستمکاران خواهی بود}، و می‌فرماید: {فَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ}[۴]، یعنی: {پس همراه با الله، معبود دیگری را نخوان، که در این صورت از عذاب شوندگان خواهی بود}، و می‌فرماید: {وَمَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لَا بُرْهَانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّمَا حِسَابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ إِنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ}[۵]، یعنی: {و هر کس معبود دیگری با الله بخواند، هیچ دلیل و برهانی ندارد و جز این نیست که حسابش نزد پروردگار اوست. بی‌گمان کافران رستگار نمی‌شوند}، و می‌فرماید: {إِنَّهُ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَمَأْوَاهُ النَّارُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصَارٍ}[۶]، یعنی: {به راستی که هرکس به الله شرک ورزد، الله بهشت را بر او حرام نموده و جایگاهش دوزخ است و ستمکاران هیچ یاوری ندارند}. مهم اینکه هر کس رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم یا کسی دیگر را پس از مرگ، برای جلب منفعت یا دفع ضرری، بخواند، مرتکب شرک اکبر شده و از دین خارج می‌شود، و باید به سوی الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ توبه نموده و خواسته‌هایش را فقط از الله علیّ کبیر بخواهد که دعای نیازمند، وقتی که او را بخواند، اجابت می‌کند، و سختی‌ها را بر می‌دارد. من از کسانی تعجب می‌کنم که سر قبر فلان و بهمان رفته و از او می‌خواهند که سختی‌هایشان را برداشته و خیرات را به سویشان روانه کند، در حالی که می‌دانند این شخص در هنگام حیاتش چنین قدرتی نداشته، چطور بعد از مرگش که تبدیل به جسد و چه بسا خاکستر شده و زمین، او را خورده است، دارای چنین قدرتی است؟ نزد مرده می‌روند و از او می‌خواهند، اما آن را از الله که کاشف ضرر و جلب کننده‌ی نفع و خیر است، نمی‌خواهند، در حالی که الله آنها را به این کار دستور داده و تشویق نموده، و فرموده: {وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ}[۷]، یعنی: {و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا دعای شما را بپذیرم}، و می‌فرماید: {وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ}[۸]، یعنی: {و هنگامی که بندگانم از تو درباره‌ی من می‌پرسند، (بگو:) من نزدیکم و درخواست دعا کننده را آنگاه که مرا می‌خواند، اجابت می‌کنم}، و همچنین با عیب گرفتن بر کسی که غیر الله را می‌خواند، می‌فرماید: {أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاءَ الْأَرْضِ أَإِلَهٌ مَعَ اللَّهِ}[۹]، یعنی: {آیا (معبودان باطل بهترند یا) ذاتی که دعای درمانده را آن‌گاه که او را بخواند، اجابت می‌کند و سختی و گرفتاری را برطرف می‌نماید و شما را جانشین (یکدیگر) در زمین می‌گرداند؟ آیا معبود برحقی جز الله وجود دارد}؟ از الله تعالی می‌خواهم که همه‌ی ما را به صراط مستقيم خود هدایت فرماید.


[۱] – یعنی بر کوری صبر کن، و پاداش آن را از الله بگیرد.

[۲] – سوره غافر، آیه «۶۰».

[۳] – سوره یونس، آیه «۱۰۶».

[۴] – سوره شعراء، آیه «۲۱۳».

[۵] – سوره مومنون، آیه «۱۱۷».

[۶] – سوره مائده، آیه «۷۲».

[۷] – سوره غافر، آیه «۶۰».

[۸] – سوره بقره، آیه «۲۸۶».

[۹] – سوره نمل، آیه «۶۲».

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

(379) سئل فضيلة الشيخ : عن هذا الحديث : أن أعمى أتى إلى رسول الله ، ﷺ ، فقال : يا رسول الله ادع الله أن يكشف عن بصري قال: “أو أدعك” ، قال: يا رسول الله إنه قد شق عليّ ذهاب بصري، فقال : فانطلق فتوضأ ثم صل ركعتين ثم قل: “اللهم إني أسألك وأتوجه إليك بنبينا محمد ، ﷺ ، نبي الرحمة يا محمد إني أتوجه بك إلى ربي فيقضي حاجتي” ما صحة هذا وما معناه؟

