(۶۰۴) سوال: بیشتر وقت‌ها که از طریق رادیو به نماز یکی از علما گوش می‌دهم، به قلب و ذهنم چنین خطور می‌کند که در رکعت اول، آیات پایانی سوره البقره و در رکعت دوم، آیات پایانی سوره توبه را خواهد خواند؛ این را می‌گویم سپس همین اتفاق می‌افتد. این اتفاق، زیاد برایم تکرار می‌شود. هرگز نمی‌گویم که از غیب خبر دارم زیرا فقط الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ غیب را می‌داند؛ اما آیا می‌تواند کرامتی از جانب الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ برای من باشد؟

جواب:

این کرامت و علم غیب نیست بلکه تنها حدس و گمانی است که به قلب و ذهن انسان خطور می‌کند که چنین و چنان می‌شود، خصوصا اگر آن امام، عادت به تلاوت آیات پایانی سوره البقره  و توبه داشته باشد؛ کسی ‌که به قرائتش گوش فرا می‌دهد، انتظار دارد پس از تلاوت آیات پایانی سوره‌ی البقره، آیات پایانی سوره‌ی توبه را تلاوت کند. چنین نیست که هر گمانی که به وقوع بپیوندد، کرامت یا علم غیب باشد زیرا کرامت، امر خارق العاده‌ای است که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ آن ‌را به دست یکی از اولياء‌ خویش نمایان می‌کند؛ اما این گمانی که از شواهد و قرائن برداشت می‌شود، خارق العاده نیست.