۳۴۹- وعن أَنس بن مالكٍ رضي الله عنه قال: خَرجْتُ معَ جرير بن عبدِ الله الْبَجَليِّ رضي الله عنه في سَفَرٍ، فَكَانَ يَخْدُمُني فقلتُ لَهُ: لا تَفْعلْ، فقال: إِنِّي قَدْ رَأَيْتُ الأَنصارَ تَصْنَعُ برسُول اللَّه صلی الله علیه و آله و سلم شَيْئاً آلَيْتُ عَلى نَفْسي أَنْ لا أَصْحبَ أَحدًا مِنْهُمْ إِلاَّ خَدمْتُهُ. [متفقٌ عليه]([۱])

([۱]) صحیح بخاری، ش: ۲۸۸۸؛ و صحیح مسلم، ش:۲۵۱۳.

ترجمه: انس بن مالک رضي الله عنه می‌گوید: در سفری با جریر بن عبدالله بجلی رضي الله عنه هم‌سفر شدم؛ او به من خدمت می‌کرد. به او گفتم: این کار را نکن. گفت: من، انصار را دیدم که برای خدمت‌ به پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم چه می‌کردند؛ لذا با خود سوگند یاد کردم که با هر یک از آن‌ها که همراه شوم، به او خدمت کنم.

شرح

مؤلف رَحِمَهُ‌الله در ادامه‌ی احادیثی که درباره‌ی نیکی کردن به دوستان پدر و مادر،  و دوستان همسر و خویشاوندان ذکر کرده، داستان جریر بن عبدالله بجلی رضي الله عنه را آورده است که در سفر، به‌همسفرانش خدمت می‌کرد؛ لذا به او گفتند: تو، یار و صحابیِ پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم هستی؛ پس چگونه به دیگران، خدمت می‌کنی؟ پاسخ داد: «من، انصار را دیدم که برای خدمت‌ به پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم چه می‌کردند؛ لذا با خود سوگند یاد کردم که با هر یک از آن‌ها که همراه شوم، به او خدمت کنم». زیرا این‌ها، پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را گرامی می‌داشتند و خدمت به دوستان یک نفر، خدمت به خود آن شخص به‌شمار می‌رود؛ یعنی خدمت به کسانی که به پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم خدمت می‌کردند، خدمت به پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم است. لذا بزرگ‌داشت اصحاب پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم، بزرگ‌داشت شخصِ پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم است.