فأجاب قائلاً : هذا الحديث اختلف أهل العلم في صحته فمنهم من قال : إنه ضعيف ، ومنهم من قال: إنه حسن ، ولكن له وجهة ليست كما يتبادر من اللفظ، فإن هذا الحديث معناه أن النبي – ﷺ – أمر هذا الرجل الأعمى أن يتوضأ، ويصلي ركعتين ليكون صادقاً في طلب شفاعة النبي – ﷺ – له ، وليكون وضوؤه، وصلاته عنواناً على رغبته في التوسل بالنبي – ﷺ– والتوجه به إلى الله –سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ– ؛ فإذا صدقت النية، وصحت، وقويت العزيمة فإن النبي – ﷺ – يشفع له إلى الله – عَزَّوَجَلَّ – ؛ وذلك بأن يدعو النبي – ﷺ – له. فإن الدعاء نوع من الشفاعة كما ثبت ذلك في الحديث الصحيح عن النبي – ﷺ – أنه قال : “ما من رجل مسلم يموت فيقوم على جنازته أربعون رجلاً لا يشركون بالله شيئاً إلا شفعهم الله فيه” . فيكون معنى هذا الحديث أن هذا الأعمى يطلب من النبي – ﷺ – أن يدعو الله له؛ لأن هذا الدعاء نوع شفاعة. أما الآن وبعد موت النبي – ﷺ – فإن مثل هذه الحال لا يمكن أن تكون لتعذر دعاء النبي – ﷺ – لأحد بعد الموت، كما قال النبي – ﷺ – : “إذا مات العبد انقطع عمله إلا من ثلاث : صدقة جارية ، أو علم ينتفع به ، أو ولد صالح يدعو له” والدعاء بلا شك من الأعمال التي تنقطع بالموت؛ بل الدعاء عبادة كما قال الله – تعالى- : (وقال ربكم ادعوني أستجب لكم إن الذين يستكبرون عن عبادتي سيدخلون جهنم داخرين) (سورة غافر ، الآية “60”) ولهذا لم يلجأ الصحابة – رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُم – عند الشدائد وعند الحاجة إلى سؤال النبي – ﷺ – أن يدعو الله لهم ؛ بل قال عمرابن الخطاب – رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ- حين قحط المطر: “اللهم إنا كنا نتوسل إليك بنبينا فتسقينا وإنا نتوسل إليك بعم نبينا فاسقنا فيسقون” وطلب من العباس – رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ – أن يدعو الله – عَزَّوَجَلَّ – بالسقيا فدعا فسقوا . وهذا يدل على أنه لا يمكن أن يطلب من رسول الله – ﷺ – بعد موته أن يدعو لأحد؛ لأن ذلك متعذر لانقطاع عمله بموته صلوات الله وسلامه عليه ؛ وإذا كان لا يمكن لأحد أن يطلب من النبي – ﷺ – أن يدعو له بعد موت النبي – ﷺ- فإنه لا يمكن – ومن باب أولى – أن يدعو أحد النبي ، ﷺ ، نفسه بشيء من حاجاته أو مصالحه؛ فإن هذا من الشرك الأكبر الذي لا يغفره الله؛ والذي حرم الله على من اتصف به الجنة: قال الله – تعالى-: (ولا تدع من دون الله ما لا ينفعك ولا يضرك فإن فعلت فإنك إذاً من الظالمين) (سورة يونس ، الآية “106”) . وقال – تعالى- (: فلا تدع مع الله إلهاً آخر فتكون من المعذبين) (سورة الشعراء ، الآية “213”) ؛ وقال الله – عَزَّوَجَلَّ -: (ومن يدع مع الله إلهاً آخر لا برهان له به فإنما حسابه عند ربه إنه لا يفلح الكافرون) (سورة المؤمنون ، الآية “117”)؛ وقال – تعالى: (إنه من يشرك بالله فقد حرم الله عليه الجنة ومأواه النار وما للظالمين من أنصار) (سورة المائدة ، الآية “72”). فالمهم أن من دعا رسول الله – ﷺ – بعد وفاته أو غيره من الأموات لدفع ضرر أو جلب منفعة فهو مشرك شركاً أكبر مخرجاً عن الملة، وعليه أن يتوب إلى الله – سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ –، وأن يوجه الدعاء إلى العلي الكبير الذي يجيب دعوة المضطر إذا دعاه ويكشف السوء ؛ وإني لأعجب من قوم يذهبون إلى قبر فلان وفلان يدعونه أن يفرج عنهم الكربات ويجلب لهم الخيرات وهم يعلمون أن هذا الرجل كان في حال حياته لا يملك ذلك فكيف بعد موته بعد أن كان جثة – وربما يكون رميماً قد أكلته الأرض – فيذهبون يدعونه، ويتركون دعاء الله – عَزَّوَجَلَّ – الذي هو كاشف الضر، وجالب النفع، والخير ، مع أن الله – تعالى – أمرهم بذلك وحثهم عليه فقال: (وقال ربكم ادعوني أستجب لكم) (سورة غافر ، الآية “60”) . وقال –الله تعالى-: (وإذا سألك عبادي عني فإني قريب أجيب دعوة الداع إذا دعان) (سورة البقرة ، الآية “186”). وقال – تعالى – منكراً على من دعا غيره : (أمن يجيب المضطر إذا دعاه ويكشف السوء ويجعلكم خلفاء الأرض أإله مع الله) (سورة النمل ، الآية “62”). أسأل الله – تعالى– أن يهدينا جميعاً صراطه المستقيم.

