۹۷۷- وعن جابر رضي الله عنه عن رسولِ الله صلی الله علیه و آله و سلم: أنَّهُ أرَادَ أنْ يَغْزُوَ، فَقَالَ: «يَا مَعْشَرَ المُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ، إنَّ مِنْ إخْوَانِكُمْ قَوْماً لَيْسَ لَهُمْ مَالٌ وَلا عَشِيرةٌ، فَلْيَضُمَّ أحَدكُمْ إِلَيْهِ الرَّجُلَيْنِ والثَّلاَثَةَ»، فَمَا لأَحَدِنَا مِنْ ظَهْرٍ يَحْمِلُهُ إِلا عُقْبةٌ كَعُقْبَةٍ؛ يَعْني أحَدهِمْ، قَالَ: فَضَمَمْتُ إلَيَّ اثْنَيْنِ أَوْ ثَلاَثَةً مَا لِي إِلا عُقْبَةٌ كَعقبةِ أحَدِهِمْ مِنْ جَمَلِي. [روايت ابوداود]([۱])
ترجمه: جابر رضي الله عنه میگوید: رسولالله صلی الله علیه و آله و سلم میخواست به جهاد برود؛ فرمود: «ای گروه مهاجران و انصار! برخی از برادران شما، مال و خویشاوندی ندارند؛ پس هر یک از شما باید دو یا سه نفر از آنها را با خود، همراه و شریک بگرداند». لذا هریک از ما که حیوان سواری داشت، مثل دیگران فقط دارای یک نوبت برای سوار شدن بود. جابر رضي الله عنه میگوید: من، دو یا سه نفر را با خود همراه کردم و مثلِ آنها برای سوار شدن بر شترم، فقط یک نوبت داشتم (و تنها در نوبت خود سوار میشدم).
([۱]) صحیح الجامع، ش: ۷۹۷۹؛ السلسۀ الصحیحۀ، ش: ۳۰۹؛ و صحیح أبی داود، از آلبانی رَحِمَهُالله ش: ۲۲۰۹.