۱۹۰- الثَّاني: عن ابنِ مسْعُودٍ رضي الله عنه أَنَّ رسولَ الله صلی الله علیه و آله و سلم قال: «مَا مِنَ نَبِيٍّ بعَثَهُ الله في أُمَّةٍ قَبْلِي إِلاَّ كان لَه مِن أُمَّتِهِ حواريُّون وأَصْحَابٌ يَأْخذون بِسُنَّتِهِ ويقْتدُون بأَمْرِه، ثُمَّ إِنَّها تَخْلُفُ مِنْ بعْدِهمْ خُلُوفٌ يقُولُون مَالاَ يفْعلُون، ويفْعَلُون مَالاَ يُؤْمَرون، فَمَنْ جاهدهُم بِيَدهِ فَهُو مُؤْمِن، وَمَنْ جاهدهم بقَلْبِهِ فَهُو مُؤْمِن، ومَنْ جَاهَدهُمْ بِلِسانِهِ فَهُو مُؤْمِن، وليس وراءَ ذلِك مِن الإِيمانِ حبَّةُ خرْدلٍ». [روایت مسلم]([۱])
ترجمه: ابنمسعود رضي الله عنه میگوید: رسولالله صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «هر پیامبری که الله در امتهای پیش از من مبعوث میکرد، یاران مخلص و اصحابی داشت که راه و روش او را در پیش میگرفتند و از دستورهای او پیروی میکردند و سپس نسلهایی جانشین آنها شدند که به آنچه میگفتند، عمل نمیکردند و کارهایی انجام میدادند که به آن، امر نشده بودند. (در این امت نیز همینگونه است.) پس هرکس، با دست خود به جهاد و مبارزه با آنها برخیزد، مؤمن است؛ و هرکس، با زبان خویش با آنان مبارزه و جهاد کند، مؤمن است و هرکس با زبان خویش با آنها مقابله نماید، مؤمن است و پس از این، بهاندازهی دانهی «سپندی» هم ایمان وجود ندارد».