مطالب مرتبط:

۳۷۶ – حکم توسل به پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم چیست؟

۳۷۶ – از شیخ رَحِمَهُ‌الله سوال شد: حکم توسل به پیامبر علیه الصلاة و السلام چیست؟ جواب دادند: توسل به پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم چند نوع است: اول: متوسله به ایمانش به رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم شود. این نوع توسل، صحیح است. مثلا بگوید: «پروردگارا، من به تو و پیامبرت ایمان آوردم، پس مرا بیامرز». این اشکالی ندارد، […]

ادامه مطلب …

۳۸۰ – آیا عمر رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ هنگام قحطی، به وسیله‌ی عباس بن عبدالمطلب از الله طلب باران می‌کرد؟

آیا حدیث انس بن مالک رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ که می‌گوید: عمر رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ هنگامی که قحطی می‌شد، به وسیله‌ی عباس بن عبدالمطلب از الله طلب باران می‌کرد، و می‌گفت: «پروردگارا، ما به وسیله‌ی پیامبرمان از تو طلب باران می‌کردیم، و ما را باران می‌دادی. و الان به وسیله‌ی عموی پیامبرمان به تو متوسل می‌شویم. پس ما را باران ده. پس الله به آنان باران می‌داد»، صحیح است؟ و آیا دال بر جواز توسل به جاه اولیاست؟

ادامه مطلب …

۳۸۱ – آیا این‌گونه دعا کردن: «پروردگارا با توسل به حقی که دعا کنندگان بر تو دارند، از تو می‌خواهم…» درست است؟

۳۸۱ – از شیخ رَحِمَهُ‌الله سوال شد: حکم این دعا چیست: «پروردگارا با توسل به حقی که دعا کنندگان بر تو دارند، از تو می‌خواهم»؟ آیا دعا کنندگان، حقی بر الله دارند؟ جواب دادند: اول از هر چیز، واجب است که بدانیم توسل به الله، دو نوع است: جایز: نوعی است که در شرع آمده […]

ادامه مطلب …

۳۷۷ – آیا توسل از مسائل عقیده است؟ حکم توسل به صالحین چیست؟

۳۷۷ – از شیخ رَحِمَهُ‌الله سوال شد: آیا توسل، جزئی از مسائل عقیده است؟ حکم توسل به صالحین چیست؟ جواب دادند: توسل جزء عقیده است. زیرا کسی که متوسل می‌شود، عقیده دارد که این وسیله برای حصول خواسته‌اش، یا دفع مکروهش، تاثیر دارد. پس، توسل در حقیقت یکی از مسائل عقیده است. زیرا انسان به […]

ادامه مطلب …

۳۷۵ – آیا توسل جایز است؟ انواع توسل چیست؟

۳۷۵ – از شیخ رَحِمَهُ‌الله سوال شد: حکم توسل چیست؟ و چه اقسامی دارد؟ جواب دادند: توسل، اتخاذ وسیله است. وسیله «هر چیزی است که با آن به هدف دستیابی شود». از وصل می‌آید. چون، صاد و سین متناوب هستند؛ همان طور که گفته می‌شود: صراط و سراط. بصطه و بسطه. توسل در دعا این […]

ادامه مطلب …

۳۷۴ – حکم توسل چیست؟

۳۷۴ – از شیخ رَحِمَهُ‌الله سوال شد: حکم توسل چیست؟ جواب دادند: این سوالی مهم است که دوست دارم آن را مفصل جواب دهم. پس می‌گویم: توسل: مصدرِ «تَوَسَّلَ، یَتَوَسَلُ»، یعنی وسیله‌ای گرفت که او را به مقصود و هدفش برساند. پس، اصل این کلمه، طلب رسیدن به هدفی است که قصد دارد به آن […]

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه