۱۰۲۲- وعن أَبي سَعِيدٍ الخُدريِّ رضي الله عنه قال: كَانَ رسولُ الله صلی الله علیه و آله و سلم يَتَعَوَّذُ مِنَ الجَانِّ، وَعَيْنِ الإنسان، حَتَّى نَزَلَتْ المُعَوِّذَتَانِ، فَلَمَّا نَزَلَتَا، أخَذَ بِهِمَا وَتَرَكَ مَا سِوَاهُمَا. [ترمذی این حدیث را روايت كرده و گفته است: حسن صحیح می‌باشد.]

۱۰۲۲- وعن أَبي سَعِيدٍ الخُدريِّ رضي الله عنه قال: كَانَ رسولُ الله صلی الله علیه و آله و سلم يَتَعَوَّذُ مِنَ الجَانِّ، وَعَيْنِ الإنسان، حَتَّى نَزَلَتْ المُعَوِّذَتَانِ، فَلَمَّا نَزَلَتَا، أخَذَ بِهِمَا وَتَرَكَ مَا سِوَاهُمَا. [ترمذی این حدیث را روايت كرده و گفته است: حسن صحیح می‌باشد.]([۱])

ترجمه: ابوسعید خدری رضي الله عنه می‌گوید: رسول‌الله صلی الله علیه و آله و سلم از جن و چشم انسان به الله پناه می‌برد تا این‌که مُعَوّذَتین (=سوره‌های «فلق» و «ناس») نازل شد؛ از آن پس، پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم با تلاوت این دو سوره به الله پناه می‌برد و سایر عبارت‌ها را ترک گفت.

([۱]) صحیح الجامع، ش: ۴۹۰۲؛ و صحیح ابن ماجه، از آلبانی رَحِمَهُ‌الله ش: ۲۸۳۰.